Οι μαθητές μαζί με όλα όσα διά των αγώνων διδάσκονται, πρέπει να μάθουν να σέβονται και τους κανόνες έκφρασης της διαμαρτυρίας.

Η Πολιτεία έχει αντικειμενική ευθύνη για τα αποτελέσματά όσων γίνονται στις διαδηλώσεις, πόσο δε μάλλον όταν τα παράγουν όργανά της, διά έργων ή παραλείψεων.

Η δημοκρατία δεν αναγνωρίζει ιερούς σκοπούς, αλλά θεωρεί τα μέσα ιερά.

Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μόνη χώρα που έχει σίγουρα δύο ετήσιες εκδηλώσεις βίας και καταστροφών: τη 17η Νοεμβρίου, και την 6η Δεκεμβρίου.

Είναι να απορεί κανείς που η Αστυνομία δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει κάποιον που συμμετείχε σε καταστροφές, αλλά πάντα μαζεύει από τον σωρό των παρισταμένων. Ενας νεοφιλελεύθερος θα σάρκαζε: «Κρατική υπηρεσία… τι περίμενες;».

Σε συνθήκες βρασμού δεν είναι ώρα για επέκταση των χωρικών υδάτων.

Δεν ξέρουμε πόσες πιθανότητες επιτυχίας έχει η κ. Διαμαντοπούλου για αυτή την θέση, αλλά η κ. Διαμαντοπούλου έχει τις περισσότερες πιθανότητες από όλους στην Ελλάδα.

Με αυτά και μ’ αυτά, ο Δήμος Αθηναίων χάνει ένα εκατ. ευρώ ετησίως, οι Θεσσαλονικείς περί τις 500.000 και οι άλλοι δήμοι αθροιστικώς πολλά περισσότερα. 

Ούτε οι ψηφοφόροι είναι αθώοι. Είτε επειδή –επί αρχηγίας Σαμαρά– έφυγαν από τη Ν.Δ., είτε επειδή –επί Μητσοτάκη– γύρισαν στη Ν.Δ.

Δεν αρκεί η φραστική καταδίκη του φασισμού, αλλά η αποκοπή των ριζών που τον τρέφουν: ο εθνικισμός, η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία, ο διαχωρισμός των ανθρώπων αναλόγως καταγωγής, πεποιθήσεων, σεξουαλικών προτιμήσεων κ.λπ.

Ο κ. Μιχάλης Σταθόπουλος θύμισε τη «θέσπιση του εγκλήματος της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης το 2001», αλλά δεν ανέφερε για όσα –εξ αμάξης– άκουσε σχετικώς με τον αποκαλούμενο «τρομονόμο».

Οι φασίστες δεν χωρίζονται σε μαυροκόκκινους και κοκκινόμαυρους. Είναι απλώς φασίστες που νομίζουν ότι διά της βίας θα κάνουν την «τέλεια» κοινωνία.

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν «πονηρά κίνητρα» για τη δίωξη της Χ.Α. και ότι ο κ. Σαμαράς είναι ακροδεξιός. Πώς τον θέτουν, όμως, όλα αυτά εκτός δημοκρατικού τόξου;

Καλώς ή κακώς, οι κυρώσεις είναι σαν το βέτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Χρησιμεύουν περισσότερο όταν δεν ασκούνται. Η απειλή είναι το καλύτερο μήνυμα.

Ορθώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποποινικοποίησε τις καταλήψεις, διότι αυτές είναι στέρηση του βασικού δικαιώματος των πολιτών να κινούνται ελευθέρως στους δημόσιους χώρους.

Οι ετήσιες καταλήψεις αμαυρώνουν το Πολυτεχνείο του ’73, με τον ίδιο τρόπο που οι φονιάδες της «17 Νοέμβρη» αμαύρωναν τον αντιδικτατορικό αγώνα.

Η αίσθηση όλων είναι ότι η κυβέρνηση αρχικώς τα πήγε καλά, αλλά η διαχείριση του δεύτερου κύματος της πανδημίας δείχνει αλυσιτελής.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση;

Εκείνοι που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους και ξόδεψαν τα (τελευταία τους, ίσως) 2.000 δολάρια για να διασχίσουν το Αιγαίο, δεν το έκαναν για να μείνουν στην Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της χούντας, το παράπονο των δικών μας αντιστασιακών, αλλά και του ελληνικού λαού εν γένει, ήταν ότι οι ξένες δημοκρατικές κυβερνήσεις έβαζαν τα εθνικά τους συμφέροντα πάνω από το δίκιο των ανθρώπων…