Το βασικό πρόβλημα του πρωθυπουργού είναι ότι έχει 158 πεινασμένα για εξουσία στόματα και –παρά το τεράστιο ξεχείλωμα του υπουργικού συμβουλίου– έφτιαξε μόνο 62 θέσεις να τους βολέψει.

Η συζήτηση περί κατοχύρωσης δικαιωμάτων και πολιτικού κόστους έχει ιστορικό προηγούμενο στις ΗΠΑ.

Οσο για την εκλογή με τη λίστα στις ευρωεκλογές, που προκρίνουν πολλοί, ας σκεφτούν κάτι. Ολα τα υπουργικά συμβούλια που έχουμε δει, με τη λίστα των αρχηγών των κομμάτων έχουν βγει.

Δεν ήταν μόνο το 2014 που η Ν.Δ. βρήκε το λάθος πρόβλημα, το διέγνωσε λάθος και πήρε το λάθος φάρμακο.

Τι ακούσαμε στα πάνελ το βράδυ των εκλογών…

Αυτό που θα κριθεί την επόμενη μέρα είναι αν η Νέα Δημοκρατία θα συρθεί και σύρει την πολιτική της με βάση ένα φυσιολογικό αποτέλεσμα δυσαρέσκειας.

Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένας θεσμός που να βάζει έστω φρένο στον εκλεκτό του λαού, στον πρωθυπουργό που διατηρεί λαϊκό έρεισμα.

Οι λαθροχειρίες για το κουκούλωμα του σκανδάλου των υποκλοπών κάνουν κατανοητή τη δυσπιστία των συγγενών ότι «θα λάμψει όλη η αλήθεια» για το δυστύχημα των Τεμπών.

Οποιος διοικεί επαρκώς, το πρώτο πράγμα που θα κάνει μόλις αναλάβει δημόσια θέση είναι να καλέσει τον νομικό σύμβουλό του για να μάθει τις υποχρεώσεις του.

Στο «πόθεν έσχες» του κ. Κασσελάκη μάθαμε όσα ακριβώς βλέπουμε ετησίως για τα «έσχες» των άλλων πολιτικών, δίχως το «πόθεν».

Είναι αδύνατον να ακολουθήσουμε τον συλλογισμό της κυβέρνησης για τη φύση των επικείμενων εκλογών.

Το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για πολιτικά οφέλη, για να δικαιολογηθούν νέες βαρβαρότητες.

Ελεος με την διαρκή επίκληση του 2015! Το πληρώσαμε, αλλά γκώσαμε.

Ποιο είναι το «αρμόδιο κομματικό στέλεχος της Ν.Δ.» που έλαβε τα προσωπικά στοιχεία των εκλογέων από το υπουργείο Εσωτερικών;

Πως μπούκαρε στην πρώτη γραμμή των επισήμων, δηλαδή ανάμεσα σ’ αυτούς που εκπροσωπούν τους πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας ο αυτοαποκαλούμενος «πρίγκιψ»;

Η επιτυχία του κ. Κασσελάκη αναδεικνύει το ανερμάτιστο του χώρου και το ανερμάτιστο είναι το βασικό του πρόβλημα.

Τα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα στις ερχόμενες εκλογές θα βγουν από το ισοζύγιο ισχύος της πολιτικής του λόγου σε αντίθεση με τον αχταρμά της εικόνας.

Πληρώνουμε μια υπηρεσία, που δεν λογοδοτεί στη Βουλή, δεν εφαρμόζει αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ο πολιτικός της προϊστάμενος λέει ότι είναι δική της δουλειά εάν θα εφαρμόζει ή όχι τους νόμους.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αυτή τη στιγμή παράγει αναγκαίο για όλους μας διεθνές δίκαιο. Είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί κάπως να περιορίσει τη φρίκη.

Τα επιτελεία κοιτούν τα γκάλοπ και βάζουν τον πήχυ σιμά κοντά στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων – συνήθως λίγο χαμηλότερα, έτσι ώστε το βράδυ των εκλογών να εμφανιστούν ως «θετική έκπληξη».