Η ρηχή Αριστερά χαραμίζει πάλι χαρακτηρισμούς για βραχυπρόθεσμα μικροκομματικά οφέλη.

…πρέπει να είναι προοδευτική και αυτό αποκλείει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Φαίνεται ότι μόνος ένας τρόπος υπάρχει για να γλιτώσουμε την υπερφορολόγηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ενα τέταρτο και αντίστροφο μνημόνιο.

Το εύρος της αντίληψής του νέου προέδρου του ΕΛΔΟ είναι περιορισμένο, ενώ εκφέρει έναν εθνικιστικό –σχεδόν χρυσαυγίτικο– λόγο και μπερδεύει την επιστημονική γνώση με θρησκευτικές δαιμονολογίες.

Τρεις καθηγητές και ένας επίκουρος –που η επιστημονική τους προσφορά δεν φτάνει το 1/100 εκείνης του κ. Κριμιζή– βαφτίστηκαν ολόκληρα ΑΕΙ, και είπαν να δείξουν… στον παππού τα αμπελοχώραφά του.

Ο πρωθυπουργός μαθαίνει ταχύτατα την αγγλική, αλλά στη διπλωματία και στις διεθνείς σχέσεις «η διαφορά μεταξύ της σωστής λέξης και της περίπου σωστής λέξης είναι ίδια με τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει. Γίνεται ένα παλαιοκομματικότερο κόμμα από τους παλαιοκομματικούς που υποτίθεται ότι θα μάς απάλλασσε.

Καμιά κυβέρνηση, όσο καλή και να είναι, δεν μπορεί να λύσει μόνη της τα προβλήματα. Ούτε αυτό μπορεί να γίνει αυτομάτως.

Ακόμη δεν τον είδαμε, «Κλεισθένη» τον είπαμε. Ο λόγος για την αναθεώρηση του «Καλλικράτη»…

Η τουρκική πολιτική ηγεσία βρίσκει και κάνει. Μόλις νιώσει πολιτική αδυναμία στην εδώ πλευρά σπεύδει να την εκμεταλλευθεί.

Oι «ευαίσθητες αριστερές ψυχές» ξεσηκώθηκαν αμέσως για τον βομβαρδισμό των Δυτικών, ενώ δεν έγινε καμία διαμαρτυρία στην πρεσβεία της Ρωσίας που χρόνια τώρα βομβαρδίζει στην ίδια χώρα.

Σε περίοδο δημοκρατίας πρέπει να περιμένουμε πάλι την Ντόιτσε Βέλε για να μάθουμε τι γίνεται και τι σχεδιάζουν οι κυβερνώντες.

Το κόμμα του Βίκτορ Ορμπαν ξεκίνησε ως φιλελεύθερο, έγινε συντηρητικό, για να καταλήξει ακροδεξιό. Οι υποστηρικτές του λένε ότι ως ηγέτης «ακούει τι θέλει ο λαός».

Ορεξη για γελοιότητα να υπάρχει και οι στολές για τους υπουργούς βρίσκονται…

Μια ελπίδα έχει μόνο το Κίνημα Αλλαγής για να επιβιώσει: Να επιδείξει υπευθυνότητα.

Η  ανομία που τόσο απερίσκεπτα ευλόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει και αυτό το κόστος.

Για την κυβέρνηση η πολιτική επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα του είναι υπεράνω όλων…

Η ζημιά της διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω κόστισε από 80 ώς 200 δισ., τούτη η διαπραγμάτευση με τα ζωνάρια λυμένα μπορεί να έχει ανυπολόγιστες ζημιές.

H Δημοκρατία δεν είναι παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, ούτε δαιμονοποίησης των πολιτικών αντιπάλων.

Έχουμε σπατάλη πόρων προς όφελος των ψηφοθήρων εις υγείαν των κορόιδων που πληρώνουν.