Μετά το πρώτο σοκ και τις πρώτες ανεδαφικές υποσχέσεις αρχίζει με δειλά βήματα η παγκοσμιοποίηση και της πολιτικής, είτε με τη μορφή παγκόσμιων συμφωνιών είτε με τη μορφή ευρύτερων συσσωματώσεων των εθνικών κρατών όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στην εξάπλωση των ιών, το πρόβλημα δεν είναι η ταχύτητα εξάπλωσής τους, αλλά η σχετική βραδύτητα αντιμετώπισης του φαινομένου από τις πολιτικές ηγεσίες.

Ο αριθμός των νεκρών στην Ιταλία είναι πλέον μεγαλύτερος από ό,τι στην Κίνα κι αυτό αποτελεί μέγα μυστήριο.

Για όσους αγαπούσαν πριν από την επιδημία το cocooning, τούτη η καραντίνα μοιάζει με Κυριακή. 

Στον μεγάλο πόλεμο κατά της πανδημίας, άρχισαν οι θεωρίες περί «υπαρξιακής κρίσης του συστήματος».

Εκτός από τον καλπάζοντα νεοκομμουνισμό, έχουμε και τους νεοσυντηρητικούς να χτυπάνε το σαμάρι της παγκοσμιοποίησης, με αφορμή την επιδημία του κορωνοϊού.

Μεγάλη πολιτική και συνδικαλιστική σπέκουλα πάνω στις πλάτες των γιατρών και νοσηλευτών του ΕΣΥ, οι οποίοι πραγματικώς κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για την αναχαίτιση της επιδημίας.

Είναι απίστευτο το πόσο δωρεάν υλικό υπάρχει εκεί έξω για να γεμίσουμε με παραγωγικό τρόπο τον χρόνο μας, να μάθουμε μερικά πράγματα, να ακονίσουμε το μυαλό μας.

Μόνον κάποιοι ιεράρχες επιμένουν στον δρόμο του ανορθολογισμού.

Όσοι ζούμε άνω των 40 ετών πρέπει να είμαστε ευγνώμονες σε όλους τους γιατρούς, τους επιστήμονες, τους στοχαστές, που ενάντια σε μεταφυσικές δοξασίες έφτιαξαν το μεγαλύτερο θαύμα της ανθρωπότητας, την επιστήμη.

Η κυβέρνηση ευτυχώς ανταποκρίνεται με επάρκεια στη διπλή κρίση που ζούμε και οι αντιπολιτευτικές κορώνες που ακούγονται δεν ξεπερνούν τα όρια του λογικού.

The situation has reached a point where there are no great solutions anymore. There are only bad solutions and even worse ones. 

Ο νέος ιός είναι αποκαλυπτικός της ανευθυνότητας με την οποία ακόμη και θρησκευτικοί φορείς αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.

Αντί να σεβόμαστε το πρόσωπο που εκφέρει λόγο (δεν το προπηλακίζουμε, δεν το δικάζουμε, δεν το υβρίζουμε κ.λπ.) δηλώνουμε ότι «όλες οι απόψεις είναι σεβαστές», είτε είναι σοβαρές είτε απλές μπούρδες.

Δεν υπάρχουν άριστες λύσεις. Υπάρχουν κακές και χειρότερες. Χείριστες δε όλων είναι εκείνες που αρνούνται την πραγματικότητα.

Η κυβέρνηση έχει πολλή δουλειά για να αποκρούσει την ιδιόμορφη εισβολή που εξαπέλυσε ο Ερντογάν. Τα πήγε θαυμάσια. Ο Εβρος άντεξε. Η Ελλάδα να δούμε πόσο θα ανεχθεί αυτό το φασιστικό ξέσπασμα.

Στην Ελλάδα οι σπέκουλες δεν είναι κεντρικώς σχεδιασμένες, αλλά γίνονται με βάση τις εντυπώσεις.

Αυτό που με μεγάλο κόστος κατανοήσαμε για την οικονομία, δεν έγινε κανόνας για την επίλυση προβλημάτων που δημιουργεί η κακούργα πραγματικότητα.

Η σχέση κράτους – κοινωνικής ασφάλισης είναι περίπου όπως οι σχέσεις συγγενών που συμπήζουν μια ομόρρυθμη εταιρεία.

Αυτό που τώρα λέει ο κ. Τσίπρας είναι ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έσπασαν μεν την κακή παράδοση του πολιτικού συστήματος (να αλλάζει κάθε κυβέρνηση μόλις αναλαμβάνει τη δημόσια διοίκηση), αλλά θα το διορθώσει τη «δεύτερη φορά Αριστερά».