Αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι αντιδράσεις σε αυτό το διάτρητο πόρισμα υπονομεύουν το κύρος της Δικαιοσύνης, πού να δουν τα λαϊκά πορίσματα που θα βγουν τον Αύγουστο παρά θίν’ αλός.

Το πολίτευμα δεν διαβρώνεται επειδή οι πολίτες, τα κόμματα, οι φορείς δεν ακολουθούν τις υπουργικές διδαχές, αλλά από τις αντιδημοκρατικές πράξεις των κυβερνώντων.

Θα ενσωματώσουμε τους κώδικες επικοινωνίας των νέων για να διδάξουμε τις παλιές διαχρονικές αξίες, ή θα παραμείνουμε σε στείρο κλασικισμό, που μπορεί να λέει τα ομορφότερα πράγματα του κόσμου, αλλά ουδείς μικρότερος των σαράντα ετών τα κατανοεί;

Πώς ακριβώς θίγεται το θρησκευτικό συναίσθημα –και δη των ορθοδόξων– για μια ψεύτικη απεικόνιση ενός συμβάντος που αναφέρεται με πολλές αντιφάσεις στα Ευαγγέλια;

Αν σε μια πολύκροτη δίκη, την οποία παρακολουθεί όλος ο (εκτός Ελλάδος) κόσμος, χάνονται πολύτιμα στοιχεία διότι κάπου, κάποτε, κάποιος δημόσιος υπάλληλος πίεσε ένα συρραπτικό, τι ακριβώς γίνεται σε άλλες (ήσσονος για τη δημόσια προσοχή) δίκες;

Τα οικονομικά ενός νοικοκυριού απειλούνται από την … αγορά ενέργειας στην Ουγγαρία, από τις διαθέσεις του Πούτιν, την ευστοχία των Χούθι, την ξηρασία στον Αμαζόνιο κ.ά.

Αν ένας μηχανισμός έχει απόλυτο δικαίωμα απόκρυψης των πεπραγμένων του και ο ίδιος μηχανισμός αποφασίζει ποια είναι τα «μυστικά» του, τότε το πρώτο πράγμα που θα αποφασίσει να συγκαλύψει είναι οι παρανομίες του.

Μετά την εκρηκτική άνθηση των ΜΜΕ και την εκρηκτικότερη διάχυση των κοινωνικών δικτύων, ουδείς προσέχει τι λέει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Ολοι στέκονται στο πώς το λέει.

Ο Μέρικ Γκάρλαντ έγινε ο τρίτος υπουργός Δικαιοσύνης στην αμερικανική ιστορία, στον οποίο απαγγέλθηκε κατηγορητήριο για “περιφρόνηση της Βουλής” επειδή αρνήθηκε να παραδώσει ηχητικά αρχεία σχετιζόμενα με τον χειρισμό των απόρρητων εγγράφων που είχε στην κατοχή του ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν.

Η σχέση των νεοελλήνων με την Ιστορία χαρακτηρίζεται από την αποστροφή και την απόκρυψη, με αποτέλεσμα την ημιμάθεια.

Οι διευθύνσεις (ταχυδρομικές και ηλεκτρονικές) βρίσκονται στο μεταίχμιο του ιδιωτικού με τον δημόσιο χώρο, αλλά δεν παύουν να είναι μέρος του πρώτου. Αυτά τα σύνορα πρέπει να υπερασπιστούμε…

Οι γνήσιοι λαϊκιστές είναι (κατά έναν επιζήμιο τρόπο) χαρισματικοί. Οποιος επιχειρεί να τους μιμηθεί χαντακώνεται.

Την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ζήσαμε μια παράκρουση με την ιδιωτικότητα. Αυτή η υπερβολή, όμως, δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην αντίθετη, δηλαδή στην απαξίωση κάθε έννοιας ιδιωτικότητας.

Τα κόμματα σε όλο τον δυτικό κόσμο έχουν μπει σε φάση αναβρασμού. Το ίδιο και στην Ελλάδα.

Μπορεί κάποιος να προσάψει τα μύρια όσα στη Ν.Δ., αλλά όχι ότι είναι «μικρή και φοβική».

Το περιλάλητο «κοινό περί δικαίου αίσθημα» αφυπνίζεται μόνον αν τηρηθεί η νομιμότητα και δεν προκύψει προφυλάκιση ως «προκαταβολή ποινής».

Η εκτελεστική και νομοθετική εξουσία ελέγχονται από τη δικαστική. Η Δικαιοσύνη από ποιον θα ελεγχθεί;

Η επιρροή διά του «κοινού περί δικαίου αισθήματος» στην Δικαιοσύνη δεν μπαίνει στον ίδιο τορβά με την παρέμβαση πολιτικών ή οικονομικών παραγόντων.

Η αλαζονεία δεν σταματά στην κορυφή, αλλά κατρακυλά κατά κάποιον τρόπο σε ολόκληρο το οικοδόμημα του κρατικού μηχανισμού.

Για να φτουρήσουν οι συνεργασίες πρέπει να προσβλέπουν σε κάτι παραπάνω από την ελπίδα της ήττας της Ν.Δ. ή το σύνθημα «να φύγει ο Μητσοτάκης».