Έχει ένα δίκιο ο κ. Δημήτρης Κουφοντίνας που διατύπωσε την απαίτηση είτε να μεταδοθεί όλη η διαδικασία της δίκης ή να μην μεταδοθεί τίποτε. Το δίκιο του άπτεται στο γεγονός ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν έχουμε καταλήξει σε ένα κοινά αποδεκτό συμπέρασμα για το τι είναι είδηση και κυρίως στο ποιος ορίζει την είδηση.

Σε τι χρειάζονται οι υπουργοί; Μόνο για να κάνουν παχιές δηλώσεις πόσο τέλεια είναι τα πράγματα και μετά να κάνουν παχιά αυτοκριτική για το πόσο άσχημα ήταν και πόσο καλά θα διορθωθούν;

Θόρυβος. Αυτό είναι το συμπέρασμα από την πρώτη μέρα της δίκης. Όλοι ήταν εκεί για να γκρινιάξουν.

    Πάνω από 50 βιβλία ασχολούνται με το φαινόμενο…

Αν οι κ.κ. Δημήτρης Κουφοντίνας και Σάββας Ξηρός δεν μας δουλεύουν με τις χθεσινές δηλώσεις τους (πράγμα εξαιρετικά πιθανό), τότε τα πράγματα είναι σοβαρότερα από την πρώτη ανάγνωση της γελοιότητας.

Η δίκη που ξεκινά σήμερα θα κρίνει πολλά. Περισσότερα από την ενοχή ή την αθωότητα των 19 κατηγορουμένων για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και διάπραξη εγκληματικών πράξεων.

Η εγκληματικότητα αποτελεί μάστιγα για κάθε σύγχρονη κοινωνία. Είναι ίσως ένα από τα τιμήματα που πληρώνει κάθε κοινωνία που αρχίζει να ευημερεί.

Είναι περίεργο το γεγονός ότι «έγινε της Πόπης» για μια πορεία και δεν υπήρξε ούτε μια πορεία για το γεγονός ότι «γίνεται της Πόπης» κάθε βράδυ στην τηλεόραση.

Στην Ελλάδα το «Παιδεία πάνω από τα κέρδη» δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι κάτι παραπάνω από δόγμα.

Οι εκκλήσεις για απαγορεύσεις προκύπτουν από παντού. Όλοι ζητούν να απαγορευτεί κάτι -καθείς ανάλογα με τα γούστα του- και κάποιοι μάλιστα το πετυχαίνουν.

Υπάρχουν κίνδυνοι από την μετάδοση στιγμιότυπων της δίκης από την τηλεόραση. Οι κίνδυνοι όμως από την απαγόρευση (και μάλιστα με νομοθετική πρωτοβουλία) είναι πολύ μεγαλύτεροι.

To Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ έβγαλε μια ανακοίνωση για όλα τα μεγάλα θέματα που έχει ανοιχτά η ενημέρωση του ελληνικού λαού.

Ήταν γύρω στις μία μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, όταν από την ΝΕΤ «έσκασε» η είδηση για την πτώση του λεωφορείου στον Αλιάκμονα…

Πιθανότατα να έχουν γίνει οξύτερα τα καιρικά και τα γεωλογικά φαινόμενα, αλλά πρέπει να μπουν στις σωστές τους διαστάσεις. Και κυρίως να θυμηθούμε κάποιους άλλους παράγοντες οι οποίοι διογκώνουν το φαίνεσθαι της πραγματικότητας.

Από την μία μεριά την ελεεινολογούν (και δικαίως) και από την άλλη την θέλουν δίπλα τους στους μεγάλους αγώνες τους.

Η απάντηση στο ερώτημα «αν νίκησε ο Λάντεν» είναι «όχι ακόμα, αλλά ας μην ησυχάζουμε. Ο Τζούνιορ και η ακροδεξιά παρέα του θα κυβερνά για ακόμη 1,5 χρόνο τις ΗΠΑ…»

Στην Ελλάδα έχουμε μια ακόμη πρωτιά. Οι δημοσιογράφοι δεν πάνε πλέον στις συνεντεύξεις για να ακούσουν, αλλά για να πουν.

Οι 200.000 όμως που διαδήλωσαν το Σάββατο πιστεύουν ότι ο πόλεμος αυτός θα είναι άδικος.

Πότε η ελληνική τηλεόραση στάθηκε στο ύψος των προκλήσεων που είχε, ώστε εξεπλάγησαν κάποιοι την 15η Φεβρουαρίου;

Μια σειρά λεπτομερειών της ιστορίας συνέλεξε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Καμπουράκης στο τελευταίο του βιβλίο «Μια σταγόνα ιστορίας» (εκδόσεις Πατάκη).