Το πρόβλημα της ελληνικής δημοσιογραφίας δεν ήταν οι ενσωματωμένοι δημοσιογράφοι των ΗΠΑ. Αυτή είναι μια συζήτηση που γίνεται στην Αμερική κι εμείς την παρακολουθούμε ευχάριστα. Εδώ, μάλλον για την «εγκιβωτισμένη» λογική μας πρέπει να συζητήσουμε. Και δεν ξέρω πόσο ευχάριστη μπορεί να είναι…
Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχουν και τα τροχαία. Και καλά ήταν τα περί «εθνικής ανεξαρτησίας», αλλά αν έφτιαχναν και καμιά «εθνική οδό», θα ήταν καλύτερα…
“Ούτε τα θύματα, ούτε οι ύποπτοι αυτού του πολέμου πρέπει να έχουν απονομή δικαιοσύνης δεύτερης διαλογής”, λέει η διεθνής Αμνηστία.
Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει απλώς να κλάψουμε. Για τα παιδιά από το Μακρυχώρι Βεροίας που δεν θα μεγαλώσουν, για τα παιδιά που δεν τους επιφυλάξαμε κανένα μέλλον…
Στο τελευταίο του βιβλίο «The Future of Freedom. Illiberal Democracy at Home and Abroad» (Το μέλλον της ελευθερίας: Ανελεύθερη δημοκρατία εδώ και στο εξωτερικό) ο Φαρίντ Ζακαρία είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός για τις «Επιχειρήσεις Ελευθερίας» σαν του Ιράκ.
O προηγούμενος αντιαμερικανισμός ήταν συνεκτικός. Βασιζόταν στον ορθό λόγο. Ο τωρινός έρχεται ως απόλυτος παραλογισμός.
Ένα από τα βασικά αξιώματα που κυκλοφορούν στο ιδεολογικό παζάρι της Ελλάδας έχει ως εξής: οι Αμερικανοί, εκτός από «φονιάδες των λαών» είναι πηγή παντός κακού. Ότι και να κάνουν είναι εξ’ ορισμού «δαιμονικό»! Και αυτό «αποδεικνύεται» με μια σειρά συλλογισμών που κουβαλάν όμως μέσα τους το ίδιο το αξίωμα.
Στην Ελλάδα η «δημόσια ανυπακοή» σημαίνει να είναι «δημόσια», να είναι «ανυπακοή», αλλά ουδείς από τους ασκούντες να πληρώσει το τίμημα.
Λέγεται ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια. Λάθος. Στην Ελλάδα το πρώτο θύμα είναι η κοινή λογική.
«Δεν σημαδεύουμε δημοσιογράφους», δήλωσε ο εκπρόσωπος των αμερικανικών δυνάμεων στο Κατάρ, μετά το θανατηφόρο επεισόδιο στο ξενοδοχείο «Παλαιστίνη» της Βαγδάτης. Ψεύδεται.
Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν μια επιτυχή έκφραση: «Αν είσαι σφυρί, βλέπεις όλο τον κόσμο σαν καρφιά». Πόσο μάλλον αν είσαι ερευνητής του διαβόητου «American Enterprise Institute for Public Policy Research»…
Οι ανταποκριτές, ο πόλεμος στο Κόσοβο και ο πόλεμος στο Ιράκ…
Χαράματα στην Ουάσιγκτον οι δημοσιογράφοι όλου του κόσμου τρέχουν να ενημερωθούν για τον πόλεμο. Όχι για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά για τα επόμενα βήματα της πολιτικής. Δεν πάνε σε κυβερνητικά κτίρια αλλά συμμετέχουν σε «μπρίφιγκ» που κάνουν ειδήμονες σε διάφορες δεξαμενές σκέψης της Ουάσιγκτον.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι εκτός από «χωροφύλακα» χρειάζεται και «δικαστής» στο παγκόσμιο σύστημα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας με τη σημερινή του μορφή αδυνατεί να παίξει αυτό το ρόλο. Αποδείχθηκε στην τωρινή κρίση. Αλλά ακόμη κι αν υπήρχε διαφορετική εξέλιξη, η ψήφος της Γαλλίας θα έκανε τον πόλεμο δίκαιο;
Ο κόσμος έχει γίνει εξαιρετικά πολύπλοκος για να τον διαχειριστεί μια δράκα γραφειοκρατών της Ουάσιγκτον, είτε είναι εκλεγμένοι, είτε όχι (και στην περίπτωση αυτής της κυβέρνησης των ΗΠΑ δεν είναι καν εκλεγμένοι).
Η ρήξη μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ είναι υπαρκτή και τα αποτελέσματά της θα είναι πολύ πιο μακροχρόνια από όσα προβλέπουν οι αντιαμερικανικοί τσαμπουκάδες στις σελίδες του ελληνικού τύπου.
Ψύχραιμοι οι δημοσιογράφοι δεν στάθηκαν και σ’ αυτή τη σύγκρουση, αλλά τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τον προηγούμενο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Τώρα τουλάχιστον ακούστηκαν πολλές απόψεις και υπήρξε η ΝΕΤ.
Υπάρχει ένα άλλο είδος παραπληροφόρησης που γίνεται αποκλειστικά από τα ελληνικά κανάλια. Χωρίς να έχουν κάποιον προπαγανδιστικό σκοπό παραπλανούν πολύ περισσότερο, απ’ όσο οι αντιμαχόμενοι.
«Πως πάει ο πόλεμος;» Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε. Το μόνο που έχουμε είναι χιλιάδες απειροελάχιστα ψήγματα πληροφοριών. Μπορούμε να τα προβάλουμε στο μέλλον, αλλά ρισκάρουμε πολλά και κυρίως την αξιοπιστία μας…
«Η πρόβλεψη είναι πολύ δύσκολη», είχε πει ο μεγάλος φυσικός Νιλς Μπορ. «Ειδικά για το μέλλον» Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν. Το λεξικό του έξυπνου λόγου», εκδόσεις «Καστανιώτη».. Όλοι εκείνοι που λένε ότι ξέρουν για την έκβαση του πολέμου να είστε σίγουροι ότι απλώς επιθυμούν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάνουν τις επιθυμίες τους ειδήσεις, αλλά το γεγονός ότι δεν εξηγούν μετά.
