Πρέπει να ασκείται σφοδρή κριτική διότι τα ελληνικά ΜΜΕ δεν προειδοποίησαν προ του 2009 για την κρίση που έρχεται και όχι να ψέγονται τώρα διότι ανέδειξαν την καταστροφή που ελλοχεύει.

Δεν φταίει μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ που είδαμε τον Χάρο με τα μάτια μας. Φταίνε και οι προηγούμενοι που χαριεντίζονταν με κάθε λογής συμφέροντα.

Ο Ασπρόπυργος ακόμη καίει και ο αρμόδιος υπουργός Π. Λαφαζάνης πολεμάει το μνημόνιο…

Πέρα από τα μεταφυσικά -που ακούμε και στις εκκλησίες για τη μετά θάνατον ζωή- έχουν κανένα άλλο πειστικό επιχείρημα για τον «άλλο κόσμο»;

  …(πλην των χρήσιμων ηλίθιων) δεν είναι φίλοι του λαού. Είναι φίλοι της τσέπης τους.

Οι δηλώσεις Βαλαβάνη για κρατικό έλεγχο θυρίδων πιστοποιεί τα περί «κομπλεξικής Αριστεράς».

Καλώς ή κακώς οι χρεοκοπίες στις σύγχρονες οικονομίες δεν γίνονται με κρότο, όπως παλιά, αλλά με όλο και πιο γοερούς λυγμούς. Το ίδιο ανεπαίσθητα γίνονται και οι αντιδημοκρατικές εκτροπές.

Το κλείσιμο τραπεζών, εκτός των άλλων, είναι και το πρώτο βήμα για μια Ελλάδα κλειστών οριζόντων.

Η δειλία του κ. Τσίπρα να πάρει αποφάσεις ως πρωθυπουργός έριξε διά του δημοψηφίσματος τη χώρα στα βράχια. Με το ΟΧΙ η κυβέρνηση προσπαθεί να κάψει και τα σωσίβια.

Επαιρνε ένα πρόβλημα και το μεγέθυνε. Εβρισκε μιζέρια και την πολλαπλασίαζε… Δεν έχουν ποτέ κυβερνητικό πλάνο· έχουν μόνο γινάτια για τους άλλους…

Το δημοψήφισμα παρωδία που κάνει η κυβέρνηση δεν δημιουργεί διαπραγματευτικό πλεονέκτημα στη χώρα, διότι δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις. Δεν είναι για τους «έξω», είναι για εδώ.

Το γεγονός όμως ότι δεν υπάρχει σχέδιο δημιουργίας αυταρχικού καθεστώτος, δεν εξασφαλίζει ότι δεν θα διολισθήσουμε σε κάτι τέτοιο.

Μπορεί ένας πρωθυπουργός που (αν και τέλειωσε το ΕΜΠ) δεν ξέρει την διαφορά CO & CO2, να καταλάβει που πάει την χώρα;

Οι διαδικτυακές επιθέσεις κατά συγγραφέων, διανοούμενων, δημοσιογράφων (ακόμη και κατά του μεγάλου Αρκά) με στόχο να σιωπήσουν.

Αυτή η Αριστερά αφήνει βαθιές πληγές στον τόπο, ανεξαρτήτως αν θα έχουμε και τυπική χρεοκοπία.

Η πρόεδρος της Βουλής κάνει κοτζάμ εξεταστικές επιτροπές για το πώς φτάσαμε στα Μνημόνια και τα κείμενα για τα οποία σκοτωνόμαστε επισήμως είναι εξαφανισμένα.

Κυβερνητικές προχειρότητες, χωρίς την παραμικρή προετοιμασία. Ούτε καν του διαγγέλματος, για ένα δημοψήφισμα που στέλνει την χώρα στα βράχια…

The Greek people are expected to make a decision about the future generations in the space of one week.

Τα αριστερά στερεότυπα περί «πλούσιου νεοφιλελέ», για την διαδήλωση του Μένουμε Ευρώπη…

Μπορεί να πάει μπροστά μια χώρα όταν γδέρνει τους παραγωγούς για να αυξήσει συνταξιούχους;