Συντάκτης: Πάσχος Μανδραβέλης

Οποιος διοικεί επαρκώς, το πρώτο πράγμα που θα κάνει μόλις αναλάβει δημόσια θέση είναι να καλέσει τον νομικό σύμβουλό του για να μάθει τις υποχρεώσεις του.

Στο «πόθεν έσχες» του κ. Κασσελάκη μάθαμε όσα ακριβώς βλέπουμε ετησίως για τα «έσχες» των άλλων πολιτικών, δίχως το «πόθεν».

Είναι αδύνατον να ακολουθήσουμε τον συλλογισμό της κυβέρνησης για τη φύση των επικείμενων εκλογών.

Το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για πολιτικά οφέλη, για να δικαιολογηθούν νέες βαρβαρότητες.

Ελεος με την διαρκή επίκληση του 2015! Το πληρώσαμε, αλλά γκώσαμε.

Υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που αφιερώνει τόσους ρεπόρτερ, τόσα συνεργεία, τόσο κόπο, τόσο τηλεοπτικό χρόνο για να παρακολουθήσουμε την πορεία ενός λεωφορείου;

Ποιο είναι το «αρμόδιο κομματικό στέλεχος της Ν.Δ.» που έλαβε τα προσωπικά στοιχεία των εκλογέων από το υπουργείο Εσωτερικών;

Πως μπούκαρε στην πρώτη γραμμή των επισήμων, δηλαδή ανάμεσα σ’ αυτούς που εκπροσωπούν τους πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας ο αυτοαποκαλούμενος «πρίγκιψ»;

Η επιτυχία του κ. Κασσελάκη αναδεικνύει το ανερμάτιστο του χώρου και το ανερμάτιστο είναι το βασικό του πρόβλημα.

Τα πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα στις ερχόμενες εκλογές θα βγουν από το ισοζύγιο ισχύος της πολιτικής του λόγου σε αντίθεση με τον αχταρμά της εικόνας.

Ερασιτεχνικές πολιτικές που αυξάνουν την γραφειοκρατία και στο βάθος «ηλεκτρονικές πλατφόρμες». Ξανά και ξανά.

Πληρώνουμε μια υπηρεσία, που δεν λογοδοτεί στη Βουλή, δεν εφαρμόζει αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ο πολιτικός της προϊστάμενος λέει ότι είναι δική της δουλειά εάν θα εφαρμόζει ή όχι τους νόμους.

Εχουμε και εγχώρια όργανα για να καταπολεμήσουν τις αθέμιτες πρακτικές στην αγορά.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αυτή τη στιγμή παράγει αναγκαίο για όλους μας διεθνές δίκαιο. Είναι ο μόνος θεσμός που μπορεί κάπως να περιορίσει τη φρίκη.

Τα επιτελεία κοιτούν τα γκάλοπ και βάζουν τον πήχυ σιμά κοντά στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων – συνήθως λίγο χαμηλότερα, έτσι ώστε το βράδυ των εκλογών να εμφανιστούν ως «θετική έκπληξη».

Εκτός από το «φτυάρισμα» της έγχαρτης γραφειοκρατίας σε ποικιλώνυμες πλατφόρμες, η ψηφιακή πρόοδος δημιούργησε το περιθώριο στο ορεξάτο Δημόσιο για δημιουργία επιπλέον γραφειοκρατίας.

Δεν υπήρχε ζήτηση για BBC, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 άνοιξαν τα ραδιοκύματα, και δεν υπάρχει σήμερα ζήτηση για ανώτατη παιδεία. Αντιθέτως, είναι τεράστια η ζήτηση για «χαρτιά», ακόμη και από τα υπάρχοντα κρατικά πανεπιστήμια.

Η κυβέρνηση δεν επικύρωσε τα μνημόνια, γιατί φοβάται τη δεξιά της πτέρυγα. Εκτός από τον «παραλυτικό μαξιμαλισμό», για τον οποίο γράφαμε χθες, υπάρχει και η εξίσου επιβλαβής «παραλυτική μικροπολιτική».

Ο παραλυτικός μαξιμαλισμός είναι το πρόβλημα των γνήσιων πατριωτών και η μεγάλη ευκαιρία όσων τους εκμεταλλεύονται για ίδιον πολιτικό όφελος.

Ψυχραιμία, (ηλικιωμένα) παιδιά! Δεν χάθηκε ο κόσμος, ούτε η θέση της Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα από ένα χασμουρητό…