Υπήρξαν πολλές πανδημίες στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά καμιά δεν είναι σαν και αυτή. Οχι τόσο λόγω του ιού και της ταχύτητας διασποράς του, όσο λόγω των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών.

«Κάτω από την πλατεία υπάρχει παραλία, αν έρθει το μετρό θα γίνει ιστορία», κι άλλα τερπνά…

Κάθε πανδημία είναι δύσκολη για το σύνολο της ανθρωπότητας και έχει βαρύ κόστος. Για τούτη εδώ, όμως, υπάρχουν και κάποιοι λόγοι αισιοδοξίας.

Όπως έχει διαμορφωθεί το σύστημα των εξετάσεων η αποστήθιση είναι προαπαιτούμενο και η παπαγαλία κανόνας.

Οι επιδόσεις των σχολείων –έστω στην παπαγαλία– είναι τα μόνα αξιόπιστα δεδομένα που μπορούμε να έχουμε για την κατάσταση του υπαρκτού ελληνικού σχολειού.

Όταν οι τοπικοί σύλλογοι γράφουν γλωσσολογία, έχοντας μάλιστα τη μεγάλη σφραγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, γιατί να μην γράφουν την ιστορία τα δημοτικά συμβούλια;

Ας προσπεράσουμε τις αντιεπιστημονικές απόψεις ότι «άλλο η εκκλησία κι άλλο τα κομμωτήρια…», διότι ο ιός δεν κάνει πνευματικές διακρίσεις.

Τι ζητούν οι συνδικαλιστές; Αν, στο πλαίσιο μιας διάχυτης φοβίας των πολιτών για την παραβατικότητα, μπορούν οι αστυνομικοί να παραβαίνουν τον όρκο τους για να κάνουν δυο καουμποϊλίκια παραπάνω;

Πόσο ασφαλείς μπορούν να νιώθουν οι πολίτες με σώματα ασφαλείας δίχως ιεραρχία, με αστυνομικούς να παραβαίνουν εντολές που καταλήγουν σε τραγωδίες;

Το εξαιρετικά επικίνδυνο είναι να παράκουσαν εντολές, να έκαναν καουμποϊλίκια. Τότε κανείς μας δεν πρέπει να νιώθει ασφαλής.

Το βασικό χαρακτηριστικό του πληθωρισμού είναι ο ευτελισμός του νομίσματος ή στην προκειμένη περίπτωση των λέξεων. 

Αξιολόγηση σχολείων με προκάτ κείμενο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας.

Ο σφιχτός εναγκαλισμός της κεντρικής διοίκησης δημιουργεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα π.χ. στο ΕΜΠ σε σχέση με τα πολυτεχνεία του εξωτερικού, ακόμη και σε ό,τι αφορά τη στελέχωση. 

Αυτό που αποτελεί είδηση στην Ελλάδα, σε άλλες χώρες θα ήταν σενάριο κωμωδίας.

Δεν είδαμε κανένα κίνημα για τον εκφυλισμό του δημόσιου χώρου από οικιστικές παρεμβάσεις. Δεν συζητούνται καν οι μουτζούρες που έχουν γεμίσει τους τοίχους.

Πολλές φορές το κυνήγι των στερεοτύπων οδηγεί σε νέα στερεότυπα, δηλαδή σε σκληροδεμένα πλέγματα αντιλήψεων που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και δεν οδηγούν στη λύση προβλημάτων.

Μία ψηφίδα ακροδεξιάς διολίσθησης της κυβέρνησης, λόγω του απατηλού φόβου της Ακροδεξιάς.

Ο Ποινικός Κώδικας βρίθει πλημμελημάτων, που επιβάλλουν διαδικασία αυτοφώρου.

Μοιάζει πως το «για εμένα…» δεν είναι απλώς σχήμα λόγου, αλλά προδίδει συνολική στάση προς το κοινωνικό σύνολο.

Στην κατάσβεση μιας πυρκαγιάς το κράτος έχει το μεγαλύτερο βάρος. Για την πρόληψή της το έχουν οι πολίτες. Επειδή δεν μπορεί να υπάρχει ένας χωροφύλακας ή δασοπυροσβέστης σε κάθε δένδρο, υπάρχει η συκοφαντημένη «ατομική ευθύνη».