Εγινε μια καταγγελία για ένα χαρτί που δεν ξέρουμε από πού κρατά η σκούφια του. Η αντιπολίτευση ζήτησε εξηγήσεις. Ο υπεύθυνος της ΕΡΤ έδωσε αδιάψευστα στοιχεία. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει…
Κάποιος από το επιτελείο ή και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης να ξέρει ότι: α) ουδέν κρυπτόν πλέον από τα κινητά, β) όταν κάνεις θέμα το τραπέζωμα των δέκα, θα γίνει πολλαπλάσιο θέμα η σύναξη των (τουλάχιστον) τριάντα.
Ενώ ήμασταν πολύ απασχολημένοι με την ελληνοπρεπή τυπολογία της γλώσσας, έσκασε στον δημόσιο διάλογο ο λυρισμός, και τώρα δεν έχουμε ούτε ελληνικές, ούτε τούρκικες λέξεις, ούτε αγγλικούς όρους για να συνεννοηθούμε.
Πρωτίστως το Κέντρο είναι ο θρίαμβος της κοινής λογικής κι εκεί βρίσκεται το βατερλώ του ΚΙΝΑΛ.
Κάποιοι θεώρησαν ότι είναι ιεροσυλία να μπαίνουν στην ίδια πρόταση τα ονόματα Βενιζέλος, Καραμανλής, Παπανδρέου, Τσίπρας.
Αριστερά της Αριστεράς είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «Αυτόνομοι», οι οποίοι πλέον έχουν κοινά χαρακτηριστικά με την συνωμοσιολογική και άκρα Δεξιά.
Η ρήτρα μυστικότητας εξυπηρετεί ίσως τους σκοπούς της εταιρείας, αλλά όχι την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Τα ελληνόπουλα που πάνε στο εξωτερικό δεν μεγαλουργούν μόνον επιστημονικώς, τα καταφέρνουν μια χαρά και συνδικαλιστικώς.
Η πολιτική δεν χαράσσεται με γνώμονα μόνο το επιθυμητό. Συγκροτείται με βάση την αποτίμηση της πραγματικής κατάστασης και λαμβάνοντας υπόψη το αφανές κόστος της απραξίας.
Και οι αγανακτισμένοι του Καπιτωλίου κατά των ίδιων πολιτικών αγωνίζονται, ασχέτως αν δεν το λένε με τις ίδιες, αριστερής κοπής, λέξεις.
Ισχύει ότι «οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται για όλους» ή ισχύει ότι «ο νόμος δεν αποτελεί θέσφατο και κρίσιμο στοιχείο είναι η κοινωνική νομιμοποίηση»;
Κάποτε γεννήθηκε το πρόταγμα «Αρνηση πληρωμής εισιτηρίου, παραχώρησή του στον συνεπιβάτη, σαμποτάζ στα ακυρωτικά μηχανήματα, φάπες στους ελεγκτές».
Φοιτητές ή αστυνομικοί;» στην πρώτη σελίδα, «αστυνομικοί ή γιατροί;» στην τελευταία…
Όσο ήταν Πινοσέτ ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, άλλο τόσο είναι Θάτσερ ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης.
«Ιστορία είναι το ένα αναθεματισμένο πράγμα μετά το άλλο». Και αυτά τα «αναθεματισμένα πράγματα» δεν είναι ούτε τα καλά, ούτε τα κακά. Είναι όσα οι συνθήκες ευνοούν να γεννηθούν…
Πρώτα στην Ελλάδα, πριν από δέκα χρόνια, τον Ιούνιο του 2011, επιχειρήθηκε εισβολή του όχλου στην ελληνική Βουλή.
Δεν χρειάζονται τανκς για να εμποδιστεί η βούληση της πλειοψηφίας να αναδείξει τους αιρετούς της. Μπορεί να το κάνει και ο όχλος.
Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει άλλη χώρα στην οποία περιμένουν τόσο πολύ τον ανασχηματισμό και τόσα πολλά από αυτόν.
Σάμπως δεν υπάρχουν τομείς της ιδιωτικής οικονομίας «που πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν» για να πληρώνουν όλους αυτούς που θα συμβολίσουν τη «συνέχεια του κράτους»;
Δομική αντιπολίτευση –και όχι παίξε-γέλασε– θεωρείται αυτό: σε κάθε «ναι» της κυβέρνησης, να υπάρχει ένα «όχι» της αντιπολίτευσης.
