Οι πολιτικές κατά των διακρίσεων δεν είναι απλώς «θέμα της θεμελιώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας και σεβασμού των δικαιωμάτων των ατόμων», αλλά επίσης μεγάλο πλεονέκτημα για τη δημιουργικότητα.
Αν η ελευθερία να ανοίγεις το μαγαζί σου όταν έχει πελατεία δεν είναι κοινή λογική, τότε τι είναι;
Η «επαναστατική υπερδιέγερση» των προηγούμενων χρόνων οδήγησε στην κόπωση σαν κατατονία.
Revolutionary fervor resulted in exhaustion.
Στην αριστερή φιλολογία, οι τηλεπικοινωνίες, οι διακοπές, οι συναυλίες (εξ ου και τα «ντου» που κάνουν οι πιο επαναστατημένοι), τα πάντα είναι «κοινωνικά αγαθά».
Η «κοινή λογική» δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα, αρκεί αυτή να υπάρχει σε μια χώρα. Δεν πολιτικοποιήθηκε από εκείνους που προσφεύγουν σ’ αυτή αλλά από τους πολέμιους της.
Ο κ. Βενιζέλος εμετρήθη σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, βρέθηκε ελλιπής, αλλά δεν αξιολογείται.
Αδυνατεί να κάνει τις «νεοφιλελεύθερες» μεταρρυθμίσεις, αδυνατεί να κάνει και τις «σοσιαλιστικές».
Και πριν από το 2010 υπήρχαν άνθρωποι που μια ατυχία της ζωής δεν τους επέτρεπε να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
Οι φασίστες δυστυχώς δεν είναι μόνο της Χρυσής Αυγής και επίσης δεν είναι όλοι φυλακή.
Οι νεοφιλελεύθερες απόψεις περί «σκληρού πυρήνα του κράτους» είναι απλώς κουραφέξαλα και οι δικαστικοί χρειαζόταν να ευνοήσουν κάποιον άλλο πρώτα πριν τακτοποιήσουν τα δικά τους μισθολογικά θέματα.
Η επιμονή να ανάγονται τα πάντα στην κατάληψη της πρωθυπουργίας, υπονομεύει στη Δημοκρατία και στο τέλος τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Η βιώσιμη ανάπτυξη θα έρθει από εκεί που δεν το περιμένουμε και σίγουρα όχι εκεί που την σχεδιάζουμε.
Μέχρι και στην Βουλή κατάλαβαν ότι λεφτά να σκορπίζονται σε φωτοτυπίες δεν περισσεύουν…
Τελικώς, πόσοι Έλληνες δεν κάνουν ούτε μία μέρα διακοπές;
Αν ο υπουργός Παιδείας χαράσσει πολιτική με βάση τα SMS μήπως θα έπρεπε να δημοσιοποιήσει τον αριθμό για συμμετέχουν κι άλλοι;
…από την απελευθέρωση της κρουαζιέρας.
Ενώ η ελληνική κοινωνία έχει χιλιάδες προβλήματα στο παρόν και βαδίζει χωρίς σχέδιο για το μέλλον, έχουμε μια μεγάλη μερίδα του πολιτικού της δυναμικού που ζει στο προχθές.
Τα στάδια του «αγώνα» για να ακυρωθεί κάθε αποκρατικοποίηση ή επένδυση στην χώρα.
Να χαράξουμε πραγματικές και σαφείς κόκκινες γραμμές στα θέματα της ιδιωτικής ζωής.
