Οι μέρες που πέρασαν θα πρέπει να κάνουν υπερήφανη την Ευρώπη. Αυτό είναι το τελευταίο Τείχος του Αίσχους που υπάρχει επί εδάφους της, αλλά το πρώτο που γκρεμίζει μόνη της η Ευρώπη.
Η διόγκωση της πρωτεύουσας είναι δείγμα κοινωνικής υπανάπτυξης, αλλά και ασθένειας του κράτους.
Όλο και περισσότερο Έλληνες συνειδητοποιούν ότι τα τριτοδρομικά και τριτοκοσμικά οράματα του σοσιαλιστικού λαϊκισμού δεν οδηγούν πουθενά.
«Το γράμμα του νόμου που αφορά την προστασία της εθνικής ανεξαρτησίας και οικονομίας στην Κούβα, επιτρέπει στις αρχές της χώρας μου να με φυλακίσουν για τη μόνη ανεξάρτητη πράξη που έκανα: να γράφω χωρίς να μου υπαγορεύει κανείς τι θα γράψω.» Ραούλ Ριβέρο Καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση από το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο.
Η αδιαλλαξία έστειλε στην γωνία την Τουρκία, και η διπλωματία της Ελλάδος έβαλε την Κύπρο στην Ε.Ε.
Η βραχύβια έκρηξη του Fox TV, έφερε στην επιφάνεια το παλιό θέμα της «αρεστής στο κοινό δημοσιογραφίας».
Αλήθεια κ. πρωθυπουργέ τι μάθαμε, από την βραχεία μας εμπειρία στις λεωφόρους των πληροφοριών; Μπήκαμε τελευταίοι, γιατί ο ΟΤΕ σαμποτάριζε (κυριολεκτικά) την Κ.τ.Π. Συνεχίσαμε ασθμαίνοντας, διότι ο ΟΤΕ έχει να συντηρήσει στρατιές υπαλλήλων. Τώρα υπάρχουν χιλιάδες ελληνόπουλα που τρέχουν σ’ αυτές τις λεωφόρους, ανταλλάσσουν μηνύματα, συζητούν, διαβάζουν και μαθαίνουν. Ήρθε η ώρα λοιπόν «να κοιτάξουμε προς τα εμπρός… Ποιες επιλογές βρίσκονται μπροστά μας;» Θα αφήσετε τον ΟΤΕ να γίνει για μια ακόμη φορά τροχοπέδη στη μοναδική αναπτυξιακή προοπτική του τόπου;
H νέα γενιά δείχνει μεγάλη ωριμότητα. Ξέρει πότε να διαδηλώσει και που να γυρίσει την πλάτη. Ευχής έργο θα ήταν να μεταλαμπαδεύσει λίγο από αυτή την ωριμότητα της στους σιτιζόμενους από το δημόσιο κορβανά ταγούς της κοινωνίας…
Είναι διάχυτη η αίσθησή ότι οι δημοσιογράφοι όλον αυτόν τον καιρό, δεν δημοσιογραφούσαν. Διαδήλωναν.
Χθες, το τραγικό για τη χώρα ήταν τα παιδιά που χάθηκαν άδικα. Σήμερα, το τρομαχτικό είναι η διαπίστωση πως αύριο θα ξεχάσουμε.
Το πρόβλημα της ελληνικής δημοσιογραφίας δεν ήταν οι ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι των ΗΠΑ. Αυτή είναι μια συζήτηση που γίνεται στην Αμερική κι εμείς την παρακολουθούμε ευχάριστα. Εδώ, μάλλον για την «εγκιβωτισμένη» λογική μας πρέπει να συζητήσουμε. Και δεν ξέρω πόσο ευχάριστη μπορεί να είναι…
Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχουν και τα τροχαία. Και καλά ήταν τα περί «εθνικής ανεξαρτησίας», αλλά αν έφτιαχναν και καμιά «εθνική οδό», θα ήταν καλύτερα…
“Ούτε τα θύματα, ούτε οι ύποπτοι αυτού του πολέμου πρέπει να έχουν απονομή δικαιοσύνης δεύτερης διαλογής”, λέει η διεθνής Αμνηστία.
Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει απλώς να κλάψουμε. Για τα παιδιά από το Μακρυχώρι Βεροίας που δεν θα μεγαλώσουν, για τα παιδιά που δεν τους επιφυλάξαμε κανένα μέλλον…
Στο τελευταίο του βιβλίο «The Future of Freedom. Illiberal Democracy at Home and Abroad» (Το μέλλον της ελευθερίας: Ανελεύθερη δημοκρατία εδώ και στο εξωτερικό) ο Φαρίντ Ζακαρία είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός για τις «Επιχειρήσεις Ελευθερίας» σαν του Ιράκ.
O προηγούμενος αντιαμερικανισμός ήταν συνεκτικός. Βασιζόταν στον ορθό λόγο. Ο τωρινός έρχεται ως απόλυτος παραλογισμός.
Ένα από τα βασικά αξιώματα που κυκλοφορούν στο ιδεολογικό παζάρι της Ελλάδας έχει ως εξής: οι Αμερικανοί, εκτός από «φονιάδες των λαών» είναι πηγή παντός κακού. Ότι και να κάνουν είναι εξ’ ορισμού «δαιμονικό»! Και αυτό «αποδεικνύεται» με μια σειρά συλλογισμών που κουβαλάν όμως μέσα τους το ίδιο το αξίωμα.
Στην Ελλάδα η «δημόσια ανυπακοή» σημαίνει να είναι «δημόσια», να είναι «ανυπακοή», αλλά ουδείς από τους ασκούντες να πληρώσει το τίμημα.
Λέγεται ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια. Λάθος. Στην Ελλάδα το πρώτο θύμα είναι η κοινή λογική.
«Δεν σημαδεύουμε δημοσιογράφους», δήλωσε ο εκπρόσωπος των αμερικανικών δυνάμεων στο Κατάρ, μετά το θανατηφόρο επεισόδιο στο ξενοδοχείο «Παλαιστίνη» της Βαγδάτης. Ψεύδεται.
