Η, χωρίς ερωτηματικά, απάντηση για τον Πόλεμο στο Ιράκ και τα περί στρατιωτικού καθεστώτος των ΗΠΑ…

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης αποφάσισε να μην βγάλει δήλωση υπέρ της Ελευθερίας του Τύπου αλλά να γιορτάσει τη μέρα έμπρακτα. Αποφάσισε λοιπόν την απέλαση ενός κορυφαίου Αλβανού δημοσιογράφου στη χώρα μας…

Αυτό που ζούμε είναι το τέλος ενός κοινωνικού μοντέλου, που διασπάθισε ότι είχε να διασπαθίσει και μόλις είδε το ταμείο άδειο ανακάλυψε την αξία της αρετής.

Τέσσερα χρόνια μετά οι διώξεις με βάση την εθνοτική ταυτότητα δεν έχουν σταματήσει στο Κόσοβο. Μόνο που τώρα θύματα είναι οι λίγοι Σέρβοι που έμειναν στις εστίες τους, καθώς και οι μειονοτικές ομάδες Βοσνιομουσουλμάνων, των Γκοράνι, των Ρομά, των Ασκάλι και των Αιγκυπτιάνι.

Θα ήταν ευχής έργο αν για το Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (με το οποίο δυστυχώς στην Ελλάδα ελάχιστα ασχολούμαστε) γινόταν η συζήτηση για το τι σημαίνει τακτικός Ευρωπαϊκός Στρατός. Μπορεί να αποτελέσει απειλή για τις Δημοκρατίες μας;

Οι μέρες που πέρασαν θα πρέπει να κάνουν υπερήφανη την Ευρώπη. Αυτό είναι το τελευταίο Τείχος του Αίσχους που υπάρχει επί εδάφους της, αλλά το πρώτο που γκρεμίζει μόνη της η Ευρώπη.

Η διόγκωση της πρωτεύουσας είναι δείγμα κοινωνικής υπανάπτυξης, αλλά και ασθένειας του κράτους.

Όλο και περισσότερο Έλληνες συνειδητοποιούν ότι τα τριτοδρομικά και τριτοκοσμικά οράματα του σοσιαλιστικού λαϊκισμού δεν οδηγούν πουθενά.

«Το γράμμα του νόμου που αφορά την προστασία της εθνικής ανεξαρτησίας και οικονομίας στην Κούβα, επιτρέπει στις αρχές της χώρας μου να με φυλακίσουν για τη μόνη ανεξάρτητη πράξη που έκανα: να γράφω χωρίς να μου υπαγορεύει κανείς τι θα γράψω.» Ραούλ Ριβέρο Καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση από το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο.

Η αδιαλλαξία έστειλε στην γωνία την Τουρκία, και η διπλωματία της Ελλάδος έβαλε την Κύπρο στην Ε.Ε.

Η βραχύβια έκρηξη του Fox TV, έφερε στην επιφάνεια το παλιό θέμα της «αρεστής στο κοινό δημοσιογραφίας».

Αλήθεια κ. πρωθυπουργέ τι μάθαμε, από την βραχεία μας εμπειρία στις λεωφόρους των πληροφοριών; Μπήκαμε τελευταίοι, γιατί ο ΟΤΕ σαμποτάριζε (κυριολεκτικά) την Κ.τ.Π. Συνεχίσαμε ασθμαίνοντας, διότι ο ΟΤΕ έχει να συντηρήσει στρατιές υπαλλήλων. Τώρα υπάρχουν χιλιάδες ελληνόπουλα που τρέχουν σ’ αυτές τις λεωφόρους, ανταλλάσσουν μηνύματα, συζητούν, διαβάζουν και μαθαίνουν. Ήρθε η ώρα λοιπόν «να κοιτάξουμε προς τα εμπρός… Ποιες επιλογές βρίσκονται μπροστά μας;» Θα αφήσετε τον ΟΤΕ να γίνει για μια ακόμη φορά τροχοπέδη στη μοναδική αναπτυξιακή προοπτική του τόπου;

H νέα γενιά δείχνει μεγάλη ωριμότητα. Ξέρει πότε να διαδηλώσει και που να γυρίσει την πλάτη. Ευχής έργο θα ήταν να μεταλαμπαδεύσει λίγο από αυτή την ωριμότητα της στους σιτιζόμενους από το δημόσιο κορβανά ταγούς της κοινωνίας…

Είναι διάχυτη η αίσθησή ότι οι δημοσιογράφοι όλον αυτόν τον καιρό, δεν δημοσιογραφούσαν. Διαδήλωναν.

Χθες, το τραγικό για τη χώρα ήταν τα παιδιά που χάθηκαν άδικα. Σήμερα, το τρομαχτικό είναι η διαπίστωση πως αύριο θα ξεχάσουμε.

Το πρόβλημα της ελληνικής δημοσιογραφίας δεν ήταν οι ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι των ΗΠΑ. Αυτή είναι μια συζήτηση που γίνεται στην Αμερική κι εμείς την παρακολουθούμε ευχάριστα. Εδώ, μάλλον για την «εγκιβωτισμένη» λογική μας πρέπει να συζητήσουμε. Και δεν ξέρω πόσο ευχάριστη μπορεί να είναι…

Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχουν και τα τροχαία. Και καλά ήταν τα περί «εθνικής ανεξαρτησίας», αλλά αν έφτιαχναν και καμιά «εθνική οδό», θα ήταν καλύτερα…

“Ούτε τα θύματα, ούτε οι ύποπτοι αυτού του πολέμου πρέπει να έχουν απονομή δικαιοσύνης δεύτερης διαλογής”, λέει η διεθνής Αμνηστία.

Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει απλώς να κλάψουμε. Για τα παιδιά από το Μακρυχώρι Βεροίας που δεν θα μεγαλώσουν, για τα παιδιά που δεν τους επιφυλάξαμε κανένα μέλλον…

Στο τελευταίο του βιβλίο «The Future of Freedom. Illiberal Democracy at Home and Abroad» (Το μέλλον της ελευθερίας: Ανελεύθερη δημοκρατία εδώ και στο εξωτερικό) ο Φαρίντ Ζακαρία είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός για τις «Επιχειρήσεις Ελευθερίας» σαν του Ιράκ.