…που ο υφυπουργός Υποδομών κατήγγειλε ότι υπάρχει, δεν έχει διεύθυνση; Έχουμε κι εμείς κάποια πράγματα να της πούμε.
Οι πολίτες έχουν καεί και από τα ρουσφέτια και από τις υποσχέσεις για μεγαλύτερα ρουσφέτια.
Το γεγονός ότι η Δημοκρατία δίνει το δικαίωμα σε όλους να λένε το κοντό και το μακρύ τους, πολλοί το βλέπουν ως υποχρέωση να λένε το κοντύτερο και το μακρύτερο.
Στην Ελλάδα της κρίσης, το παλιό δεν λέει να πεθάνει και το νέο πασχίζει να γεννηθεί.
Ποια είναι η πρόταση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ για την Ελλάδα του αύριο;
«Η εξίσωση: αλήθεια=κοσμοθεωρία του προλεταριάτου=κοσμοθεωρία του κόμματος=σκέψη του ηγέτη είναι εντελώς σωστή στη λενινιστική εκδοχή του κόμματος».
Η ρωσική προπαγάνδα που θέλει όλους –μα όλους!– τους αντιπολιτευόμενους του απελθέντος προέδρου Γιανουκόβιτς ναζί, οργιάζει μόνο στην Ελλάδα.
Έπρεπε να έρθουν οι «απελευθερωτές» χωρίς διακριτικά του Πούτιν για να δούμε εγκληματικές επιθέσεις σαν αυτή που έγινε στον ανταποκριτή της «Καθημερινής».
Η Ελλάδα ξαναγίνεται περίγελως της οικουμένης επιχειρώντας λογοκρισία της Wikipedia.
Το πρόβλημα όμως με τον πλουραλισμό είναι πως έχει να κάνει με τις απόψεις και όχι με αφηγήσεις οι οποίες μπορεί να εμπεριέχουν και συκοφαντίες.
Ο πλουραλισμός των εκδόσεων Λιβάνη, τα δικαιώματα του κ. Δημήτρη Κουφοντίνα και τα ηθικά προτάγματα.
Την δικαιολογία του Πούτιν για την Ουκρανία χρησιμοποίησε και η Τουρκία στην Κύπρο το 1974…
The huge success of Theodorakis’s online declaration demonstrates society’s profound need for new voices, new proposals and new ideas for exiting the crisis.
Υπάρχει βαθιά ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για νέες φωνές, ιδέες, προτάσεις…
Ενώ οι ΗΠΑ μειώνουν τις στρατιωτικές δαπάνες, εμείς κάνουμε ακριβές παρελάσεις.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι προθέσεις του κ. Μιχελάκη είναι αγαθές και αυτό το αντιδημοκρατικό μέτρο θα καταργηθεί διά παντός.
Δυστυχώς ο σταλινισμός στοιχειώνει ακόμη σ’ αυτή την χώρα…
Εγχειρήματα σαν αυτό που ξεκινά ο κ. Θεοδωράκης είναι απλώς η έκφραση αυτής της ανάγκης για αλλαγή, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει την προηγούμενη περίοδο του πελατειακού συστήματος, όταν ο κομματικός σωλήνας ήταν η μόνη δίοδος ανέλιξης στην πολιτική.
Το «πολιτικομιντιακό σύμπλεγμα» δεν αφήνει τίποτε νέο να ανθήσει. Ούτε άνθρωπο ούτε ιδέα.
H βαθιά -καθώς φαίνεται- ανάγκη των νέων ανθρώπων να αφήσουν το αποτύπωμά τους στον δημόσιο χώρο δεν μπορεί να λυθεί με αστυνόμευση.
