Το κράτος έχει ρόλο στην ευημερία, αλλά δευτερογενώς. Αν δεν υπάρχουν επιχειρήσεις τύπου Ε.Ι. Παπαδόπουλος, το μόνο που μπορεί να διανείμει το κράτος είναι οι ζημιές και όχι η ευημερία.

Μεγαλύτερο πρόβλημα και από το δημοσιονομικό έλλειμμα αποτελεί το έλλειμμα παιδείας, το οποίο είναι εμφανές σε κάθε επίπεδο του κοινού μας βίου.

Μιας κρατικής επιβολής μύριες στρεβλώσεις έπονται.

Η πολιτεία καμώνεται ότι έχει νομικό πλαίσιο (έστω του… 1937) για τα θέατρα, οι επιχειρηματίες καμώνονται ότι τον εφαρμόζουν, οι ελεγκτικές αρχές δεν ξέρουν τι να πρωτοελέγξουν κι όταν γίνει το κακό αρχίζει το συμπούρμπουλο στα κανάλια για τις ευθύνες του κράτους που δεν ελέγχει.

Δεν υπάρχει τρόπος να καταπολεμηθεί ο φασισμός με τις εν χορώ καταγγελίες. Αντιθέτως ενδυναμώνεται.

Όταν αναδύεται μια νέα δεσπόζουσα δύναμη, δανείζει στις κυρίαρχες δυνάμεις προτού τις αντικαταστήσει.

Αν κάποιος κατηγορηθεί για κακούργημα είναι αθώος στα μάτια της Δικαιοσύνης, αλλά δεν θα μείνει στο Δημόσιο.

Το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του τάδε» μετεξελίχθηκε για τις ανάγκες των αριστερών φοιτητών «Κάτω οι νόμοι και οι κανονισμοί, νόμος οι ανάγκες κάθε φοιτητή».

Οι αγώνες ενάντια στην κατασκευή μιας ράμπας για Α.μ.Ε.Α. στην παραλία της Αγίας Μαρίνας.

Το αποκορύφωμα της φαυλότητας: ψηφίζουμε ένα νόμο, φτιάχνουμε μια Αρχή για τα μάτια της τρόικας και μετά περνάμε μια τροπολογία που να ακυρώνει την Αρχή.

Η Γ.Γ. Εσόδων είναι το πιο φανερό παράδειγμα για το πώς εφαρμόζουμε τα Μνημόνια. Φτιάχνουμε θεσμούς-κελύφη για τα μάτια της τρόικα, τους αφήνουμε ανενεργούς, ώστε το πολιτικό σύστημα να πορεύεται κατά τα προηγούμενα.

Η πολιτική της Ευρώπης πρέπει να στοχεύει να γινουν πλεονασματικές οι χώρες του Νότου κι όχι ελλειμματικές οι χώρες του Βορά.

The austerity policies imposed on the South of Europe are not the product of a Protestant mind-set or a Northern desire to punish the South for having too much of a good time. They are merely common sense: Sooner or later consumption reaches the level of production.

Ο λαϊκισμός της καθολικής άρνησης δεν οφείλεται μόνο στα υπαρκτά ελλείμματα παιδείας που έχει η ηγεσία της νεόκοπης Αριστεράς.

Τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για την Κύπρο. Όμως οι Κύπριοι θα κάνουν πιο εύκολη την έξοδο από την κρίση, απ’ όσο την κάνουν οι Ελλαδίτες αδελφοί τους.

Ισως πάλι ο «διαδηλωτισμός» να είναι η μόνη συγκροτημένη οικονομική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά τις ιαχές «να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση» περάσαμε στην άρνηση της επιβάρυνσης του κεφαλαίου, ακόμη και αν αυτό είναι υπό τη μορφή ομολόγων, καταθέσεων, ακίνητης περιουσίας κ.λπ.

Δεν ηττήθηκε η Κύπρος στις διαπραγματεύσεις, όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Ηττήθηκε η αντίληψη του τσάμπα τσαμπουκά, που πουλούσαν διάφοροι με το εκλογικό αζημίωτο.

Το θέμα των εικόνων, αλλά και των προσωπικών δεδομένων, ήταν ένα πεδίο τεράστιας αντιπαράθεσης, το οποίο όμως στην Ελλάδα είχε ένα ειδοποιό, σε σχέση με άλλες χώρες, χαρακτηριστικό. Ποτέ τα μέτωπα δεν ήταν καθορισμένα.

Ο παράγων αξιοπιστία δεν είναι το άλφα και το ωμέγα στις στις συναλλαγές και στις διεθνείς σχέσεις, αλλά είναι κρίσιμος.