Εντάξει! Οι νεκροί δεδικαίωνται. Αλλά μέχρι ποίου σημείου; Μέχρι θανάτου της αλήθειας;

Στα δυτικά Βαλκάνια υπάρχουν δύο ειδών χώρες. Εκείνες που είδαν εδαφικές ευκαιρίες από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η Σλοβενία…

Για το ευρωπαϊκό Σύνταγμα…

Το πείραμα που κάνει τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει προηγούμενο στον κόσμο. Προσπαθεί να ενώσει λαούς, μνήμες και Ιστορίες κάτω από κάτω από ένα Καταστατικό Χάρτη Αρχών.

Όλη αυτή η φασαρία για το χρηματιστήριο είναι μια χρυσή ευκαιρία να συζητήσουμε σοβαρά κάποια ζητήματα. Αν μπούμε στην κολοκυθιά του τζίρου («γιατί να παίξει 22 δις;», «αμ, πόσα να παίξει;» κ.ο.κ.) το παιγνίδι θα είναι χαμένο και στην επόμενη φούσκα της Σοφοκλέους…

Ας μην κοροϊδευόμαστε: Η αποβιομηχάνιση της χώρας είναι στρατηγική επιλογή της ελληνικής κοινωνίας. Κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να διώξουμε τις ξένες επενδύσεις.

Πώληση προσωπικών πινακίδων κυκλοφορίας αυτοκινήτων από το Ιρλανδικο κράτος…

Αν ζούσαμε σε μια τόσο ηθική κοινωνία δεν θα χρειαζόμασταν καν κράτος. Η διαφθορά και η μη-παραγωγικότητα είναι συμπτώματα της ασθένειας. Το πρόβλημα υπάρχει στη δομή του κράτους καθαυτού.

Πολιτική αμπελοφιλοσοφία επιπέδου αριστερίστικου καφενέ η έγγραφη απολογία του «ΑΠΟ»…

Η χαρά των κωμωδών ήταν το βιβλίο της κ. Χίλαρι Κλίντον για τα έργα και τις ημέρες της στον Λευκό Οίκο.

Το κλειδί της επιτυχίας σε μια εποχή που πνιγόμαστε σε δωρεάν περιεχόμενο είναι η επένδυση στην ποιότητα των παραγωγών του επί πληρωμή περιεχομένου.

H ελληνική εργασία είναι μεν ακριβή αλλά ταυτόχρονα και χαμηλά αμειβόμενη. Tο πρόβλημα είναι στην παραγωγικότητα. Oι Έλληνες δουλεύουν πολύ, αμείβονται λίγο και παράγουν ελάχιστα.

Aντί να τσακωνόμαστε για ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που έχουμε όλοι μαζί, θα πρέπει καθένας από μας να ορίζει την ασφαλιστική του μοίρα.

O Πόλεμος στο Iράκ ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση περί αντικειμενικότητας και πατριωτισμού των MME. Tα ζητήματα τίθενται -πολλές φορές με υπερβολές- αλλά συζητιόνται. Σε όλο τον κόσμο, πλην Eλλάδος.

…αρχίζει η ζωή, έλεγε ένα σύνθημα από μαύρο μαρκαδόρο σε ένα τοίχο της Κυψέλης. Η έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών έρχεται να το επιβεβαιώσει με στοιχεία.

Μπόνο: «H βοήθεια που προσφέρουμε στην Aφρική είναι μηδαμινή. Eλάχιστοι σώζονται από τα λίγα φάρμακα που στέλνουμε. Oι περισσότεροι πεθαίνουν αβοήθητοι.

Oυδείς από τους διαδόχους του Γεωργίου Παπαδόπουλου -στη νυν EYΠ- δύναται να «μας δέσει». Mπορούν όμως τρώσουν την Δημοκρατία.

Eλάχιστοι απολαμβάνουν την αναγνώριση που έχει για το φιλοσοφικό του έργο ένας έλληνας τραπεζίτης ο κ. Σπύρος Λάτσης

Δεν μπορεί να γίνει λόγος για «ισχυρή», ούτε για «φτωχή Ελλάδα». Η χώρα μας βρίσκεται σε μια λεπτή μεταβατική φάση, όπου αποτινάσσει τις παλιές αντιπαραγωγικές δομές για να γεννήσει ένα πιο ορθολογικό οικονομικό σύστημα.

Οι παροχές στο κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης όμως είναι μια πολιτική επιλογή και παρ’ όλο που ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας ιδιότυπης κρατικοποίησης των κινημάτων διαμαρτυρίας, ο ελληνικός λαός θα υπομείνει το κόστος της.