Ναι, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Πάντα ήταν κι απόδειξη αυτού είναι οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ μιας φεουδαρχικής κοινωνίας και της σημερινής. Μόνο που αυτός δεν φτιάχνεται με συνθήματα, αλλά με πιο πολλή δουλειά…

Υπάρχει μια συνολική ελεεινολογία της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Εν μέρει είναι δικαιολογημένη και ίσως αργοπορημένη.

Nα δείτε που όλη αυτή την ιστορία με την AEK πάλι εμείς θα την πληρώσουμε. Διότι, όποτε οι πολιτικοί μιλούν για σταυροφορία εξυγίανσης, επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό μυρίζει, δηλαδή κλοπή εισοδήματος όλων ημών των φορολογουμένων.

Το βασικό ζήτημα στην Ελλάδα είναι ένα: ο πληθωρισμός των διαμαρτυριών και η μη τήρηση της αναλογικότητας, πλήττουν κατ’ αρχήν την ίδια την διαμαρτυρία. Δικαίων και αδίκων…

Εντέλει πρέπει να ρωτήσουμε τους εμποροπατέρες: Αν είναι να απαγορεύσουμε δια του ωραρίου τους ξένους να ψωνίσουν, τότε γιατί μπαίνουμε σε τόσα έξοδα για τους Ολυμπιακούς;

Οποιοσδήποτε θέλει να επιχειρήσει από τα χωριά που μαραζώνουν θα πληρώνει 50.000 δρχ. στο ΤΕΒΕ άσχετα να είναι ασφαλισμένος σε άλλο φορέα.

Το ασυμβίβαστο πρέπει να καταργηθεί. Μόνο που πρέπει να γίνει με μια θαρραλέα κίνηση του πολιτικού κόσμου, με συνταγματική αναθεώρηση, κι όχι με δικολαβίστικες ερμηνείες…

Η συζήτηση για το άβατο του Αγίου Όρους όμως αποκαλύπτει την υποκριτική στάση μεγάλου κομματιού των γνωμηγητόρων της χώρας μας.

Αν ο Πάπας ασπαζόταν τις απόψεις Χριστόδουλου, η Ελλάδα δεν θα ήταν ποτέ στην Ε.Ε.

Το πρόβλημα για την δημοσιογραφία δεν είναι πλέον μόνο ηθικό. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Τώρα υπάρχει ένας ακόμη λόγος για να ξεκινά κάποιος να διαβάζει την εφημερίδα από το τέλος. Αν ξεκινήσει από την αρχή και διαβάσει όλες τις προειδοποιήσεις των οικολόγων και τις στατιστικές έρευνες των βιολόγων, δύσκολα θα τελειώσει την ανάγνωση. Στην τρίτη σελίδα θα βάλει τα κλάματα.

Ο δικός μας υπαρκτός σοσιαλισμός λειτουργεί στο περίπου…

Ήταν μια αποκάλυψη η συνέντευξη του κ. Κώστα Πάσαρη στη Ρουμανική τηλεόραση που αναμεταδόθηκε χθες από το Mega και τη ΝΕΤ…

Αυτή τη στιγμή όλοι κρίνονται. Και οι δημοσιογράφοι, αλλά και οι δικηγόροι. Και η Δημοκρατία, αλλά και η Αριστερά. Καλά θα κάνουμε να προσέξουμε όλοι…

Τα νούμερα δείχνουν αύξηση της ιδιωτικής ευημερίας σε βάρος της δημόσιας περιουσίας. Δείχνουν αυτό που όλοι ψιθυρίζουμε: Φάγαμε τα έτοιμα. Καιρός να παράγουμε καινούργια…

Η σύγκριση με το παρελθόν είναι άδικη. Από τη μια μεριά της ζυγαριάς βάζουμε τα λίγα μεγάλα έργα του παρελθόντος (ξεχνώντας τα πολλά υποπροϊόντα κάθε εποχής) και από την άλλη το σύνολο των σημερινών έργων, από τα οποία δεν ξέρουμε ακόμη ποια θα αντέξουν. Η σύγκριση δεν μπορεί παρά να είναι καταλυτική υπέρ του παρελθόντος.

Είναι απογοητευτική η εικόνα του ελληνικού κοινοβουλίου σήμερα. Έρημοι κι απρόσωποι οι εκπρόσωποί μας δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα.

Κάθε λίγο και λιγάκι που η ζωή ή η τεχνολογία αρχίζει να απειλεί τα συμφέροντα των πολυεθνικών που διαχειρίζονται την μουσική κληρονομιά του κόσμου, τα στελέχη των εταιριών αυτών αρχίζουν να σκούζουν το γνωστό παραμύθι της πειρατείας.

Μια από τις ανόητες διατάξεις του νέου μας Συντάγματος είναι εκείνη που αφορά το ασυμβίβαστο των βουλευτών. Καλώς ή κακώς όμως, το Σύνταγμα ψηφίστηκε.

Ήταν ατυχέστατο το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» που μεταδόθηκε σε εθνικό δίκτυο από το σαλόνι του σπιτιού της κ. Γεννηματά.