Η προκαταρκτική, κάνει αυτό που λέει το όνομά της: ελέγχει αν υπάρχει αδίκημα και τι σόι αδίκημα είναι αυτό. Με δεδομένο ότι η Βουλή σε περιπτώσεις υπουργών φοράει τη δικαστική τήβεννο, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: «Τι θα έκανε στη θέση της ένας δικαστής;»

Το επιτελικό κράτος –που διακρίνει δυσλειτουργίες ακόμη και στην Τροχαία Χανίων- δεν μπορεί να μην αναρωτήθηκε πώς γίνεται από τα 6,8 εκατ., που λάμβαναν το 2018 για εκτάσεις βόσκησης οι κτηνοτρόφοι της Κρήτης, να απορροφούν 30,2 εκατ. το 2020;

Μια «παρέμβαση» με κουτσουλιές σε μπαρ, επειδή λέει σύχναζαν Ισραηλινοί!

Αδειες που έχουν εκδοθεί για οικοδομές που χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Ανάκαμψης ισχύουν, ασχέτως αν δεν έχουν ξεκινήσει εργασίες, όπως ρητώς αποφάσισε το ΣτΕ.

Ο όρος «αντισημίτης» έχει γίνει κάτι σαν το «νεοφιλελεύθερος» της προηγούμενης εποχής.

Ανάμεσα στο πολλά και σημαντικά ο κ. Μητσοτάκης είπε και κάποιες ημιαλήθειες.

Οι εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας δεν έχουν πατρίδα, ούτε θρήσκευμα, αλλά έχουν ιδεολογία.

Η κυβέρνηση πρέπει να πανηγυρίζει με την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, και αυτό διότι η αντιπολίτευση επικροτεί την πολιτική της περί αυστηροποίησης των πάντων.

Στην εποχή του υπερβάλλοντος τηλεοπτικού χρόνου χρειάζεται να ειπωθεί κάτι εξωφρενικό για να έχει ελπίδες στο γυαλί. Τώρα υπάρχει και άπειρος σοσιαλμιντιακός χρόνος…

Η διοίκηση έχει γίνει κάτι σαν θέατρο μαριονετών, τα σχοινάκια των οποίων καταλήγουν στα γραφεία των υπουργών. Τα δε σχοινάκια έγιναν τόσο πολλά, που μπερδεύτηκαν και πλέον τίποτε δεν κινείται.

Το έπος της «εμπορικής εκμετάλλευσης των μνημείων», όχι καθαυτών, αλλά του… εναέριου χώρου τους.

Γιατί μια τόσο «καλή για τη διαφάνεια» ρύθμιση, για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των συγγενών πρώτου βαθμού των πολιτικών, έπρεπε να μπει με τροπολογία και κυρίως γιατί έπρεπε να κατατεθεί στις 10 το βράδυ;

Τελικώς ούτε ο κ. Μπελέρης αποφυλακίστηκε πριν εκτίσει την ποινή του ούτε δήμαρχος Χειμάρρας ορκίστηκε, ενώ έμειναν κούφιες οι απειλές της Ελλάδας.

Ο στόχος της κυβέρνησης σχετικώς με την γνωμάτευση για τα Τέμπη δεν ήταν η αλήθεια, αλλά η κυριαρχία στο πεδίο των πρώτων εντυπώσεων. Τα κατάφερε μια χαρά!

Πριν πούμε «μπράβο!» στην ευαισθησία της ΠΟΕΒ και πριν φτάσουμε στο κάψιμο βιβλίων ως «έκφραση αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό», έχουμε ένα ερώτημα: Αυτή η ευαισθησία δεν φτάνει μέχρι την Αίγυπτο;

Η κυβέρνηση ρυθμίζει κάθε λεπτομέρεια των πανεπιστημίων με νόμους 203.000(!) λέξεων. Αυτοί δεν μπορούν να εφαρμοστούν διότι είναι διαφορετική η φυσιογνωμία, αλλά και οι ανάγκες κάθε ΑΕΙ.

Κάθε άνθρωπος είναι πολυσύνθετη προσωπικότητα, που δεν χωράει στις αδρές διαχωριστικές γραμμές που φτιάχνουμε.

Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι, πέρα από τα επικοινωνιακά τερτίπια, υπάρχει και η ουσία· για όλα τα προβλήματα, και όχι μόνο των ΑΕΙ.

Εχουμε φτιάξει ένα σύστημα τόσο καλής ποδηγέτησης των πάντων από το κεντρικό κράτος, που ακόμη και άνθρωποι με τις καλύτερες προθέσεις δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Πως αυτοματοποιούνται «οι πειθαρχικές συνέπειες για εκείνους τους φοιτητές οι οποίοι έχουν μπλέξει την ελευθερία της έκφρασης με την οργανωμένη βία»;