Σύμφωνα με την εγχώρια προβληματική, τρεις κατσαπλιάδες που δηλώνουν επαναστάτες μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να λογοδοτούν σε κανένα.
Αυτό που δεν κατάφερε να κάνει το κράτος το έκαναν πολύ πιο αποτελεσματικά οι δήμοι, η εκκλησία, συλλογικότητες, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και ιδιωτικές επιχειρήσεις.
«Αυτή είναι μια τακτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολλά χρόνια… κατηγορώντας άπαντες ως φασίστες για να καλύψει τις δικές του φασιστικές συμπεριφορές…»
Ρε, μπας κι εκτός από πολιτιστικούς δημιουργούς η Βίλα Αμαλία στέγαζε και προβοκάτορες;
Έχουμε την λίστα Λαγκάρντ, και δι’ αυτής ελπίζουμε ότι θα καταπολεμήσουμε την φοροδιαφυγής, χάρη στην … κ. Λαγκάρντ.
Η σύζυγος ενός δημοσιογράφου δεν είναι του ανδρός της και δεν είναι του πατρός της, όπως έλεγε και ένα παλιό σύνθημα της αξιοπρεπούς αριστεράς.
Στην Ελλάδα της αριστερής κομπορρημοσύνης και των πολλών αγώνων ο δημόσιος χώρος είναι κατεστραμένος.
Tο εκλογικό σύστημα μπάζει από παντού και το τελευταίο του πρόβλημα είναι η αναλογικότητα.
Η παραφροσύνη και ο φανατισμός δεν έχουν όρια ούτε σύνορα. Εχουν μόνον απώλειες και πολύ ανθρώπινο πόνο…
Η υποπερίπτωση, της παραγράφου, το νομοθέτημα, ω θολούρα! Κάπως έτσι ψηφίζονται οι νόμοι στην Ελλάδα και χάνει η μάνα το παιδί και κερδίζουν διάφορες συντεχνίες τα προνόμια.
Από προτάσεις δαπανών χωρίς το συμπλήρωμα των εξοικονομήσεων χορτάσαμε.
Η κυβέρνηση δεν έχει κανένα λόγο να πανηγυρίζει για μια δόση που καθυστέρησε για να γίνει κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση δεν έχει κανένα λόγο να στενοχωριέται που την εισπράττουμε.
Στην εποχή της απαξίας του πολιτικού κόσμου η Βουλή δεν θέλει να κάνει ούτε τα στοιχειώδη για την διαφάνεια.
Δεν ζούμε σε ευρωπαϊκό κράτος, ούτε καν στο ελληνικό. Ζούμε στο κράτος των συνδικαλιστών.
Η άνοιξη στην κρατική τηλεόραση πάντα κρατά λίγο
Το σημερινό ωράριο βολεύει τους πάντες πλην των καταναλωτών.
Η Ελλάδα έχει μόνο ένα δρόμο για να βγει από την κρίση, τον δύσκολο.
H τρικομματική κοπτορραπτική στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο κατάφερε να παράγει και πάλι μια κουρελού χωρίς σχέδιο και έρμα.
Ο δρόμος της ανομίας είναι ολισθηρός και η μία παρανομία ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη.
Η «μέρα του Αλέξη» είναι η συνισταμένη πολλών επιδιώξεων και παραγόντων.
