Ο νόμος κατέπεσε αλλά βρεθήκαμε στην προτέρα κατάσταση που ο νόμος ήθελε να θεραπεύσει, δηλαδή στις ψευδείς ειδήσεις για τους κατηγορουμένους.

Τώρα είναι η ευκαιρία για την επίσημη Εκκλησία να κάνει πολύ περισσότερα.

Αν κάποιος νόσησε με συμπτώματα το ξέρει και υπάρχει στο μητρώο ασθενών. Αν κάποιος έχει νοσήσει χωρίς να το γνωρίζει, πώς θα ξέρει αν πρέπει «να κάνει μία δόση εμβολίου έξι μήνες μετά τη διάγνωση της νόσου»;

Η νομοθετική αρχή ψήφισε την καθολική απαγόρευση δημοσιοποίησης των ονομάτων κατηγορούμενων και η δικαστική αρχή δίνει την άδεια. Μόνο αυτή.

Αν το πρόβλημα της εγκληματικότητας λυνόταν με τις αυστηροποιήσεις του κ. Τσιάρα, το λογικό και πιο προστατευτικό για την κοινωνία στο σύνολό της, θα ήταν να ξεκινήσει από τους αστυνομικούς.

Κάθε φορά που η ελληνική κοινωνία συγκλονίζεται από ένα έγκλημα, θα βγει ο υπουργός Δικαιοσύνης να εξαγγείλει ότι αυστηροποιούνται οι ποινές.

Οι πρωτοβουλίες για νομοθετική ρύθμιση των ΜΜΕ, με σαφώς καλές προθέσεις αλλά ασαφείς στόχους, όποτε επιτύχουν καταλήγουν σε νομικά τερατουργήματα.

Το μόνο κοινό στοιχείο των Αγανακτισμένων με τους αντιεμβολιαστές είναι η παρανοϊκή άρνηση της πραγματικότητας.

Tα παράλογα συστήματα πεποιθήσεων είναι σαν τους ιούς. Μεταδίδονται εύκολα (σε μη εμβολιασμένους από γνώση οργανισμούς), μεταλλάσσονται γρήγορα για να προσαρμόζονται σε κάθε εμπειρία, επιβιώνουν ακόμη και αν πεθάνουν οι φορείς τους.

Η Αριστερά χρειάζεται ένα καινούργιο «αφήγημα» για να συγκινήσει. Αλλά αυτό προϋποθέτει να εγκαταλείψουν το παραμύθι.