Σε περιόδους κρίσης η πολιτική δεν μπορεί να γεννήσει λεφτά. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κατανείμει δικαίως ή αδίκως το βάρος της χρεοκοπίας.
Σάμπως υπάρχουν καλές προτάσεις σε μια χρεοκοπία; Αναγκαστικά στο τέλος κάποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.
Το περίεργο είναι ότι ουδείς από τους εθναμύντορες ανησυχεί για το πιθανό «ξεπούλημα» του κυπριακού πλούτου στους Ρώσους.
«Η πρωτοφανής βαρβαρότητα εκδηλώθηκε όταν ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου, τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης (η ώρα 2 π.μ.), κάλεσε τις Ειδικές Δυνάμεις (!) επειδή τον ενοχλούσε… ο τρόπος που διασκέδαζαν τα παιδιά»
Το πρόβλημα, βέβαια με την προπαγάνδα της συγκίνησης, την οποία υπηρετεί η ενημέρωση της συγκινησηθηρίας, δεν είναι μόνο οι εκπλήξεις των πελατών των ΜΜΕ.
Ο ελληνικός λαός λέει ότι «όταν εφευρέθηκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο». Οχι των δραστών κάποιων πράξεων, αλλά εκείνων που τους καλύπτουν.
The thing with Kefaloyiannis is that his excuses are 10 times worse than what he did.
Το σύστημα κάθεται όλο και πιο χαμηλά προκειμένου να μείνει ανέπαφο στις δομές του.
Κάθε σοβαρός επενδυτής θα προτιμήσει τη Γερμανία να φτιάξει το εργοστάσιό του αντί της Ελλάδος ή της Βουλγαρίας. Θα πληρώσει κάτι παραπάνω σε φόρους, αλλά θα μπορέσει να δουλέψει και να κερδίσει.
Το βασικό πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα είναι τα ταριχευμένα οράματα που παραμένουν στείρα.
Λιποθυμίες από πείνα, αυτοκτονίες και η καύση της …διοξειδίου του άνθρακα στην υπηρεσία της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η δικαιοσύνη των υπερβολικών ποινών είναι εξίσου λειψή με τη δικαιοσύνη των μη ποινών.
Η χρήση της βίας κατά μεταναστών δεν θα είχε καμιά ελπίδα, αν η βία κατά ανθρώπων προκαλούσε απέχθεια.
Όταν ο Τζορτζ Σόρος θέλει να βοηθήσει και οι βουλευτές αντιστέκονται…
Το βασικό πρόβλημα και αυτής της κυβέρνησης είναι ότι επειδή δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα, κοσκινίζει την υπάρχουσα κατάσταση.
Κάθε τοπικός άρχοντας χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων του. Ανάπτυξη θεωρείται να έχουμε περισσότερες πανεπιστημιακές σχολές για να νοικιάζουμε διαμερίσματα και να λειτουργούν οι ταβέρνες της περιοχής.
Μ’ αυτές τις καθυστερήσεις κι αυτές τις υπαναχωρήσεις η χώρα θα βρεθεί πάλι σε κατάσταση νευρικού σοκ κατά την επίσκεψη της τρόικας.
Οι γενιές της βολής και της αριστεροδεξιάς συντήρησης έφτιαξαν ένα σύστημα που αντί να εξάγει προϊόντα εξάγει παραγωγούς.
Kάποια στιγμή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να ξεπεράσουμε τα κουτσομπολιά και τις συνωμοσίες και να συζητήσουμε πολιτικά.
Η κατάσταση το 1990, έπειτα από το σκάνδαλο Κοσκωτά και την περιπέτεια των συγκυβερνήσεων, ήταν περίπου όπως το 2009. Δημοσιονομικός εκτροχιασμός απαξίωση της χώρας στο εξωτερικό και τεράστιο έλλειμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που εξελέγη το 1990 και κυβέρνησε με την εύθραυστη ισορροπία μιας ψήφου, πέτυχε να αποκαταστήσει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα μεγάλων μεταρρυθμίσεων. Αλλά έπεσε θύμα του βαθιού κομματικού μηχανισμού. Όπως και άλλα μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα.
