Γιατί δεν ήταν συμπατριώτες μας οι αεροπειρατές της 11ης Σεπτεμβρίου…

Υπάρχουν πολλοί που σπεκουλάρουν με τον διχασμό γιατί είναι πιο ευπώλητος από τη συμφιλίωση. Η σπέκουλα, όπως και η ηλιθιότητα, όπως και ο χουλιγκανισμός, όπως και η ανθρωπιά, επίσης δεν γνωρίζει σύνορα…

Ο κώδικας που παρουσίασε το ΕΣΡ είναι χαμηλότερος των προσδοκιών, και μικρός -πολύ μικρός- για τις σύγχρονες ανάγκες…

Ή αγωνιστής – αγωνιστής (ταγμένος με μια πλευρά σε ένα αγώνα) ή δημοσιογράφος – δημοσιογράφος, που καλύπτει αμερόληπτα όλες τις πλευρές του αγώνα…

Από μια Θεσσαλονίκη της ανοχής, της πολυπολιτισμικότητας, του ρωμαλέου και φιλελευθέρου Τύπου, των γραμμάτων και τεχνών φτάσαμε σε μια πόλη στην οποία καίγονται βιβλία, ζητούνται απαγορεύσεις λεξικών, γίνονται επιθέσεις κατά ιστορικών κι εκθετών βιβλίων.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα της μαζικής τρομοκρατίας.

Το αστείο είναι ότι από την μία μεριά το ΥΠΕΘΟ χρηματοδότησε την αγορά των υπολογιστών στα σχολεία, κι από την άλλη το ίδιο υπουργείο ποινικοποίησε και την χρήση τους!

Καλά είναι λοιπόν οι άνθρωποι του Γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής να ανοίγουν κανένα σχολικό βιβλίο πριν εκδώσουν ανακοινώσεις. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί εκθέτουν την μόρφωση του Αρχιεπισκόπου με τις ανοησίες περί «πίστεως που είναι ενσωματωμένη στο γονιδίωμα των Ελλήνων».

Όλα καλά κι άλλα ωραία. Μηνύματα εστάλησαν. Μηνύματα επιδόθηκαν. Μηνύματα επέστρεψαν. Μηνύματα εισακούσθηκαν και μηνύματα πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων. Οι δημοσιογράφοι όμως γιατί πράγμα ακριβώς φταίνε;

Οι δύο γύροι των δημοτικών εκλογών έδειξαν ανάγλυφα ένα πράγμα. Αντί, οι ανήκοντες …φυσικώ δικαίω στην Αριστερά, να δουν το φως το αληθινό και να τραβήξουν προς τ’ Αριστερά, αυτοί εγκαταλείπουν ένα ψευδοαριστερό κόμμα, για να πάνε ακόμη πιο Δεξιά.

Μια πολιτική και κοινωνική ανάγνωση των όχι και τόσο απροσδόκητων αποτελεσμάτων

Κανείς δεν είναι σίγουρος από που και πως ο παγκόσμιος πλέον όρος Ο.Κ. (οκεϊ) έχει ξεκινήσει…

Η σιωπηρή πλειοψηφία που δίνει τις εκλογικές νίκες είναι πεπεισμένη ότι τα μαγικά ραβδιά του λαϊκισμού, που με μαεστρία χειριζόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, συσσωρεύουν αντί να λύσουν προβλήματα.

Δεν πάει πολύς καιρός που ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γιώργος Καρατζαφέρης εκφώνησε μια ομιλία που συνεπήρε τους εκατοντάδες θεατές του. «Έχω ένα όνειρο», είπε.

Νισάφι πια! Θα πρέπει πριν εκφράσουμε οποιαδήποτε άποψη να ρωτάμε τον κ. Παπουτσή, την κ. Μπακογιάννη, τον κ. Καρατζαφέρη, τον Αρχιεπίσκοπο και δεν ξέρω ποιόν άλλο;

Το πρόβλημα ξεκινά από την εσκεμμένη (μέχρι και καλλιεργημένη) σύγχυση που γίνεται μεταξύ του προκαθήμενου της Εκκλησίας (ο οποίος σημειωτέον είναι Έλλην Πολίτης με όλα τα δικαιώματα) και της Εκκλησίας.

Είναι βαθύτατα ενοχλητικό και προσβλητικό για την χώρα μας, «δημοσιογράφοι» να ζητούν την απέλαση επιστημόνων, για τις απόψεις τους. Και μάλιστα στον 21ο αιώνα…

Τελικά ένα μήνυμα βγαίνει από την υπόθεση Τζαννετάκου. Δημοσιογράφος με αιχμηρή γλώσσα και πέραν των στερεοτύπων απόψεις πρέπει να μένει μακριά από την πολιτική.

Το πρόβλημα που αναδεικνύεται σ’ αυτές τις εκλογές δεν είναι ο κ. Καρατζαφέρης, αλλά ο λαϊκισμός του, ο οποίος όμως με διαφορετικά προσωπεία είναι ισχυρός σε όλα τα κόμματα.

Την Κυριακή των εκλογών για το μόνο πράγμα που είμαστε σίγουροι είναι ότι νικητής για μια ακόμη φορά είναι η γραφειοκρατία.