Ψύχραιμοι οι δημοσιογράφοι δεν στάθηκαν και σ’ αυτή τη σύγκρουση, αλλά τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τον προηγούμενο πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Τώρα τουλάχιστον ακούστηκαν πολλές απόψεις και υπήρξε η ΝΕΤ.
Υπάρχει ένα άλλο είδος παραπληροφόρησης που γίνεται αποκλειστικά από τα ελληνικά κανάλια. Χωρίς να έχουν κάποιον προπαγανδιστικό σκοπό παραπλανούν πολύ περισσότερο, απ’ όσο οι αντιμαχόμενοι.
«Πως πάει ο πόλεμος;» Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε. Το μόνο που έχουμε είναι χιλιάδες απειροελάχιστα ψήγματα πληροφοριών. Μπορούμε να τα προβάλουμε στο μέλλον, αλλά ρισκάρουμε πολλά και κυρίως την αξιοπιστία μας…
«Η πρόβλεψη είναι πολύ δύσκολη», είχε πει ο μεγάλος φυσικός Νιλς Μπορ. «Ειδικά για το μέλλον» Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν. Το λεξικό του έξυπνου λόγου», εκδόσεις «Καστανιώτη».. Όλοι εκείνοι που λένε ότι ξέρουν για την έκβαση του πολέμου να είστε σίγουροι ότι απλώς επιθυμούν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάνουν τις επιθυμίες τους ειδήσεις, αλλά το γεγονός ότι δεν εξηγούν μετά.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ανδρώθηκαν γενιές αγραμμάτων (αυτό είναι γενεσιουργός αιτία του αχταρμά που διαμορφώνεται), αλλά ότι ανδρώνονται γενιές ιδεολόγων του ανορθολογισμού και της αγραμματοσύνης.
«Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος», γράφει η Σούζαν Σάκς στους Νιου Γιορκ Τάιμς, όλα τα αραβικά ΜΜΕ αντικατοπτρίζοντας τα αισθήματα του πληθυσμού… προσανατολίζονται στις απώλειες αμάχων και στις καταστροφές των Ιρακινών πόλεων. Πολλές χρωματίζουν τα ρεπορτάζ με χαρακτηρισμούς «αμερικανοί εγκληματίες πολέμου», «δολοφόνοι» κ.λ.π.»
Διαμορφώνονται διάφορες ομάδες γνωμηγητόρων με διαφορετικές προσεγγίσεις στον πόλεμο…
Πως θα ξέρουμε λοιπόν ποιος κέρδισε και ποιος έχασε στον ανορθόδοξο πόλεμο; Ο αρθρογράφος των «Νιου Γιόρκ Τάιμς» Τόμας Φρίντμαν έχει έξι ιδέες για το τι μπορεί να θεωρήσει ως νίκη η αγγλοαμερικανική συμμαχία.
Τελικά, σε ένα συμπέρασμα πρέπει να καταλήξουμε. Το 100% που πήρε ο κ. Χουσεϊν στις εκλογές απέχει μακράν της πραγματικότητας. 110% είναι, και βάλε…
Τα χειρότερα δυτικά ΜΜΕ είναι απείρως καλύτερα από την ελεγχόμενη από ένα δικτατορικό καθεστώς Ιρακινή TV.
Δει δη χρημάτων, λοιπόν, και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων. Η εύκολη απάντηση είναι η «δημοσιογραφία της συγκίνησης». Είναι μάλιστα και βολική για τις προκαταλήψεις μας…
Η ειρωνεία είναι ότι η πιο απομονωτική στη λογική διοίκηση των ΗΠΑ έγινε η πλέον παρεμβατική στην πράξη.
Εκτοξεύτηκαν πολλές ατάκες πριν τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου. Ας τις σταχυολογήσουμε.
Τετράωρη στάση εργασίας κήρυξαν οι συνδικαλιστές. Ζήτησαν να νεκρώσει η Ελλάδα.
Η άφρων πολιτική του Τζόρτζ Μπους έβγαλε τους λαούς στο δρόμο. Επιτυγχάνει όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο μακροπρόθεσμο. Φουντώνει τον αντιαμερικανισμό σε ολόκληρο τον κόσμο.
Άναψαν τα κινητά τηλέφωνα από τα μηνύματα SMS που ζητούσαν από τους Έλληνες να ανάψουν τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού τους στις 10-12 μ.μ…
Το πρόβλημα είναι ότι δεν καταλάβαμε. Ούτε γιατί έγινε ο πόλεμος στο Κόσοβο. Ούτε πως τέλειωσε. Ούτε το σκηνικό που στήθηκε στη γειτονιά μας. Βρίσαμε, εκτονωθήκαμε, αλλά δεν κατανοήσαμε…
Το πρόβλημα της ελληνικής παιδείας δεν είναι η αξιολόγηση των κλινικά νεκρών ΑΕΙ. Καλόν είναι να γίνει, αλλά δεν θα προσθέσει και πολλά.
Οι «αστικοί θρύλοι» (όπως η ιστορία απαγωγής ανηλίκου σε κατάστημα παιγνιδιών) ποτέ δεν πεθαίνουν. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνουν…
Τα μόνα μαζικά κινήματα που μπορεί να δούμε είναι τα «παγκόσμια κινήματα»: χίλιους ανθρώπους στην Αθήνα, 3.000 στη Νέα Υόρκη, 500 στο Βλαδιβοστόκ να συντάσσονται κάτω από μια κοινή σημαία. Άσχετα αν αυτή η σημαία είναι άγνωστη στο Παγκράτι ή το Σόχο…
