Η πολιτική δεν χαράσσεται με γνώμονα μόνο το επιθυμητό. Συγκροτείται με βάση την αποτίμηση της πραγματικής κατάστασης και λαμβάνοντας υπόψη το αφανές κόστος της απραξίας.
Και οι αγανακτισμένοι του Καπιτωλίου κατά των ίδιων πολιτικών αγωνίζονται, ασχέτως αν δεν το λένε με τις ίδιες, αριστερής κοπής, λέξεις.
Ισχύει ότι «οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται για όλους» ή ισχύει ότι «ο νόμος δεν αποτελεί θέσφατο και κρίσιμο στοιχείο είναι η κοινωνική νομιμοποίηση»;
Κάποτε γεννήθηκε το πρόταγμα «Αρνηση πληρωμής εισιτηρίου, παραχώρησή του στον συνεπιβάτη, σαμποτάζ στα ακυρωτικά μηχανήματα, φάπες στους ελεγκτές».
Φοιτητές ή αστυνομικοί;» στην πρώτη σελίδα, «αστυνομικοί ή γιατροί;» στην τελευταία…
Όσο ήταν Πινοσέτ ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, άλλο τόσο είναι Θάτσερ ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης.
«Ιστορία είναι το ένα αναθεματισμένο πράγμα μετά το άλλο». Και αυτά τα «αναθεματισμένα πράγματα» δεν είναι ούτε τα καλά, ούτε τα κακά. Είναι όσα οι συνθήκες ευνοούν να γεννηθούν…
Πρώτα στην Ελλάδα, πριν από δέκα χρόνια, τον Ιούνιο του 2011, επιχειρήθηκε εισβολή του όχλου στην ελληνική Βουλή.
Δεν χρειάζονται τανκς για να εμποδιστεί η βούληση της πλειοψηφίας να αναδείξει τους αιρετούς της. Μπορεί να το κάνει και ο όχλος.
Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει άλλη χώρα στην οποία περιμένουν τόσο πολύ τον ανασχηματισμό και τόσα πολλά από αυτόν.
Σάμπως δεν υπάρχουν τομείς της ιδιωτικής οικονομίας «που πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν» για να πληρώνουν όλους αυτούς που θα συμβολίσουν τη «συνέχεια του κράτους»;
Δομική αντιπολίτευση –και όχι παίξε-γέλασε– θεωρείται αυτό: σε κάθε «ναι» της κυβέρνησης, να υπάρχει ένα «όχι» της αντιπολίτευσης.
Σύμφωνα με τα αξιώματα της Προόδου, η Δεξιά εκπροσωπεί τα συμφέροντα των πλουσίων και μόνο, ενώ η Αριστερά τα συμφέροντα των φτωχών.
Ελλείψει «χρυσού αριθμού» για τα τραπέζια, η μόνη ασφαλής κριτική που μπορεί να γίνει αφορά τις εσωτερικές ασυνέπειες του μοντέλου που επέλεξε η κυβέρνηση.
Είναι η δημοκρατία το βασίλειο της ανευθυνότητας όλων και λειτουργεί κάτι σαν το αόρατο χέρι της αγοράς ή όπως θα έλεγε ο Κέινς: «Κοινωνική υπευθυνότητα είναι η καταπληκτική δοξασία πως οι πιο ανεύθυνοι άνθρωποι θα κάνουν τα πιο ανεύθυνα πράγματα για το καλό όλων μας»;
Τα λεξικά Merriam-Webster και Dictionary.com ανακήρυξαν την «pandemic» λέξη της χρονιάς 2020. Οι άλλοι αντί να σπάνε το κεφάλι τους για το πώς θα πουν αγγλοπρεπώς την πανδημία, ασχολούνται με την έννοια και ουχί με τη λέξη.
Μια παρασπονδία του πρωθυπουργού μπορεί να οδηγήσει σε μαζική διάδοση του ιού και θα ξεκινήσει κατά κάποιον τρόπο μια επανάληψη του «αντιμνημονιακού αγώνα» και των αποτελεσμάτων του.
Το πρωθυπουργικό αμάρτημα ήταν η παραβίαση των κανόνων, τους οποίους ο ίδιος ζητούσε από τηλεοράσεως να εφαρμοστούν με ευλαβική προσοχή.
Ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε καταφερθεί ποτέ εναντίον των τσουρεκιών με τον τρόπο που είχε κάνει παλιότερα ο κ. Τσίπρας για τα κότερα.
Το ερώτημα είναι τι έκανε η πρώτη αριστερή περιφερειάρχης Αττικής για την περιθωριοποίηση αυτής του επιβλαβούς για τη χώρα εθνικολαϊκισμού.
