Οι «ρητορικές εξάρσεις» του Αμερικανού προέδρου δεν είναι μόνο για γέλια.

Πόσο περισσότερους ανθρώπους, πόσο περισσότερα μέσα μεταφοράς, πόσο περισσότερες δομές εστίασης, άθλησης, αναψυχής κ.ά. μπορεί ακόμη να αντέξει η Αττική;

Ο Σύλλογος Διαιτολόγων Διατροφολόγων -ήτοι ιδιωτών επιστημόνων- συστήνεται ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου.

Η λογοκρισία είναι πολύ μεγάλο πράγμα και ασκείται κατά κανόνα από το κράτος, που έχει το μονοπώλιο της βίας.

Χρειάστηκαν δύο χρόνια, συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, συν διαβρωτικές για τη Δημοκρατία θεωρίες για να δεχθεί την έστω κουτσή προανακριτική για τον κ. Κώστα Καραμανλή και τον κ. Χρήστο Σπίρτζη.

Ρηγματώσεις, πλημμύρες συνέβαιναν πάντα, αλλά σε μέρη που δεν ένοιαζαν κανέναν. Τώρα, παντού υπάρχει κάποιος οικισμός, μερικά εξοχικά, αγροκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις και μελίσσια και ανεμογεννήτριες στα κορφοβούνια.

Τα ν/σ συνεχίζουν να εισάγονται με γενικόλογες φράσεις του στυλ «προκύπτει επιβάρυνση στον κρατικό προϋπολογισμό». Πόση; Την προηγούμενη φορά το μάθαμε στη νεκροψία της οικονομίας.

Τα τηλεοπτικά θεάματα δημιουργούν μόνο εντυπώσεις χωρίς να μπαίνουν στην ουσία, η οποία είναι τα ερωτήματα «πού πήγαν τα λεφτά;» κι αν υπήρχαν επιπλέον 45.000 ευρώ για το Άργος.

Από τις μεγάλες θρησκευτικές διαμάχες του παρελθόντος απομένει ζωντανό ένα κήρυγμα –έστω συγκεκαλυμμένου– μίσους. Ο αντισημιτισμός.

Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες συγκεντρωτισμού, οι αρχαιοσυντηρητικοί των ΗΠΑ έτρωγαν βελανίδια.

Στην κυβέρνηση επικρατεί η λογική του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης: πολλοί κανόνες και καθόλου έλεος. Για κάθε πρόβλημα έχουν και μια ποινή.

Δεν ξέρουμε ποιος κάνει τι στον δημόσιο βίο· υπάρχουν άνθρωποι που το πρωί είναι βουλευτές και το βράδυ λένε τον καιρό στα κανάλια.

Δεν υπάρχει κάποια συστηματική μελέτη που να δείχνει πόσα κρούσματα διαφθοράς εμφανίζονται κατ’ έτος στο κεντρικό κράτος και πόσα στην Αυτοδιοίκηση.

Ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ δεν απαξιώνεται από την αντιπολίτευση που τον καταψήφισε διότι τον ήθελε ανεξάρτητη από την κυβέρνηση Αρχή, αλλά από την ίδια την κυβέρνηση που τον έστησε και τον στελέχωσε.

Μία από τις «ψευδοαλήθειες» που κυκλοφορούν, είναι η δήλωση του κ. Νίκου Ανδρουλάκη «δεν έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη».

Η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει ακόμη και τα μέτρα διαφάνειας που θέσπισε η ίδια.

Αυτοί που γκρινιάζουν περισσότερο για την δίωξη της Μαρί Λεπέν είναι συνήθως οι ακροδεξιοί «αντισυστημικοί», αυτοί που φωνασκούν περισσότερο για την ατιμωρησία των (δικών μας) πολιτικών.

«Ενώ οι δήμοι καλούνται να υλοποιήσουν το 80% του σχεδίου της κυβέρνησης για την αντιπυρική προστασία, η Τοπική Αυτοδιοίκηση –που έχει και μια βιωματική σχέση με αυτά τα προβλήματα– δεν εκλήθη ποτέ να εκφράσει έστω άποψη».

Ποια θα ήταν η εναλλακτική για την Λεπέν; Να αθωωθεί επειδή είναι πολιτικός; Να πέσει στα μαλακά λόγω πρότερου ακροδεξιού βίου;

Δεν αρκεί πλέον να καθαρίσει ο πολίτης το οικόπεδό του, όπως απαιτούν η λογική και ο προηγούμενος νόμος. Πρέπει και να το δηλώσει.