Μια εκδοχή του τραμπικού MAGA ήρθε εδώ ως «νοικοκυρεμένη Ελλάδα».
Οσο μεγαλύτερη ιδέα έχουν για τους Ελληνες κάποιοι, τόσο λιγότερο τους εμπιστεύονται.
Το θράσος και η μικροπρέπεια προϋπήρχαν στην ελληνική κοινωνία· ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς τα καβάλησε και φυσικά τα ενίσχυσε.
Κατάλαβε κανείς γιατί θα απέχουν από τις μεταβιβάσεις ακινήτων οι συμβολαιογράφοι;
Για τον κ. Κασσελάκη, οι δανειακές συμβάσεις, η πιστοληπτική γραμμή, ο ESM κ.λπ. είναι μάλλον «τεράστια κείμενα γεμάτα αόριστες σάλτσες».
Μπορεί να υπάρξει πολιτική ενότητα χωρίς συμφωνία στις ιδεολογικές αναφορές και αφετηρίες; Φυσικά. Την είδαμε την περίοδο 2015-2019, όταν η πολιτική ενότητα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε πολιτικό στόχο και γι’ αυτό επιβίωσε αδιατάρακτη επί τέσσερα χρόνια.
Ο κ. Κασσελάκης είναι πιο ΣΥΡΙΖΑ από τους θεματοφύλακες του κόμματος.
Η θεσμοθέτηση των Ανεξάρτητων Αρχών ήταν αλλαγή παραδείγματος για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Η υπόθεση των υποκλοπών είναι δύο καραμπινάτες παρανομίες με αδιαμφισβήτητο δόλο.
Η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για τα θέματα όσο κρατάει το ενδιαφέρον του κόσμου, παρά τους μεγάλους όρκους ότι «θα πέσει άπλετο φως».
Το πρόβλημα του κ. Κασσελάκη δεν είναι το φτωχό του λεξιλόγιο αλλά η άγνοιά του για τα εθνικά θέματα, για την ιστορία του τόπου, ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κ. Στέφανος Κασσελάκης είναι το απόλυτο τηλεοπτικό προϊόν. Μέχρι στιγμής δεν έχει πει κάτι, αλλά κατάφερε να προκαλέσει μεγάλη ένταση στο κόμμα που έγινε αρχηγός.
Η σύγκρουση στη Γάζα έχει εθνικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι και μια μάχη της δημοκρατίας ενάντια στον φασισμό.
Εχουμε αρκετά κιγκλιδώματα στη δημοκρατία μας στην περίπτωση που προκύψει κάποιος «εθνικός Κασσελάκης»;
Αυτοί κατάπιαν την κάμηλο του κ. Πάνου Καμμένου. Τώρα διυλίζουν τον κ. Στέφανο Κασσελάκη.
Αυτοί κατάπιαν την κάμηλο του κ. Πάνου Καμμένου. Τώρα διυλίζουν τον κ. Στέφανο Κασσελάκη.
Η ιστορία της ριζοσπαστικής Αριστεράς (2004-2024) μπορεί να περιγραφεί ως «ανεμομαζώματα, συριζοσκορπίσματα».
Το μόνο ανησυχητικό που αναδεικνύει η ήττα της Ν.Δ. είναι το «μοτίβο του μη σχεδιασμού» της κυβέρνησης για την επόμενη μέρα.
Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι το κεντρικό κράτος να μοιράζει λεφτά, κάποιοι τοπικοί άρχοντες να νιώθουν ότι μπορούν να τα σκορπίσουν, ενώ οι τοπικές κοινωνίες να μην πολυσκοτίζονται αφού είναι «τα λεφτά των άλλων».
Κάποιοι πιστεύουν ότι δύο χώροι που δεν συνεργάστηκαν τις «καλές» (έστω σε επίπεδο λυκοφιλίας) εποχές, θα συνεργαστούν τώρα μετά τις ιαχές περί «γερμανοτσολιάδων», «Πινοσέτ» και «ελλειμματικών Ελλήνων».
