Καλή η συζήτηση περί πρόβλεψης των σεισμών, αλλά, απ’ ό,τι αποδεικνύεται, στην Ελλάδα δεν έχουμε κατακτήσει ούτε την ακριβή μέτρηση των σεισμών που έγιναν…
Ο Θεός γίνεται εργαλείο στα χέρια κάποιων για να συντηρούν ή να επεκτείνουν την εξουσία τους, χωρίς μάλιστα να δέχονται κανέναν αντίλογο, επειδή ισχυρίζονται ότι μιλούν εκ μέρους Του.
Μια κοινωνία δεν κρίνεται από ένα έγκλημα κάποιου αλλοδαπού. Κρίνεται την επόμενη μέρα, από τη θλίψη ή την αδιαφορία της για την ανθρώπινη ζωή που χάθηκε…
Και φέτος τα πρωτοχρονιάτικα άρθρα διατύπωσαν την καθιερωμένη μελαγχολία. Όχι μόνο για την υγεία μας αλλά και για τον κόσμο.
Βρισκόμαστε σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Από τη μία, υπάρχει ένα ζήτημα εφαρμογής των νόμων που πρώτοι οι δικαστές επιζητούν. Από την άλλη, κινδυνεύει να αποδεκατιστεί το δικαστικό σώμα επειδή πολλοί λειτουργοί του αμέλησαν να υποβάλουν δηλώσεις «πόθεν έσχες».
Περίσσεψε η τηλεοπτική υστερία και γι’ αυτό το δραματικό γεγονός, για την εν ψυχρώ δολοφονία δύο αστυνομικών και την απόδραση του Μαξίμ Ζελίν. Χειρότερα: αυτή η υστερία θεωρείται πλέον κάτι σαν φυσικό φαινόμενο.
Μπορεί η κυβέρνηση Μπλερ να «απαγόρευσε» στη Βρετανία τη δημοσιοποίηση του ονόματος του Άγγλου πράκτορα, που φέρεται να συμμετείχε σε απαγωγές Πακιστανών, το όνομά του, όμως, είναι σε όλα τα βρετανικά σπίτια ελέω Διαδικτύου…
Κι αυτός ο θάνατος των αστυνομικών ήταν άδικος. Μπορεί ο Ρώσος να τράβηξε τη σκανδάλη, αλλά η αδιαφορία για την τήρηση των κανονισμών έκανε το έγκλημα εφικτό.
«Δουλειά της κυβέρνησης είναι να κρύβει τα μυστικά της, ενώ δουλειά των δημοσιογράφων είναι να τ’ αποκαλύπτουν»
Η μακρά ανασχηματισμολογία ακυρώνει διττά τα επικοινωνιακά θετικά του ανασχηματισμού.
Όταν λογοκρίνει η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, πώς θα υπερασπιστεί το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης;
Για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος στον Καίσαρα, προτάσεις ίπτανται στην πολιτική σκηνή, αλλά προσγειώνονται απότομα λόγω αδιαφορίας των υπολοίπων.
Χρειάζεται αρετήν και τόλμην η ελευθερία. Το ίδιο κι ένα πραγματικά φιλελεύθερο Σύνταγμα.
Κάθε μεταρρύθμιση έχει κερδισμένους και χαμένους. Γι’ αυτό φοβίζει. Τα ίδια και χειρότερα όμως, ισχύουν και για τη συντήρηση της σημερινής κατάστασης…
Το ερώτημα, για την ανάγκη ύπαρξης ή μη ενός νέου κόμματος, είναι: Ποια κοινωνικά ρεύματα δεν εκφράζονται σήμερα από τα υπάρχοντα κόμματα και χρειάζονται νέο πολιτικό φορέα για να εκφραστούν.
Όταν ρωτήσει κάποιος «Μα τι κάνει το κράτος για τα διατροφικά σκάνδαλα» η ορθή απάντηση είναι: «Ελεγκτική γυμναστική! Διότι διά των νόμων περί Τύπου προστατεύει έμμεσα από τη δημοσιότητα, άρα και τον αποτελεσματικό κολασμό, τους παραβάτες της αγοράς»…
Η ισχύς των ιδιοκτητών των ΜΜΕ είναι η επιρροή που ασκούν στους αναγνώστες, ακροατές, τηλεθεατές. Όταν όμως, το 78% του ελληνικού λαού πιστεύει ότι αυτοί οι ιδιοκτήτες ασκούν αυτή την κακή επιρροή, τότε η επιρροή ακυρώνεται.
Τα γκάλοπ και ο τρόπος δημοσιοποίησης των αποτελεσμάτων τους αφορά μόνο τους δημοσκόπους και τους δημοσιογράφους. Οι προτάσεις για ρυθμιστικό πλαίσιο των δημοσκοπήσεων δεν θα είναι παρά μια ακόμη θηλιά στο λαιμό της ενημέρωσης…
Μετά τη συνέντευξη του τζούνιορ Μπους το δίλημμα για την ανθρωπότητα είναι απλό. Είναι προτιμότερος ένας γκαφατζής πρόεδρος των ΗΠΑ ή ένας ψεύτης…
Κάθε πολίτης της Δύσης πρέπει να υπερασπιστεί το άρθρο 9 της «Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου», που επιτάσσει ότι «κανείς δεν θα υποστεί αυθαίρετη σύλληψη, φυλάκιση, ή εξορία».
