Οι πολλαπλές μηνύσεις κατά του κ. Γεωργίου δικαιώνουν όσους ισχυρίζονται τα περί δικομανίας των Ελλήνων. Η αποδοχή τους όμως από τους εισαγγελείς δείχνει το πραγματικό πρόβλημα στη Δικαιοσύνη.

Η θρυλούμενη δικομανία των Ελλήνων βασίζεται στον άγνωστο Χ: πόσες μηνύσεις καταθέτουμε κατ’ έτος; Ο θρυλούμενος επίσης φόρτος των δικαστηρίων βασίζεται σε έναν ακόμη άγνωστο Ψ: πόσες από τις μηνύσεις που κατατίθενται μπαίνουν στο αρχείο και πόσες φορτώνονται στα ακροατήρια;

Δεν ξέρουμε (και δεν γνωρίζουμε πώς μπορούμε να μάθουμε) πόσο μεγάλη είναι η πολυδικία στην Ελλάδα.

Η υπουργός Παιδείας είπε ελάχιστες αλήθειες, αφήνοντας τους ακροατές να πιστέψουν χιλιάδες ψέματα.

Στη χώρα που αμέλησε παντελώς για την αισθητική των ιδιωτικών κτιρίων, με αποτέλεσμα μια θάλασσα μπετόν και ακαλαίσθητων πολυκατοικιών, κάθε δημόσια παρέμβαση στον αστικό ιστό υφίσταται οξεία κριτική.

Το πρόβλημα είναι ότι το δικαστικό σύστημα είναι χύμα στο κύμα.

Η γνωμάτευση του κ. Ντογιάκου συγκρούεται με το Σύνταγμα, αλλά πρωτίστως με τη λογική. Ακόμη και με τη νεφελώδη λογική του νέου νόμου.

Μόνο στην Ελλάδα απειλούνται δημόσιοι λειτουργοί που ανταποκρίνονται στο κυβερνητικό κάλεσμα «όλα στο φως».

Η Δημοκρατία δεν είναι παίγνιο που στηρίζεται στις αγαθές προθέσεις καλών ανθρώπων. Λειτουργεί με αντιτιθέμενα συμφέροντα παικτών.

Τα μάρμαρα του Παρθενώνα μπορεί να γίνουν σαν το Κυπριακό, όπου ύστερα από πολλές ψυχρολουσίες κατανοήσαμε ότι κάθε σχέδιο είναι χειρότερο από το προηγούμενο.

Στην Ελλάδα δεν είχαμε ούτε μαύρους ούτε δούλους. Εχουμε όμως ΛΟΑΤΚΙ+ για τους οποίους κάποιοι επιθυμούν να εφαρμόσουμε «νόμους περί διαχωρισμού».

Η ενημέρωση χειραγωγήθηκε από ακροδεξιά sites, που ειδικεύονται σε fake news για να προκύψει αβίαστα το ερώτημα του Βασίλη Αυλωνίτη «Ωρέ πού πάμε ρε; Πού πάμε;».

Το μέλλον δεν είναι κάτι που απλώς έρχεται. Σε μεγάλο βαθμό το διαμορφώνουμε.

Και δημοκράτες πολιτικοί έρχονται σε σύγκρουση με κάποιες ΜΚΟ. Είτε διότι οι τελευταίες επικρίνουν κυβερνητικές πολιτικές είτε διότι στο πλαίσιο του «κατόπιν ενεργειών μου…» νιώθουν να χάνουν ένα μέρος της εκλογικής τους πελατείας.

Κανένας άνθρωπος, κανένας οργανισμός, κανένα κράτος δεν μπορεί να προετοιμαστεί για κάθε ενδεχόμενο. Ακόμη κι αν μπορούσε, θα ήταν πολύ ακριβό.

Σαν πολλές εγκληματικές οργανώσεις δεν μαζεύτηκαν στα σύνορά μας; Ή μήπως και οι δικαστικές αρχές βρίσκουν (νόμο) και κάνουν κατάχρηση;

Ο πρωταρχικός λόγος ανησυχίας δεν είναι είναι ότι «γίναμε Σικάγο». Τα νούμερα υπολείπονται κατά πολύ.

Οι αθρόες προφυλακίσεις, τις οποίες διατάσσουν οι δικαστές προκειμένου να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, εμπεριέχουν μια θεσμική απρέπεια και δημιουργούν μια πρακτική ανωμαλία.

Για την παραβίαση του δικαιώματος του απορρήτου των επικοινωνιών οποιουδήποτε απαιτούνται εγγυήσεις δικαίου. Για τους εκλεγμένους πολιτικούς απαιτούνται πρόσθετες εγγυήσεις, όπως στο Βέλγιο.

Η κ. Καϊλή συνελήφθη επ’ αυτοφώρω, κάτι που προβλέπεται από το άρθρο 62 και του ελληνικού Συντάγματος για το «ακαταδίωκτο των βουλευτών»: «Δεν απαιτείται άδεια [της Βουλής] για τα αυτόφωρα κακουργήματα».