Προκαλεί αλγεινή εντύπωση η ανακοίνωση του υπουργείου Ναυτιλίας ότι το πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη σχετικώς με το ναυάγιο της Πύλου.

Ο αρμόδιος υφυπουργός Μεταφορών προανήγγειλε «τη συγκοινωνιακή αστυνομία, ένα σώμα ειδικών φρουρών, το οποίο θα έχει αρμοδιότητα σε συγκεκριμένα σημεία».

Πέρα από τη θεωρία περί απόκρυψης στοιχείων στα Τέμπη υπάρχει και μια πιο ρωμαίικη εξήγηση, που βασίζεται σε δύο ασθένειες της «επιτελικής κυβέρνησης».

Η κατηγορηματική φιλολογία πως «δεν υπήρχε τίποτα ύποπτο στην εμπορική αμαξοστοιχία» μπορεί να ωφέλησε πιθανούς λαθρεμπόρους εμπρηστικών υλών, αλλά δεν σκεφθήκαμε, δεν μελετήσαμε, δεν διορθώσαμε το σύστημα των εμπορευματικών μεταφορών.

Για να έχουμε τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας, δεν χρειάστηκαν ύβρεις και κραυγές. Δεν σηκώθηκαν κρεμάλες στην πλατεία Συντάγματος.

Αν συμφωνήσουμε όλοι στην αθωότητα του «βιοπαλαιστή», απομένει ένα ερώτημα, από εκείνα που καταρρακώνουν το κύρος της Δικαιοσύνης: Ποιος και γιατί έκανε χρήση της κάρτας που χρησιμοποιήθηκε για τις υποκλοπές;

Eίναι άδικη η κατηγορία ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να κλείσει γρήγορα η υπόθεση των Τεμπών. Η απολύτως ελεγχόμενη κοινοβουλευτική της πλειοψηφία έβγαλε τσάτρα πάτρα ένα πόρισμα, που έλεγε ότι για όλα φταίει η «συστημική αποτυχία».

Δεν υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα και επειδή δυνητικώς η κυβέρνηση μπορεί να κάνει τα πάντα (ή να αποκρύψει τα πάντα), όλοι είναι σίγουροι ότι το κάνει.

Ενα από τα χαρακτηριστικά των κοινωνικών δικτύων είναι ότι οξύνουν την ευαισθησία της κοινότητας για πολύ πεζούς λόγους.

Το πιο εντυπωσιακό πράγμα με τους λαϊκιστές είναι το ύφος τους όταν κερδίζουν εκλογές και οι υποσχέσεις τους ότι με ένα διάταγμα και ένα άρθρο θα δαμάσουν όλα τα δυσεπίλυτα προβλήματα του κόσμου.

Οι περισσότεροι, μάλλον, είδαν την «Πρώτη Φορά» κάτι σαν αγορά λαχείου, με την ελπίδα ότι θα πιάσουν τουλάχιστον τον λήγοντα.

Καλά έκανε η αντιπολίτευση και υπερψήφισε τον κ. Νικήτα Κακλαμάνη. Αρκεί αυτή η συναίνεση της αντιπολίτευσης να μη γίνει επιχείρημα για την υπεράσπιση μη συναινετικών επιλογών της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Το πρακτικό πνεύμα ήταν ένας από τους λόγους που έκανε μεγάλη την Αμερική. Αυτό σταδιακά άρχισε να εκλείπει, κάτι που φαίνεται στην εξέλιξη της ορκωμοσίας των προέδρων της.

Αν –σώνει και καλά– θέλουμε να εισαγάγουμε «term limits», πρέπει να συζητήσουμε για το πρωθυπουργικό αξίωμα.

Ο κ. Μητσοτάκης καταψήφισε τον κ. Παυλόπουλο διότι «δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους» διορίζοντας χιλιάδες συμβασιούχους, αλλά προτείνει για Πρόεδρο της Βουλής τον κ. Κακλαμάνη, ο οποίος υπερδιπλασίασε την ετήσια φαρμακευτική δαπάνη.

Το γεγονός ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης σύρθηκε σε αυτές τις επιλογές, μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη πολιτική νίκη των fake news στην Ελλάδα.

Δεν έχουμε συγκεκριμένη απάντηση πώς η λογική μπορεί να αντιμετωπίσει το παράλογο.

Πολλά πράγματα είναι σαν το ταγκό και περισσότερο όλων η συναίνεση. Αυτή που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός.

Κάναμε κοτζάμ συνταγματική μεταρρύθμιση το 2019 για να αποσυνδεθεί η προεδρική εκλογή από τον κομματικό ανταγωνισμό και αυτή έγινε έρμαιο των εσωκομματικών υπολογισμών.

Η επικοινωνιακή διαχείριση όλων των ζητημάτων που κάνει η κυβέρνηση κοστίζει ζωές.