By banning ideas that seem insulting to the dominant way of thinking we risk missing out on useful ones; we risk social stagnation and decline.

    Είναι σημαντική η ελευθερία κάποιου να μιλά, να γράφει, να δημοσιεύει, παρά το γεγονός ότι όποιος μιλά, γράφει, δημοσιεύει δεν έχει κατ’ ανάγκη δίκιο ή πολύ περισσότερο δεν έχει κάτι πραγματικά επαναστατικό να πει.

    Σήμερα αντί να συζητάμε για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση βομβαρδιζόμαστε από «ειδήσεις» για τις σχέσεις Παπανδρέου-Βενιζέλου. Λες κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος καημός των πολιτών…

    Πριν καν ισχύσει η προαιρετική εγγραφή των επιχειρήσεων στα Επιμελητήρια οι βουλευτές, που πέρυσι την ψήφισαν, ζητούν να μην εφαρμοστεί!

    Γ. Θεοτοκάς: «όποιος λαός κλείστηκε στον εαυτό του, αποκτηνώθηκε και στέρεψε, ότι τα μόνα αποτελέσματα κάθε τοπικής αποκλειστικότητας είναι βλοσυρότητα (…) και αποχαύνωση ενώ (…) οι διασταυρώσεις των επιδράσεων ανανεώνουν και γονιμοποιούν απεριόριστα τους εθνικούς χαρακτήρες…»

    Η φιλολογία περί «απουσίας θέσεων» ενός κόμματος περισσότερο δείχνει το αβαθές του δημόσιου διαλόγου.

    Σχεδόν όλα τα ακροδεξιά κόμματα έγιναν χειροκροτητές του Βλαντιμίρ Πούτιν και πρόθυμοι προπαγανδιστές των χειρισμών του στην Κριμαία.

    Οι μηχανισμοί της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ έχασαν το πελατειακό κράτος που διαχειρίζονταν και ακόμη δεν απέκτησαν ρόλο.

  Αν το καλοσκεφτούμε και η μη-πίστη, πίστη είναι, επομένως χρήζει του ίδιου σεβασμού…

  Φυσιολογικά τα πράγματα θα έπρεπε να είναι αντίστροφα. Δηλαδή, θα έπρεπε οι πολιτικοί να έδειχναν «κοινωνική ευαισθησία» σε βάρος της λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, ενώ οι πρυτάνεις να αντιστέκονταν σθεναρά…

    Ισχυρίζονται ότι «η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν λειτουργεί» και ζητούν την ψήφο μας, ώστε να μη λειτουργήσει καθόλου και να δικαιωθούν.

    Critics attack the EU because it is insensitive about ethnic difference and at the same time slam the EU for being a mega-bureaucracy.

  Σε έναν τόσο πολύπλοκο κόσμο οι απλοϊκές θεωρίες αναγκαστικά κερδίζουν έδαφος γρήγορα χάρη στο διαδίκτυο.

  Αυτόν τον καιρό υπάρχει μεγάλη ρευστότητα παγκοσμίως που κάνει τα κρατικά ομόλογα πιο ελκυστικά.

    Από τον ρωμαίικο παλαιοκομματισμό ακόμη και με τη μορφή του politeftis-gov η κυβέρνηση δοκιμάζει ξανά το opengov.

  Ο κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος, ταΐζει τον λαϊκισμό με ανεδαφικά δημοψηφίσματα.

    Ποιος θυμάται τα μπλόκα στη Βουλή το καλοκαίρι του 2011 για να μην ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, αυτό που έφερε και το «ισχύον 1,5%»;

    Από πότε η συζήτηση ενός δημόσιου λειτουργού με βουλευτή, σε δημόσιο χώρο, για θέμα δημοσίου ενδιαφέροντος είναι ιδιωτική τους υπόθεση;

    Υπάρχουν πολλά κρούσματα λογοκρισίας και γι’ αυτό όλος ο δημοκρατικός κόσμος (με πρώτους του δημοσιογράφους) πρέπει να κινητοποιηθεί…

  Γιατί να μην δοθούν οι μετοχές των κρατικών τραπεζών σε ESM μειώνοντας ισόποσα το χρέος;