Πως ένα θέμα ποδοσφαίρου έγινε κυρίαρχο θέμα πολιτικής αντιπαράθεσης…

Θέμα δεν θα εγένετο αν υπήρχε πραγματικό αυτοδιοίκητο στο ποδόσφαιρο, αν δηλαδή δεν υπήρχε νόμος για να ρυθμίζει όσα εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε ότι δεν ρυθμίζονται. 

Η κατάληψη ενός δημοσίου χώρου, από τη φύση της, περιορίζει το δικαίωμα όλων των υπολοίπων –μη καταληψιών– στην πρόσβαση και χρήση του.

Ούτε οι ίδιοι κατάλαβαν τι έπραξαν εκείνο το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Η άρνηση του προβλήματος, όπως κάνουν διάφοροι εξ ευωνύμων, ή ο εξορκισμός του που γίνεται εκ δεξιών δεν βοηθάει.

«Το 100 (που τώρα πάει να γίνει 112) τι το θέλανε; Ηταν αναγκαία αυτή η προστυχιά;».

Υπάρχει κοτζάμ «σχέδιο υποκαταστάσεως του πληθυσμού» και το ξέρει ο κ. Μουτζούρης, η εφημερίδα «Στόχος» και κάνα δυο ρεμπεσκέδες στα καφενεία στην πλατεία Βάθης; 

Οι αντιδράσεις για την «Ημέρα θυμάτων της τρομοκρατίας».

Το κόμμα του κ. Βαρουφάκη, ΜέΡΑ25, ανταπάντησε ότι ψιχαλίζει, κι αυτό είναι εξαιρετικά ευεργετικό για τη δημοκρατία.

Η μέλλουσα Πρόεδρος είναι πολιτικός με την ουσιαστική έννοια του όρου. 

Ο χουλιγκανισμός, όπως το κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δένδρου, βαφτίζεται «παρέμβαση», η δίωξη του εγκλήματος «καταστολή», οι επιθέσεις κατά αστυνομικών «αντίσταση».

Αν δεν θέλει η νύφη και ο γαμπρός «λύση Δημογραφικού με γεννήσεις Ελλήνων» δεν μπορεί να υπάρξει.

Μπορεί ένας διανοούμενος να είναι ενταγμένος σε έναν κομματικό σχηματισμό και να λέει την άποψή του ελεύθερα;

Το τέλος της δεκαετίας έρχεται με την εμπιστοσύνη που δείχνει ο ελληνικός λαός όχι στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά πρωτίστως σε αυτό για το οποίο οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τον κακολογούν.

Όσοι σήμερα διυλίζουν τον κ. Νίκο Μπίστη κατάπιαν τον κ. Πάνο Καμμένο.

Οι πιθανολογήσεις δεν τελειώνουν με το όνομα του Προέδρου. Μετά αρχίζουν τα ερωτήματα για πιθανές «διαρροές» από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες.

Πριν αρχίσουμε να ρίχνουμε και άλλα λεφτά στους εξοπλισμούς, μήπως να αρχίσουμε να αξιολογούμε αν πιάνουν τόπο τα πολλά που ήδη δίνουμε;

Αν μια διοικητική απόφαση για μετακίνηση 21 εργαζομένων στη δουλειά τους είναι «βία και αυταρχισμός», πώς θα χαρακτηρίζαμε την ταλαιπωρία 4 εκατ. Αθηναίων από την απεργία; Γενοκτονία;

Στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της περιόδου 2005-2009 προβλεπόταν η πρόσληψη 75 (κατά μέγιστο αριθμό) πωλητών εισιτηρίων και τελικά προσελήφθησαν 130 άτομα. Τι απέγιναν αυτοί; 

Ο «ατυχής πόλεμος» του 1897 έγινε τέσσερα χρόνια μετά το «Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη.