Γιατί αποφεύγουν την Ελλάδα οι παραγωγοί ξένων ταινιών;

Από την άποψη της παραγωγικότητας της κυβέρνησης ο κ. Τσίπρας δεν ωχριά μόνο έναντι του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ακόμη και του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Τι νόημα έχει το δίλημμα του τέως πρωθυπουργού «στις 20 Σεπτέμβρη τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»;

H πραγματικότητα είναι τόσο σύνθετη που ουδείς μπορεί να προϋπολογίσει τις επιπτώσεις από την δημοσίευση μιας φωτογραφίας.

Aκούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να θέτει τον παλιό στόχο (αυτοδυναμία), ενώ από την Νέα Δημοκρατία τον νέο (αλλά και εφικτό) την κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας.

Ολοι οι πολιτικοί έχουν πει κατά καιρούς ψέματα. Πρώτη φορά όμως εκστομίζονται τόσο χοντροκομμένα.

Η κριτική για το ντιμπέιτ είναι εν πολλοίς άδικη για τους συμμετέχοντες, επειδή γίνεται με την προσδοκία της «σοφίας» και ουχί του θεάματος.

 …και το «συμφέρον των πολιτών να μην υπάρχουν συμφέροντα»

Συνεχίζουν να πορεύονται με μισές αλήθειες, ολόκληρα ψέματα και τερατώδεις καταγγελίες.

Το μεγαλύτερο όλων των προβλημάτων του κράτους είναι ο συγκεντρωτισμός του. Οταν γίνει αντιληπτό, μπορούμε να ελπίζουμε σε διόρθωση των παθογενειών.

Υπάρχει δίλημμα ευρώ ή δημοκρατία;

Ισως το γινάτι του κ. Μπαλτά για την αριστεία να μέτρησε πάνω απ’ όλα κι αποφάσισε να την ποιοτική ισοπέδωση, να κάνει δηλαδή όλα τα σχολειά κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των χειρότερων.

Ο θίασος της δραχμής υπόσχεται ρευστότητα χωρίς ισοτιμίες.

Κάθε φορά που η φρίκη φτάνει στα δημοσιογραφικά γραφεία ορθώνεται το ερώτημα αν πρέπει να γίνει κτήμα του κοινού.

Όλες οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος έχουν μπει στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου.

Προεκλογικώς η πολιτική αξιοπιστία των προτάσεων μετράται με τις αντιδράσεις που προκαλούν.

Θα βρούμε πολλά κοινά στην πρόσφατη πολιτεία του κ. Αλέξη Τσίπρα και του κ. Σαμαρά· πλην, φυσικά, των Ζαππείων που ήταν η άλλη όψη της Θεσσαλονίκης.

Ακούσαμε πολλά σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης και περισσότερα κατά την περίοδο της κρίσης. Για «σχέσεις εκμετάλλευσης», για «λαϊκή κυριαρχία και μετασχηματισμό της οικονομίας». Ολα αυτά, δυστυχώς, συνεθλίβησαν κάθε φορά που δοκιμάστηκαν στην πραγματική ζωή. Οχι γιατί ζούμε σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, αλλά διότι ακόμη και η επανάσταση θέλει δουλειά.

Μέχρι σήμερα τουλάχιστον, έστω ρητορικώς, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν εκλογές «για να λύσουν τα προβλήματα του λαού». Τώρα ένα κόμμα στήνει κάλπες για να λύσει το δικό του πρόβλημα.

Δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα δημιουργηθεί ένας νέου τύπου διπολισμός Δεξιάς -Αριστεράς στη χώρα, αλλά ο πελατειακός δικομματισμός της μεταπολίτευσης έχει τελειώσει.