Και δημοκράτες πολιτικοί έρχονται σε σύγκρουση με κάποιες ΜΚΟ. Είτε διότι οι τελευταίες επικρίνουν κυβερνητικές πολιτικές είτε διότι στο πλαίσιο του «κατόπιν ενεργειών μου…» νιώθουν να χάνουν ένα μέρος της εκλογικής τους πελατείας.

Κανένας άνθρωπος, κανένας οργανισμός, κανένα κράτος δεν μπορεί να προετοιμαστεί για κάθε ενδεχόμενο. Ακόμη κι αν μπορούσε, θα ήταν πολύ ακριβό.

Σαν πολλές εγκληματικές οργανώσεις δεν μαζεύτηκαν στα σύνορά μας; Ή μήπως και οι δικαστικές αρχές βρίσκουν (νόμο) και κάνουν κατάχρηση;

Ο πρωταρχικός λόγος ανησυχίας δεν είναι είναι ότι «γίναμε Σικάγο». Τα νούμερα υπολείπονται κατά πολύ.

Οι αθρόες προφυλακίσεις, τις οποίες διατάσσουν οι δικαστές προκειμένου να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, εμπεριέχουν μια θεσμική απρέπεια και δημιουργούν μια πρακτική ανωμαλία.

Για την παραβίαση του δικαιώματος του απορρήτου των επικοινωνιών οποιουδήποτε απαιτούνται εγγυήσεις δικαίου. Για τους εκλεγμένους πολιτικούς απαιτούνται πρόσθετες εγγυήσεις, όπως στο Βέλγιο.

Η κ. Καϊλή συνελήφθη επ’ αυτοφώρω, κάτι που προβλέπεται από το άρθρο 62 και του ελληνικού Συντάγματος για το «ακαταδίωκτο των βουλευτών»: «Δεν απαιτείται άδεια [της Βουλής] για τα αυτόφωρα κακουργήματα».

Τα ψεύδη της ΕΛ.ΑΣ. υπονομεύουν για μια ακόμη φορά την αξιοπιστία της. Πώς να εμπιστευθεί κάποιος την ΕΔΕ που προκηρύχθηκε, όταν επιχειρείται παραπλάνηση για απλά γεγονότα που διαψεύδονται εντός ολίγων μόνο ωρών;

Οι σημερινές αποκαλύψεις δεν αποτελούν επιτυχία αυτών που τις κάνουν, αλλά υπενθύμιση των πρότερων αποτυχιών τους.

Οι ασαφείς προφητείες είναι ως επί το πλείστον εκφοβιστικές, έτσι ώστε να έχουν πέραση.

Συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των κατηγορουμένων στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο των τηλεοπτικών αδειών είναι μέλος της κατηγορούσας αρχής, δηλαδή της ελληνικής Βουλής.

Παρά τις χρόνιες δυσλειτουργίες του ελληνικού συστήματος όλα δείχνουν ότι υπάρχει ομόθυμη βούληση για κάθαρση.

Τι σόι υπηρεσία είναι αυτή, που όχι μόνο μπορεί να περιφρονεί τη Βουλή (κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας), αλλά ορίζει και τις πολιτικές των υπουργών;

Το μεγαλύτερο κέρδος από την πρωτοβουλία της κ. Νίκης Κεραμέως είναι ότι θα δει (ή και θα μάθει) πόσες νομικές νάρκες υπάρχουν στον δρόμο για τη διεθνοποίηση των ελληνικών πανεπιστημίων.

Πόσοι πολίτες και φορολογούμενοι δεν έχουν την πολυτέλεια της σύγκλησης «υπουργικής σύσκεψης με προϊσταμένους δικαστηρίων Πρωτοδικείου και Εφετείου» και ταλαιπωρούνται χρόνια με διαρκείς αναβολές;

Υπάρχουν επιλογές της Ακαδημίας Αθηνών που αφαιρούν κύρος από αυτήν για να το δώσει σε νιόφερτους, όπως υπάρχουν και υποψήφιοι που θα μπορούσαν να δώσουν λίγο από το κύρος τους στον πολύπαθο αυτόν θεσμό.

Το ζήτημα της προφυλάκισης, σύμφωνα με τον νόμο, δεν κρίνεται με βάση το κατηγορητήριο.

Η μερική αποκέντρωση της διαδικασίας εισαγωγής που έκανε η κ. Νίκη Κεραμέως (επέτρεψε στα τμήματα ΑΕΙ τη στάθμιση του συντελεστή βαρύτητας ανά μάθημα) είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ελλιπής.

Τι κι αν η πραγματικότητα βοά πως κάτι πρέπει να γίνει για το χάλι των ΑΕΙ; Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και άλλες «προοδευτικές δυνάμεις» επιμένουν στη συντήρηση ενός μοντέλου που απέτυχε.

Οι «πλατείες του μετρό ή των πάρκινγκ» είναι κάτι σαν μνημεία σοσιαλιστικού ρεαλισμού: πολύ τσιμέντο και ελάχιστη αισθητική.