Ο κ. Πάγκαλος είναι χρήσιμος σχολιαστής. Για πολιτικός το συζητάμε…
Με δεδομένη την ιδεοληψία ξεκινάμε να βρούμε επιχειρήματα που να την στηρίζουν. Μπορεί να βρούμε πολλά, αλλά θα βρούμε και άλλα που δεν συμβαδίζουν με όσα πιστεύουμε. Αν συμβεί το τελευταίο τότε η πραγματικότητα την έχει άσχημα.
Ο Εμφύλιος είναι ένα κομμάτι αυτής της δικής μας ιστορίας. Δεν μας τιμά σαν έθνος, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τον κοιτάξουμε κατάματα. Όχι για να τον τιμήσουμε, αλλά για να διδαχθούμε.
Αν εξαιρέσουμε τον πρόεδρο κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο η σταρ της μάζωξης του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης στη Φλωρεντία είναι μια γλυκιά Καναδή ονόματι Ναόμι Κλέιν.
Αυτή η Βουλή θα μείνει στην Ιστορία. Όχι γιατί παρουσίασε κάποιο σημαντικό έργο. Σπάνια βουλεύτηκε για το καλό του Έθνους. Υπήρξε όμως πρωταθλήτρια στο βόλεμα.
Αν όλη η Αριστερά βγάζει τόση γκρίνια και τέτοιες αναλυτικές προτάσεις, τότε η «διεθνής του νεοφιλελευθερισμού» μπορεί να αλωνίζει ήσυχη.
Οι Αμερικανοί ζουν υπό το κράτος πανικού τους τελευταίους 18 μήνες.
Όλοι εκείνοι οι οποίοι ορθώς ισχυρίζονται «ότι η Τουρκία δεν είναι Βέλγιο για να τα βρούμε» αντιτίθεται μετά βδελυγμίας και στην προοπτική να γίνει η Τουρκία … Βέλγιο.
Δεν γνωρίζω αν είναι λάθος ή σωστή κίνηση η υποψηφιότητα για τη συνδιοργάνωση του «2008». Επιχειρήματα σοβαρά ακούγονται εκατέρωθεν. Επιχειρήματα γελοία επίσης ακούγονται εκατέρωθεν. Το επιχείρημα όμως ότι μια δράκα χουλιγκάνων μπορεί να ορίζει αν και πού πρέπει να περπατήσει ο Έλλην υπουργός Εξωτερικών, αν πρέπει η όχι να γίνει μια διεθνής διοργάνωση είναι μακράν του γελοίου. Είναι επικίνδυνη.
Οι δύο πόλοι μιας παράταξης
Γιατί δεν ήταν συμπατριώτες μας οι αεροπειρατές της 11ης Σεπτεμβρίου…
Υπάρχουν πολλοί που σπεκουλάρουν με τον διχασμό γιατί είναι πιο ευπώλητος από τη συμφιλίωση. Η σπέκουλα, όπως και η ηλιθιότητα, όπως και ο χουλιγκανισμός, όπως και η ανθρωπιά, επίσης δεν γνωρίζει σύνορα…
Ο κώδικας που παρουσίασε το ΕΣΡ είναι χαμηλότερος των προσδοκιών, και μικρός -πολύ μικρός- για τις σύγχρονες ανάγκες…
Ή αγωνιστής – αγωνιστής (ταγμένος με μια πλευρά σε ένα αγώνα) ή δημοσιογράφος – δημοσιογράφος, που καλύπτει αμερόληπτα όλες τις πλευρές του αγώνα…
Από μια Θεσσαλονίκη της ανοχής, της πολυπολιτισμικότητας, του ρωμαλέου και φιλελευθέρου Τύπου, των γραμμάτων και τεχνών φτάσαμε σε μια πόλη στην οποία καίγονται βιβλία, ζητούνται απαγορεύσεις λεξικών, γίνονται επιθέσεις κατά ιστορικών κι εκθετών βιβλίων.
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα της μαζικής τρομοκρατίας.
Το αστείο είναι ότι από την μία μεριά το ΥΠΕΘΟ χρηματοδότησε την αγορά των υπολογιστών στα σχολεία, κι από την άλλη το ίδιο υπουργείο ποινικοποίησε και την χρήση τους!
Καλά είναι λοιπόν οι άνθρωποι του Γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής να ανοίγουν κανένα σχολικό βιβλίο πριν εκδώσουν ανακοινώσεις. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί εκθέτουν την μόρφωση του Αρχιεπισκόπου με τις ανοησίες περί «πίστεως που είναι ενσωματωμένη στο γονιδίωμα των Ελλήνων».
Όλα καλά κι άλλα ωραία. Μηνύματα εστάλησαν. Μηνύματα επιδόθηκαν. Μηνύματα επέστρεψαν. Μηνύματα εισακούσθηκαν και μηνύματα πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων. Οι δημοσιογράφοι όμως γιατί πράγμα ακριβώς φταίνε;
Οι δύο γύροι των δημοτικών εκλογών έδειξαν ανάγλυφα ένα πράγμα. Αντί, οι ανήκοντες …φυσικώ δικαίω στην Αριστερά, να δουν το φως το αληθινό και να τραβήξουν προς τ’ Αριστερά, αυτοί εγκαταλείπουν ένα ψευδοαριστερό κόμμα, για να πάνε ακόμη πιο Δεξιά.
