«Μπορούν τα θεσμικά αντίβαρα της εκτελεστικής εξουσίας να εγγυηθούν την καλή λειτουργία της Δημοκρατίας;». Εδώ, δυστυχώς, η απάντηση δεν είναι κατηγορηματικώς καταφατική.
Η «υπεράσπιση των δικαιωμάτων» των πολιτών μεταμορφώθηκε από τη νέα Αριστερά σε «αποποίηση κάθε ευθύνης».
Η μαζική συμμετοχή στα κοινά, μόνο δια της πολιτικής, πρέπει να μας προβληματίσει.
Το αίτημα για κάλπες εννέα μήνες μετά τις προηγούμενες μάλλον είναι ένα ανόητο επικοινωνιακό πυροτέχνημα.
Εχουμε ένα σκασμό θεσμούς που προστατεύουν τους πολίτες, αλλά μόνο μία ανεξάρτητη αρχή –το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης– ασχολήθηκε με τις επικίνδυνες ανοησίες που διαδίδει ο κ. Βελόπουλος.
Απαντες, σε όλη την ιεραρχία του κράτους, ξέρουν ή διαισθάνονται ότι η θηριώδης προπαγανδιστική μηχανή της κυβέρνησης κοντά στον βασιλικό (δηλαδή την κυβέρνηση) θα προστατεύσει και τη γλάστρα.
Το πελατειακό κράτος θέλει πολλές αρμοδιότητες για να μπορεί να εξυπηρετεί τους πελάτες του.
Πριν από «τους κανόνες εμπλοκής για τη χρήση όπλων», μήπως πρέπει να ξαναδούμε τους «κανόνες εμπλοκής των αστυνομικών με πολίτες»;
Η ζωή θα συνεχιστεί απερίσπαστη για όσους δεν φρόντισαν να κάνουν τη δουλειά τους. Αρκεί οι αστυνομικοί του τμήματος Αγίων Αναργύρων να αναλάβουν τις πολιτικές τους ευθύνες…
Η επικοινωνία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής, αλλά η υπερβολική δόση κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Η συζήτηση για τα Τέμπη συναπαρτίζεται από τρία θέματα, που σχετίζονται μεταξύ τους, αλλά είναι διαφορετικά.
Τα δεδομένα του κράτους πρώτα έγιναν ιδιοκτησία του κόμματος και μετά χρησιμοποιήθηκαν από την κ. Ασημακοπούλου.
Η «αποσταθεροποίηση της χώρας» δεν είναι της ίδιας τάξης μεγέθους με τους «διεθνείς παρατηρητές», αλλά ανήκει στην ίδια χορεία των υπερβολών.
Μπορε να υπάρχουν περίεργες λαδιές για τη διαβόητη «τηλεδιοίκηση», που θα αποκαλυφθούν σκαλίζοντας –έστω με λάθος σκεπτικό– το θέμα.
Ευτυχώς υπάρχει και ο θηριώδης επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης και μαθαίνουμε κάποια πράγματα για τον κ. Κασσελάκη.
Ποιον κοροϊδεύουν και, κυρίως, τι ελπίζουν να κερδίσουν από αυτήν την επικοινωνιακή λαθροχειρία με τα Τέμπη;
«Η αγροτική χρήση ανέρχεται στο 86% του προσφερόμενου νερού στην Ελλάδα (η οικιακή στο 11% και η βιομηχανική στο 3%). Από αυτό το σύνολο του 86%, η Θεσσαλία αποσπά τη μερίδα του λέοντος, το 25% της αγροτικής και το 21,7% της συνολικής ζήτησης».
Το πρόβλημα είναι ότι δεν υφίσταται αυτός ο καθοριστικός για τη διαφάνεια ανταγωνισμός των εξουσιών.
Η μόνη διαπραγματευτική ισχύς που πιστεύουν ότι έχουν οι πολίτες είναι η ψήφος τους και γι’ αυτό στρέφονται στα άκρα.
Με το συνέδριο για τη Μεταπολίτευση, σαν να έγινε το πρώτο βήμα για τη συμφιλίωση της χώρας με την αλήθεια.
