Όταν ακούμε πλέον κάποιον να μιλάει για «συστημικά ΜΜΕ», δεν ξέρουμε αν πρόκειται για αριστερό «επαναστάτη» ή ακροδεξιό αντιεμβολιαστή.

Κάθε πανδημία είναι δύσκολη για το σύνολο της ανθρωπότητας και έχει βαρύ κόστος. Για τούτη εδώ, όμως, υπάρχουν και κάποιοι λόγοι αισιοδοξίας.

Από τη φρενίτιδα «όλα είναι προσωπικά δεδομένα», διολισθαίνουμε στο «τίποτε δεν είναι προσωπικό δεδομένο».

Αυτό που όλοι οι αρμοί του συστήματος απεργάζονται, είναι η προ του 2009 κανονικότητα.

Με τους ανεμβολίαστους τι γίνεται; Τους απαγορεύουμε να μπουν σε καφετέριες και τους πληρώνουμε ως απογραφείς για να μπαίνουν στα σπίτια των ευπαθών;

Όπως έχει διαμορφωθεί το σύστημα των εξετάσεων η αποστήθιση είναι προαπαιτούμενο και η παπαγαλία κανόνας.

Οι «απόψεις κάθε ανθρώπου είναι σεβαστές» στον βαθμό που εξυπηρετούν το εθνικό, ταξικό, κομματικό μας αφήγημα. Σε αντίθετη περίπτωση ούτε η προσωπικότητα του άλλου δεν είναι σεβαστή.

Το κράτος δεν μπορεί, αντί να προστατεύει τους επιμελείς, να αμολήσει 40.000 πιθανούς φορείς στην κοινωνία για να διασπείρουν τον ιό.

Οι επιδόσεις των σχολείων –έστω στην παπαγαλία– είναι τα μόνα αξιόπιστα δεδομένα που μπορούμε να έχουμε για την κατάσταση του υπαρκτού ελληνικού σχολειού.

Η «long antimemorandum syndrome» άφησε συμπτώματα κόπωσης, γνωστικής δυσλειτουργίας για χρόνια μετά τη μόλυνση.

Όταν οι τοπικοί σύλλογοι γράφουν γλωσσολογία, έχοντας μάλιστα τη μεγάλη σφραγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, γιατί να μην γράφουν την ιστορία τα δημοτικά συμβούλια;

Ας προσπεράσουμε τις αντιεπιστημονικές απόψεις ότι «άλλο η εκκλησία κι άλλο τα κομμωτήρια…», διότι ο ιός δεν κάνει πνευματικές διακρίσεις.

Μια απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος που κάνει πράξη το «ούτε στα Άγραφα, ούτε πουθενά…»

Αν κάποιος θέλει να μειώσει τη φαρμακευτική δαπάνη βγάζει από τη λίστα τα ακριβά φάρμακα, που έχουν γενόσημα, και όχι τα φθηνά.

Το πρόβλημα είναι η κυβέρνηση «που αγνοεί τις συστάσεις των ειδικών» ή οι ειδικοί που δίνουν λάθος συμβουλές;

Ανεμβολίαστος περιφερειάρχης που μετέχει με τηλεδιάσκεψη στα περιφερειακά συμβούλια…

Τι ζητούν οι συνδικαλιστές; Αν, στο πλαίσιο μιας διάχυτης φοβίας των πολιτών για την παραβατικότητα, μπορούν οι αστυνομικοί να παραβαίνουν τον όρκο τους για να κάνουν δυο καουμποϊλίκια παραπάνω;

Πόσο ασφαλείς μπορούν να νιώθουν οι πολίτες με σώματα ασφαλείας δίχως ιεραρχία, με αστυνομικούς να παραβαίνουν εντολές που καταλήγουν σε τραγωδίες;

Στο μέλλον το αρχηγείο της ΕΛΑΣ θα θεωρείται κατά τον νόμο αποκλειστικώς υπόλογο για τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, που όχι μόνο προκάλεσαν ανησυχία, αλλά μετέτρεψαν τη Νέα Σμύρνη σε πεδίο συγκρούσεων;

Προς τι η τριήμερη παύση των εργασιών της Βουλής, που μαζί με την αργία της 28ης Οκτωβρίου και τη «γέφυρα» της Παρασκευής (που πρώτοι δίδαξαν οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ) κάνει ένα ολόκληρο επταήμερο;