Χρήματα που μοιράζονται από ελικόπτερο σκορπίζονται με περίεργους τρόπους και στο τέλος ουδείς μένει ευχαριστημένος.
Αν «το Σύνταγμα ρυθμίζει και την οργάνωση και λειτουργία της κοινωνίας των πολιτών», τότε γιατί να υπάρχουν κοινοί νόμοι;
Oι ψηφοφόροι δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τις επιλογές άλλων, δεν μπορούν να καταραστούν τη μοίρα, τις συναστρίες και το κακό συναπάντημα.
Περί τις 30.000 νεκρούς μετρούν μέχρι στιγμής οι ΗΠΑ. Η επιδημία ήταν αναπόφευκτη, αλλά οι ηγεσίες τού πλανήτη μετρήθηκαν.
Είναι πολλοί και αστάθμητοι οι παράγοντες που αποκλείουν την πρόβλεψη για πρόωρες εκλογές.
Το περίεργο είναι ότι περισσότερο δυσανασχετούν για την αδυναμία των διεθνών οργανισμών εκείνοι που τους υπονομεύουν.
Τα Αριστερά δώρα στην Δεξιά…
Η αμοιβαιοποίηση του (μελλοντικού) χρέους απαιτεί και μεταφορά αρμοδιοτήτων από τα εθνικά κράτη σε δημοκρατικούς, αλλά πανευρωπαϊκούς θεσμούς…
Όσοι πάνε στην εκκλησία να πατήσουν τον κωδικό 7, της Αγανάκτησης που διδάχθηκε έξω από τον Ευαγγελισμό. Κι αν πάνε αστυνομικοί να τους ελέγξουν θα φωνάξουν «η τρομοκρατία δεν θα περάσει, του Χριστού η πίστη θα την σπάσει»…
Είναι στη φύση της απρόσωπης συλλογικής χρηματοδότησης να πέφτει θύμα των αναρίθμητων προσωπικών προσπαθειών για ατομικό πλουτισμό.
Με αφορμή τα 11 εκατ., που θεωρητικώς θα μοιραστούν σε χιλιάδες επιχειρήσεις ΜΜΕ (όλης της επικράτειας), στήθηκε ένας χορός δαιμονοποίησης της δημοσιογραφίας εν συνόλω.
Οι νοσοκομειακοί γιατροί πρέπει να επιβραβευτούν για τον αγώνα τους. Αυτόν που κάνουν μέσα στα νοσοκομεία και όχι για το επαναστατικό θέατρο εκτός…
Ο καθηγητής λοιμωξιολογίας δείχνει να θλίβεται για τους μεμονωμένους θανάτους και όχι για τον λαό εν γένει.
Οι πατέντες των φαρμάκων τώρα και στο παρελθόν…
Παρ’ όλα αυτά, ο βαθμός αποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ παραμένει υψηλός στο εκλογικό σώμα των ΗΠΑ.
Είναι αναγκαία τα μέτρα προστασίας του πληθυσμού. Πρέπει, όμως, να σκεφτόμαστε και μέτρα προστασίας αυτών των μέτρων από τη γελοιότητα της υπερβολής των.
Για πρώτη φορά δεν είναι η Αριστερά που πρωταγωνιστεί στη σφαίρα του συμβολικού.
Υπάρχει πλημμύρα ειδήσεων, όπως πάντα, αλλά τώρα είναι μονοθεματική.
Για μία ακόμη φορά ο δημόσιος διάλογος γίνεται με κραυγές, χωρίς μελέτες και στοιχεία.
Όλοι ψάχνουν να προβλέψουν κάποιο «τέλος»· όποιο και να είναι αυτό.
