Αν η πολιτεία δεν εγκαταλείψει την ψευτοδημοκρατική στάση της ανοχής στη βία και αν η κοινωνία δεν απαιτήσει την εφαρμογή των νόμων, η ζούγκλα είναι κοντά.

Για τα πραγματικά πανεπιστήμια υπάρχει μια προϋπόθεση. Κάποιος πρέπει να τα πληρώνει.

Τελικά, υπάρχει ελπίδα. Ακόμη και σ’ αυτόν τον ερειπιώνα που ευφημίζουμε ως ελληνικό πανεπιστήμιο. Ζωντανά κύτταρα που μπορεί να δώσουν προοπτική. Αρκεί να γίνουν ο κανόνας…

H πανεπιστημιακή κοινότητα, ως συλλογικότητα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε τα πιο απλά προβλήματα και απλώς καταγγέλλει.

Πως φτάσαμε από την διπλή ζεύξη του Μαλιακού στην επανάσταση του Απόστολου Γκλέτσου.

  Η ενιαία τιμή βιβλίου είναι απομεινάρι της κατεστημένης αδράνειας που έχει καθίσει στην χώρα σε κάθε τομέα και δεν την αφήνει να ανοίξει τα φτερά της.

Σε μια εποχή που όλοι γκρινιάζουν για αναδουλειές και απολύσεις, ουδείς θέτει θέμα απελευθέρωσης του ωραρίου των καταστημάτων.

Tο σχέδιο Μάρσαλ και κυρίως η συνακόλουθη επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας ήταν μια χρυσή ευκαιρία για να σπάσουν οι αντιπαραγωγικές δομές της ελληνικής οικονομίας. Σπαταλήθηκε.

Τα πανεπιστήμια ιδρύθηκαν για να καλλιεργούν τον ορθό λόγο. Στην Ελλάδα αυτός ο στόχος ακόμη δεν επιτεύχθηκε.

Αυτό που προτείνει η ΠΟΣΔΕΠ είναι ο συντηρητισμός του υπάρχοντος αποτυχημένου μοντέλου.

Οι καθημερινές χρεοκοπίες κάνουν τη ζωή μας αβίωτη και πρέπει να τις διορθώσουμε. Οσο ανησυχούμε, όμως, για τη μεγάλη, παραβλέπουμε να διορθώσουμε τις μικρές.

Αν αποφασίσουμε να κάνουμε τα Προπύλαια σύμβολο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, να το κάνουμε. Αλλά με σεβασμό στην ιστορική αλήθεια.

Λέγονται πολλά για το Μνημόνιο. Τα περισσότερα είναι λάθος και κάποια είναι ψέματα.

Οι νησίδες αριστείας στα ΑΕΙ είναι διαρκώς πλημμυρισμένες από τα νερά της αναξιοκρατίας, του νεποτισμού και της διαρκούς συναλλαγής με τους συνδικαλιστές των κομματικών νεολαιών.

Ζήσε την αλήθεια σου στην Ελλάδα: υψηλές τιμές, μαγαζιά ντουμάνι και σ’ όποιον αρέσει.

Που χάνονται πάνω από ένα εκατομμύριιο ώρες διδασκαλίας κάθε εβδομάδα;

«Δεν μπορούμε να μένουμε μια ζωή στη μιζέρια και στην αναμονή να κάνει κάτι το κράτος.»

Aπό τα ελληνικά ΑΕΙ δεν λείπουν τα λεφτά. Αλλα λείπουν· η οργάνωση, το μεράκι και η δουλειά ενός μεγάλου μέρους των διδασκόντων.

Τα δικά μας ΑΕΙ είναι άγνωστο πόσους «ολοκληρωμένους ανθρώπους» βγάζουν, αλλά είναι γνωστό και πόσους ανέργους παράγουν.

Εντυπώσεις από τον περίγυρο της 75ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης…