Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν μια επιτυχή έκφραση: «Αν είσαι σφυρί, βλέπεις όλο τον κόσμο σαν καρφιά». Πόσο μάλλον αν είσαι ερευνητής του διαβόητου «American Enterprise Institute for Public Policy Research»…
Οι ανταποκριτές, ο πόλεμος στο Κόσοβο και ο πόλεμος στο Ιράκ…
Χαράματα στην Ουάσιγκτον οι δημοσιογράφοι όλου του κόσμου τρέχουν να ενημερωθούν για τον πόλεμο. Όχι για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά για τα επόμενα βήματα της πολιτικής. Δεν πάνε σε κυβερνητικά κτίρια αλλά συμμετέχουν σε «μπρίφιγκ» που κάνουν ειδήμονες σε διάφορες δεξαμενές σκέψης της Ουάσιγκτον.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι εκτός από «χωροφύλακα» χρειάζεται και «δικαστής» στο παγκόσμιο σύστημα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας με τη σημερινή του μορφή αδυνατεί να παίξει αυτό το ρόλο. Αποδείχθηκε στην τωρινή κρίση. Αλλά ακόμη κι αν υπήρχε διαφορετική εξέλιξη, η ψήφος της Γαλλίας θα έκανε τον πόλεμο δίκαιο;
Ο κόσμος έχει γίνει εξαιρετικά πολύπλοκος για να τον διαχειριστεί μια δράκα γραφειοκρατών της Ουάσιγκτον, είτε είναι εκλεγμένοι, είτε όχι (και στην περίπτωση αυτής της κυβέρνησης των ΗΠΑ δεν είναι καν εκλεγμένοι).
Η ρήξη μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ είναι υπαρκτή και τα αποτελέσματά της θα είναι πολύ πιο μακροχρόνια από όσα προβλέπουν οι αντιαμερικανικοί τσαμπουκάδες στις σελίδες του ελληνικού τύπου.
Ψύχραιμοι οι δημοσιογράφοι δεν στάθηκαν και σ’ αυτή τη σύγκρουση, αλλά τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τον προηγούμενο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Τώρα τουλάχιστον ακούστηκαν πολλές απόψεις και υπήρξε η ΝΕΤ.
Υπάρχει ένα άλλο είδος παραπληροφόρησης που γίνεται αποκλειστικά από τα ελληνικά κανάλια. Χωρίς να έχουν κάποιον προπαγανδιστικό σκοπό παραπλανούν πολύ περισσότερο, απ’ όσο οι αντιμαχόμενοι.
«Πως πάει ο πόλεμος;» Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε. Το μόνο που έχουμε είναι χιλιάδες απειροελάχιστα ψήγματα πληροφοριών. Μπορούμε να τα προβάλουμε στο μέλλον, αλλά ρισκάρουμε πολλά και κυρίως την αξιοπιστία μας…
«Η πρόβλεψη είναι πολύ δύσκολη», είχε πει ο μεγάλος φυσικός Νιλς Μπορ. «Ειδικά για το μέλλον» Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν. Το λεξικό του έξυπνου λόγου», εκδόσεις «Καστανιώτη».. Όλοι εκείνοι που λένε ότι ξέρουν για την έκβαση του πολέμου να είστε σίγουροι ότι απλώς επιθυμούν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάνουν τις επιθυμίες τους ειδήσεις, αλλά το γεγονός ότι δεν εξηγούν μετά.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ανδρώθηκαν γενιές αγραμμάτων (αυτό είναι γενεσιουργός αιτία του αχταρμά που διαμορφώνεται), αλλά ότι ανδρώνονται γενιές ιδεολόγων του ανορθολογισμού και της αγραμματοσύνης.
«Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος», γράφει η Σούζαν Σάκς στους Νιου Γιορκ Τάιμς, όλα τα αραβικά ΜΜΕ αντικατοπτρίζοντας τα αισθήματα του πληθυσμού… προσανατολίζονται στις απώλειες αμάχων και στις καταστροφές των Ιρακινών πόλεων. Πολλές χρωματίζουν τα ρεπορτάζ με χαρακτηρισμούς «αμερικανοί εγκληματίες πολέμου», «δολοφόνοι» κ.λ.π.»
Διαμορφώνονται διάφορες ομάδες γνωμηγητόρων με διαφορετικές προσεγγίσεις στον πόλεμο…
Πως θα ξέρουμε λοιπόν ποιος κέρδισε και ποιος έχασε στον ανορθόδοξο πόλεμο; Ο αρθρογράφος των «Νιου Γιόρκ Τάιμς» Τόμας Φρίντμαν έχει έξι ιδέες για το τι μπορεί να θεωρήσει ως νίκη η αγγλοαμερικανική συμμαχία.
Τελικά, σε ένα συμπέρασμα πρέπει να καταλήξουμε. Το 100% που πήρε ο κ. Χουσεϊν στις εκλογές απέχει μακράν της πραγματικότητας. 110% είναι, και βάλε…
Τα χειρότερα δυτικά ΜΜΕ είναι απείρως καλύτερα από την ελεγχόμενη από ένα δικτατορικό καθεστώς Ιρακινή TV.
Δει δη χρημάτων, λοιπόν, και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων. Η εύκολη απάντηση είναι η «δημοσιογραφία της συγκίνησης». Είναι μάλιστα και βολική για τις προκαταλήψεις μας…
Η ειρωνεία είναι ότι η πιο απομονωτική στη λογική διοίκηση των ΗΠΑ έγινε η πλέον παρεμβατική στην πράξη.
Εκτοξεύτηκαν πολλές ατάκες πριν τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου. Ας τις σταχυολογήσουμε.
Τετράωρη στάση εργασίας κήρυξαν οι συνδικαλιστές. Ζήτησαν να νεκρώσει η Ελλάδα.
