Το ουσιαστικό σχετικά με το athens.indymedia δεν είναι αν μπορεί να λογοκριθεί, αλλά το κατά πόσο θέλουμε να λογοκριθεί οποιοσδήποτε εκφράζεται από αιρετικά μέχρι χυδαία.
Θεαματικά είναι τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης σε ολόκληρο τον κόσμο για τα τεχνολογικά εργαλεία που πιθανώς να χρησιμοποίησαν οι τρομοκράτες για σχεδιασμό και εκτέλεση του απεχθούς χτυπήματός τους στις HΠA.
Κάποιοι θα χαρακτηρίσουν τη δίκη «μέρος της σύγκρουσης με το αστικό κράτος» και θα «θέλουν να λογοδοτήσουν μόνο στο προλεταριάτο». Σοφή κίνηση, ειδικά αν κατηγορείσαι για ληστεία μετά φόνου. Ρίχνεις το μπαλάκι στο προλεταριάτο -κανείς δεν ξέρει την ακριβή διεύθυνση διαμονής του για να το ρωτήσει- κι άσε τους αφελείς («χρήσιμους ηλίθιους» είχαν χαρακτηρίσει τους οπαδούς τους οι «σύντροφοι» της RAF) να νομίζουν πως είσαι επαναστάτης.
O κ. Χρήστος Παπουτσής, δήλωσε σε νεανικό περιοδικό: «Μας ζηλεύουν οι Ευρωπαίοι γιατί δεν καταλαβαίνουν πως γίνεται αυτοί οι τύποι στην Ελλάδα να δουλεύουν όλη μέρα, να διασκεδάζουν και να είναι πάντα κεφάτοι. Δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν».
Είναι ευτύχημα λοιπόν που ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Φωτιάδης δεν γνώριζε την ιστορία με τις μύγες. Άλλως θα μπορούσε με τον νόμο 3037/2002 να απαγορεύσει και τις μύγες…
Tο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) αποφάσισε να παραδίδει τα μαθήματά του σε όλη την υφήλιο δωρεάν!
Οι πράξεις της 17 Νοέμβρη ήταν «πολιτικών προθέσεων αδικήματα», «πολιτικών αποτελεσμάτων αδικήματα», αλλά δεν ήταν πολιτικά εγκλήματα…
Κάθε δημοσιογράφος πρέπει να είναι επιφυλακτικός σε ότι του λένε. Να τσεκάρει και να διπλοτσεκάρει, όσα μεταδίδει. Να επισημαίνει τα ψέματα και να διασταυρώνει τις αλήθειες. Στην περίπτωση των τρομοκρατών πρέπει να είναι πέντε φορές επιφυλακτικός.
Όταν ξεσπά πόλεμος, η Aλήθεια είναι το πρώτο θύμα. Arthur Ponsonby / Bρετανός πολιτικός (Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Eίπαν»)
Aναθεωρούνται όλες οι διαφημιστικές καμπάνιες μετά την 11η Σεπτεμβρίου…
Aεροπλάνα, φορτηγά και διασώσεις. Όλα ψεύτικα και σε ζωντανή μετάδοση την 11η Σεπτεμβρίου…
«H τρομοκρατία είναι ένα νέο είδος πολέμου προσαρμοσμένο άριστα στην πληροφοριακή μας εποχή. O τρόμος διαδίδεται μαζί με τις ειδήσεις. Eίναι ένας πόλεμος εντυπώσεων, ιδεών, συμβόλων.»
Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μόνη χώρα που ελπίζει ότι ο δρόμος προς την κοινωνία της πληροφορίας περνά με σβηστούς υπολογιστές.
Οι δικαστικές αποφάσεις κρίνονται. Όχι όμως ελαφρά τη καρδία, και σαφέστατα όχι με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τη Δικαιοσύνη και τους δικαστές.
Μια απορία μόνο έχω. Μας ενοχλεί το γεγονός ότι ο κ. Ξηρός είπε τις απόψεις του προφορικώς και δεν μας ενοχλεί που επί 27 χρόνια καιρό τις έλεγε γραπτώς;
Ας υποθέσουμε τώρα ότι θέλω να βρίσω κάποιον ή να σπιλώσω τη μνήμη του. Δεν μπορώ να στείλω επιστολή, ούτε άρθρο που να αφήνω αιχμές ότι ήταν «παιδεραστής, έμπορος ναρκωτικών, εκβιαστής, τοκογλύφος, βασανιστής, φονιάς, επιχειρηματίας κ.λ.π.» Τι κάνω λοιπόν; Σφραγίζω με ένα κόκκινο αστέρι στην επιστολή μου κι εκτός από τη σίγουρη δημοσίευση, εξασφαλίζω ότι ουδείς θα περικόψει τις 1.911 λέξεις που αράδιασα.
Η αριστερή διγλωσσία σε νέες προκλήσεις…
Και το όπλο του διαλόγου…
Το πρόβλημα του διαλόγου στράβωσε σ’ αυτή τη χώρα ακριβώς επειδή ένα ιδιότυπο «newspeak» (κατά Όργουελ) επιβλήθηκε στη χώρα. Οι λέξεις έχουν αποσυνδεθεί από το νόημά τους, έγιναν υπηρέτες πολιτικών σκοπιμοτήτων
Τι είδους «αλληλεγγύη» είναι αυτή προς ένα άνθρωπο ο οποίος πήγε απλώς να κλέψει και παρ’ ολίγον να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή;
