Το γεγονός ότι η αποτελεσματικότητα δεν μετρά είναι εμφανές και από το θέμα των «αιώνιων φοιτητών» που τώρα ονομάζονται και «λιμνάζοντες».
Το πρόβλημα όμως των υποκλοπών, παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται διαρκώς νέα και πιο εξελιγμένα εργαλεία, δεν είναι νέο.
Πίσω από την επαναστατική ρητορεία δεν υπάρχει προοδευτική πολιτική, η οποία αφενός σέβεται την τεράστια συμβολή της Ορθοδοξίας στη διαμόρφωση του νεοελληνικού πολιτισμού και αφετέρου ξεκαθαρίζει ότι «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ».
Στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Αττική» χωράνε πολλά, ακόμη και μία όπερα από έναν οργανισμό που δεν έχει σχέση με την όπερα.
Η «φάρσα των αστερίσκων» στην κοινή πολιτική της Ε.Ε. ως τι επαναλαμβάνεται;
We don’t know if history repeats itself as farce, but the tough question for Greece today is what the farce of the asterisks in regards to EU policy will mean for the country in the long run.
Έχει ο ΕΝΦΙΑ προβλήματα σχεδιασμού; Ας αναλάβει να τα διορθώσει ο αρμόδιος υφυπουργός…
Τα ονόματα των δρόμων, τα τμήματα του ΑΠΘ, η εξωτερική πολιτική είναι αρμοδιότητες όσων δημοκρατικά εκλέγονται από τον ελληνικό λαό, κι όχι κάποιου μητροπολίτη.
Ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάσουν πρώτα όλοι όσοι νομίζουν ότι είναι αριστεροί.
Αν ήταν να ξανακάνουμε την ΝΕΡΙΤ όχημα της κυβερνητικής προπαγάνδας, γιατί έγινε η χώρα ρεζίλι με το ξαφνικό «μαύρο της ΕΡΤ»;
Η συνωμοσιολογία και οι ακροβασίες για την ΕΛΣΤΑΤ και το ύψος του ελλείμματος.
Οι πομφόλυγες περί «κοινωνικής», «κινηματικής» ή «επαναστατικής» βίας έχουν την εξήγησή τους στο παρελθόν αλλά και το αμήχανο παρόν αυτού του χώρου.
Το να πεθαίνει μια εφημερίδα είναι πολύ κακό πράγμα· πεθαίνει ένα από τα εγκεφαλικά κύτταρα της κοινωνίας.
Αυτό που κάνουν εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο -ακόμη και στην υποσαχάρια Αφρική- για το ελληνικό κράτος είναι ακόμη ζητούμενο.
Κουίζ: Ποιος πολιτικός έχει γράψει τα παρακάτω; «Στο πολιτικό πεδίο, το μέλλον της χώρας θα κριθεί αν αναδειχθούν ηγεσίες με κύρος και βούληση να συγκρουστούν ευθέως με τις κακοδαιμονίες μας…»;
Το πρόβλημα με τη «δραματοποίηση» είναι ότι κάποιοι την παράγουν· δεν είναι φυσικό φαινόμενο για το οποίο απαιτείται μετακόμιση.
Πολιτικοί και ΜΜΕ δεν ιεραρχούσαν τις γκρίνιες του λαού, αλλά τις υιοθετούσαν όλες άκριτα.
Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνο την κατάρρευση της οικονομίας. Ζούμε το τέλος ενός ολόκληρου μοντέλου που ήθελε το κράτος στο κέντρο και όλους τους θεσμούς «πλανήτες αστέρες» γύρω από αυτό.
Στη ρημαγμένη (και από την οικονομική κρίση) Ελλάδα του 1936, το φασιστικό κόμμα ΕΕΕ πήρε μόλις 505 ψήφους.
Αντί το υπουργείο Παιδείας να σκαρφίζεται μαθήματα εξ αποστάσεως, να ασκεί πολιτική εξ αποστάσεως, με αυτονομία των ΑΕΙ.
