Το πρώτο καθήκον των δημοσιογράφων είναι η αποτύπωση της πραγματικότητας, χωρίς αυτή να θολώνει από άλλους «ευγενείς» σκοπούς.

Αν θέλαμε να ψάξουμε το βιογραφικό του κ. Κασσελάκη, θα βρίσκαμε ανυπέρβλητα νομικά εμπόδια, με πρώτο τα «προσω- πικά δεδομένα».

Οι νομοθεσίες περιορισμού του λόγου είναι εκ της φύσεώς τους ευρύτατες, και μαζί με τα λίγα ξερά καίγονται περισσότερα χλωρά.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι η κ. Μενδώνη είναι σταυροφόρος του δίκιου και της προστασίας των χρημάτων μας και άλλα τερπνά.

Όταν ένα πρόβλημα για την ελευθερία του Τύπου μπαίνει στο κομματικό μαγγανοπήγαδο απλώς ανακυκλώνεται.

Απόφαση δικαστηρίου κρίνει ως «προσωπικό δεδομένο» ακόμη και την ποινική καταδίκη κάποιου.

Πληρώνουμε κάποιους επιστήμονες για να μας πουν τη γνώμη τους και πρέπει να περάσουμε τροπολογία για να μπορούν να πουν τη γνώμη τους και να μην τρέχουν μια ζωή στα δικαστήρια.

Δίωξη για ένα πρωταπριλιάτικο αστείο!

Τουλάχιστον, ας βγει ένας κατάλογος προληπτικής λογοκρισίας ώστε να ξέρουμε τι μπορούμε να δημοσιεύσουμε. Διότι έτσι όπως πάμε, σε λίγο οι ειδήσεις θα λένε «κάπου, κάποιοι, έδεσαν κάποιον με πετονιά».

Η διαρκής έκκληση για ποινικοποίηση του λόγου αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για όλους.

Το Σύνταγμά μας και οι εθνικοί μας νόμοι έρχονται σε αντίθεση με τις διεθνείς διατάξεις που έχει υπογράψει η χώρα μας για την ελευθερία του λόγου. 

Η νυχτερινή σύλληψη του κ. Πέτρου Τατσόπουλου αναδεικνύει (για μία ακόμη φορά) όλες τις παθογένειες του νομικού και δικαστικού συστήματος ειδικώς σε ό,τι αφορά την εκφορά του λόγου.

Φορολογικοί έλεγχοι πρέπει να γίνονται πάντα και παντού και όχι όπως ορμηνεύει ο κ. Ντογιάκος, «σε αυτούς τους ολίγους» που «χλευάζουν και απαξιώνουν δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς».

Συνήθως οι κυβερνήσεις έχουν πολύ πιο πιεστικές ανάγκες για να ασχοληθούν με θέματα ήσσονος (για αυτές) σημασίας, με αποτέλεσμα οι «εποχικοί νόμοι» να μένουν για να χρησιμοποιηθούν από αυταρχικούς ηγέτες ή δικτάτορες.

Ολες οι λογοκριτικές νομοθεσίες ψηφίστηκαν –για καλούς βεβαίως σκοπούς– από δημοκρατικές κυβερνήσεις.

Αν εφαρμόζονταν οι νόμοι περί Τύπου στην Ελλάδα, θα έπρεπε να μη μιλάει κανείς.

Εχουμε Σύνταγμα που προβλέπει κατάσχεση εντύπων και κλείσιμο(!) εφημερίδων «για άσεμνα δημοσιεύματα» και πρωτοσέλιδα περί «τερψιπρωκτών».

Η πολιτική αξιοποίηση από την αντιπολίτευση της πρόχειρης έκθεσης των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα εξασφαλίζει ότι τα ουσιαστικά ζητήματα περί ελευθερίας του λόγου δεν πρόκειται να συζητηθούν.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης ζητάει από φίλα προσκείμενο στο κόμμα του δημοσιογράφο «να ανακαλέσει τους χαρακτηρισμούς».

Η ωραιοποίηση της πραγματικότητας διά του ψηφιακού θολώματος των εικόνων είναι μια μέθοδος δημοσιογραφικής διαστρέβλωσης.