Ούτε οι ψηφοφόροι είναι αθώοι. Είτε επειδή –επί αρχηγίας Σαμαρά– έφυγαν από τη Ν.Δ., είτε επειδή –επί Μητσοτάκη– γύρισαν στη Ν.Δ.

Δεν αρκεί η φραστική καταδίκη του φασισμού, αλλά η αποκοπή των ριζών που τον τρέφουν: ο εθνικισμός, η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία, ο διαχωρισμός των ανθρώπων αναλόγως καταγωγής, πεποιθήσεων, σεξουαλικών προτιμήσεων κ.λπ.

Ο κ. Μιχάλης Σταθόπουλος θύμισε τη «θέσπιση του εγκλήματος της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης το 2001», αλλά δεν ανέφερε για όσα –εξ αμάξης– άκουσε σχετικώς με τον αποκαλούμενο «τρομονόμο».

Οι φασίστες δεν χωρίζονται σε μαυροκόκκινους και κοκκινόμαυρους. Είναι απλώς φασίστες που νομίζουν ότι διά της βίας θα κάνουν την «τέλεια» κοινωνία.

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν «πονηρά κίνητρα» για τη δίωξη της Χ.Α. και ότι ο κ. Σαμαράς είναι ακροδεξιός. Πώς τον θέτουν, όμως, όλα αυτά εκτός δημοκρατικού τόξου;

Καλώς ή κακώς, οι κυρώσεις είναι σαν το βέτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Χρησιμεύουν περισσότερο όταν δεν ασκούνται. Η απειλή είναι το καλύτερο μήνυμα.

Ορθώς η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποποινικοποίησε τις καταλήψεις, διότι αυτές είναι στέρηση του βασικού δικαιώματος των πολιτών να κινούνται ελευθέρως στους δημόσιους χώρους.

Οι ετήσιες καταλήψεις αμαυρώνουν το Πολυτεχνείο του ’73, με τον ίδιο τρόπο που οι φονιάδες της «17 Νοέμβρη» αμαύρωναν τον αντιδικτατορικό αγώνα.

Η αίσθηση όλων είναι ότι η κυβέρνηση αρχικώς τα πήγε καλά, αλλά η διαχείριση του δεύτερου κύματος της πανδημίας δείχνει αλυσιτελής.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση;

Εκείνοι που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους και ξόδεψαν τα (τελευταία τους, ίσως) 2.000 δολάρια για να διασχίσουν το Αιγαίο, δεν το έκαναν για να μείνουν στην Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της χούντας, το παράπονο των δικών μας αντιστασιακών, αλλά και του ελληνικού λαού εν γένει, ήταν ότι οι ξένες δημοκρατικές κυβερνήσεις έβαζαν τα εθνικά τους συμφέροντα πάνω από το δίκιο των ανθρώπων…

Το να λέει κάποιος ότι «Η Ευρώπη, έτσι ή αλλιώς» είναι σαν να λέει ότι «το σύμπαν συνωμοτεί για κάποιον σκοπό».

Είναι εντυπωσιακό ότι ένα κόμμα που γεννήθηκε πριν από 46 χρόνια και έχει τιμωρηθεί από τους εκλογείς τέσσερις φορές μέσα σε μία δεκαετία, γίνεται βασικό θέμα συζήτησης σε ένα κατεξοχήν νεανικό μέσο όπως είναι το Twitter.

«Ολοκληρωμένα συστήματα προστασίας» δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, ούτε καν στις ΗΠΑ που τυπώνουν στα προϊόντα οδηγίες πώς ανοίγουμε τη σοκολάτα χωρίς να κοπούμε από το περιτύλιγμα.

Η ελληνική πολιτική τάξη κράτησε σταθερό τιμόνι προς τη Δύση, ακόμη και αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, δηλαδή την πιο αντιδυτική περίοδο της χώρας.

Κόμμα που μεγάλωσε τόσο ξαφνικά και μάλιστα σε περιβάλλον («Αγανακτισμένοι», ΑΝΕΛ, Πράττω κ.λπ.) που δεν είναι ό,τι καλύτερο για παιδιά.

Εχουν δίκιο όσοι λένε ότι η Ιστορία διδάσκει. Αλλά μόνο αν δεν την πάρουμε τοις μετρητοίς…

Ακόμη και αν υπάρχουν κοιτάσματα που κάποιοι φαντάζονται κι αν στο Αιγαίο οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα κατά τον πλέον δίκαιο για τα ελληνικά συμφέροντα τρόπο, είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε αντλίες απέναντι από τη Σαντορίνη;

Αν το εμβόλιο, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι «ανύπαρκτο», τι τους νοιάζει ποιος (δεν) θα το πληρώσει;