Το να λέει κάποιος ότι «Η Ευρώπη, έτσι ή αλλιώς» είναι σαν να λέει ότι «το σύμπαν συνωμοτεί για κάποιον σκοπό».

Είναι εντυπωσιακό ότι ένα κόμμα που γεννήθηκε πριν από 46 χρόνια και έχει τιμωρηθεί από τους εκλογείς τέσσερις φορές μέσα σε μία δεκαετία, γίνεται βασικό θέμα συζήτησης σε ένα κατεξοχήν νεανικό μέσο όπως είναι το Twitter.

«Ολοκληρωμένα συστήματα προστασίας» δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, ούτε καν στις ΗΠΑ που τυπώνουν στα προϊόντα οδηγίες πώς ανοίγουμε τη σοκολάτα χωρίς να κοπούμε από το περιτύλιγμα.

Η ελληνική πολιτική τάξη κράτησε σταθερό τιμόνι προς τη Δύση, ακόμη και αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, δηλαδή την πιο αντιδυτική περίοδο της χώρας.

Κόμμα που μεγάλωσε τόσο ξαφνικά και μάλιστα σε περιβάλλον («Αγανακτισμένοι», ΑΝΕΛ, Πράττω κ.λπ.) που δεν είναι ό,τι καλύτερο για παιδιά.

Εχουν δίκιο όσοι λένε ότι η Ιστορία διδάσκει. Αλλά μόνο αν δεν την πάρουμε τοις μετρητοίς…

Ακόμη και αν υπάρχουν κοιτάσματα που κάποιοι φαντάζονται κι αν στο Αιγαίο οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα κατά τον πλέον δίκαιο για τα ελληνικά συμφέροντα τρόπο, είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε αντλίες απέναντι από τη Σαντορίνη;

Αν το εμβόλιο, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι «ανύπαρκτο», τι τους νοιάζει ποιος (δεν) θα το πληρώσει; 

Ενώ περιμέναμε να διαμελιστεί η Τουρκία, χρεοκόπησε η Ελλάδα με έναν από τους βασικούς λόγους της χρεοκοπίας να είναι η αιμορραγία των δημόσιων οικονομικών σε εξοπλιστικές δαπάνες.

Πώς δημιουργείται η λαϊκή πίεση για τη μη λύση των προβλημάτων στην καλύτερη περίπτωση, ή τη δημιουργία άλλων «τετελεσμένων» στη χειρότερη, π.χ. ένα θερμό επεισόδιο.

Ευτυχώς υπάρχει η κίνηση των «53», για να σώσει την τιμή της Αριστεράς.

Το «112» δεν χρησιμοποιείται μόνο για να καλέσει κάποιους να φύγουν, μπορεί κάλλιστα να τους προτρέψει να μείνουν.

Υπάρχουν πολλοί Κολοκοτρωναίοι στα καφενεία (τηλεοπτικά και πραγματικά) έτοιμοι να ξεσπαθώσουν για μια ίντσα ΑΟΖ.

Κάθε τραγωδία είναι η συνισταμένη των μικρών πραγμάτων για τα οποία αδιαφορούμε όταν εξελίσσονται.

Η «πειθώ» του προηγούμενου διαστήματος δεν είχε μόνο διαφημιστικά σποτ. Είχε και πρόστιμα.

Κατά κανόνα ένας ανασχηματισμός είναι σιωπηρή παραδοχή αποτυχίας.

Επιχειρήσεις κλείνουν και θα κλείνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αυτός είναι ο σκληρός κανόνας του καπιταλισμού. Σε κάποιες χώρες, όμως, δεν κλείνουν μόνο κάποιες, αλλά ανοίγουν κι άλλες.

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να διορθωθούν στον καπιταλισμό. Αλλά ο αγώνας συνεχίζεται και το σημαντικότερο: μόνο σε αυτό το σύστημα επιτρέπεται.

Αντί να εγκλωβιζόμαστε σε σχήματα «προαιώνιων εχθρών και φίλων» πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουμε κι εμείς μόνιμα συμφέροντα. 

Αυτός ο Τούρκος, Τούρκους θα μάς κάνει;