Οι νοοτροπίες δεν εξαλείφονται και οι συμπεριφορές δεν απαξιώνονται κάνοντας «διακριτό στον ποινικό κώδικα» το κακούργημα της γυναικοκτονίας που έτσι κι αλλιώς τιμωρείται ως ανθρωποκτονία με ισόβια.
«Η γυναικοκτονία ως όρος να υπάρχει στον δημόσιο λόγο, αλλά δεν θα ωφελήσει σε τίποτα η ένταξή της στον Ποινικό Κώδικα».
Το σύστημα Λύκειο – Εξετάσεις – Πανεπιστήμιο είναι μια διαρκής αποτυχία του κράτους και γι’ αυτό εξάλλου αλλάζει κάθε λίγο…
Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και μόνο στην Ελλάδα αποτελεί κρυφό καμάρι όσα συμβαίνουν στα σύνορά μας.
Η άρνηση δημοσιοποίησης των δημόσιων δεδομένων αποτελεί καρκίνωμα για τη δημοκρατική πολιτεία.
Δυο σκασίλες είχε για να διχαστεί ο λαός και μία είναι για την αποφυλάκιση ή μη του κ. Δημήτρη Λιγνάδη.
Δεν είδαμε κανένα «λαϊκό κίνημα» όταν ένας ντράμερ είχε καταδικασθεί πρωτοδίκως σε κάθειρξη 12 ετών για ασέλγεια εις βάρος εξάχρονης αλλά το δικαστήριο του χορήγησε αναστολή μέχρι την έφεση.
Η κατάρρευση του Ωδείου Αθηνών, ενός ιστορικού κτιρίου στην καρδιά της Αθήνας, μερικά μέτρα μακριά από εκεί όπου γίνονται οι μεγάλες παρεμβάσεις για τον καλλωπισμό της Πανεπιστημίου.
Σ’ αυτήν τη χώρα ουδέποτε ψάχνουμε λύσεις στα προβλήματα. Πάντα αναζητούμε ενόχους που θα πουν μια διαφορετική κουβέντα παραπάνω.
Το κοινό περί δικαίου αίσθημα θέλει έγκλημα και τιμωρία, χωρίς τίποτε στο ενδιάμεσο.
Η έρευνα μεταξύ των αποφοίτων κάθε σχολής είναι η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει ένα ΑΕΙ για τους πληβείους της ανώτατης εκπαίδευσης, δηλαδή τους υποψηφίους.
Ο κ. Βερναρδάκης οφείλει να ζητήσει συγγνώμη και από την κ. Ρούλα Πισπιρίγκου, η οποία προς το παρόν δεν είναι ένοχη για οτιδήποτε, ούτε καν για όσα προσάπτει στην κ. Κεραμέως.
Η απόφαση για τις αμβλώσεις στις ΗΠΑ είναι ένα σαφές πλήγμα για τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και μια απειλή για τα δικαιώματα όλων.
Οι διοργανωτές του AthensPride λένε το κλασικό «Δεν μας πειράζει αν κάποιοι είναι αστυνομικοί, αρκεί να μην προκαλούν». Με την εμφάνισή τους και μόνο…
Οι αναρίθμητες αναβολές δικών λόγω παράλληλης απασχόλησης των δικηγόρων.
Το σχέδιο νόμου προτείνει περισσότερους βαθμούς αυτονομίας στα ΑΕΙ, από όσους έχουν σήμερα.
Εδώ δεν μπόρεσε να ζήσει ούτε μία τετραετία ο νόμος Διαμαντοπούλου, ένα από τα ελάχιστα νομοθετήματα που ψηφίστηκε από κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση μαζί και με τερατώδη πλειοψηφία.
Οι συντελεστές βαρύτητας ανά μάθημα είναι η «ανάπηρη ελευθερία» που η κυβέρνηση έταξε και θέσπισε για τα ΑΕΙ.
Με τα σκουπίδια του Πανεπιστημίου Πατρών ασχολήθηκαν επισταμένως δύο βουλευτές, τρεις υπουργοί, πρυτάνεις, συμβούλια, νομάρχες, πολιτευτές και περιφερειάρχες κι ένας ολόκληρος γραφειοκρατικός μηχανισμός.
Όσο παράξενη φαντάζει σε εμάς η οπλοκατοχή, ειδικώς μετά όσα γίνονται, άλλο τόσο παράδοξο θα ακούγεται στον τυπικό Ρεπουμπλικανό το «ακαδημαϊκό άσυλο».
