Οι αμετροεπείς δηλώσεις για τον ΦΠΑ στα σχολεία, η απομάκρυνση της κ. Σαββαΐδου, χωρίς καν να τηρούνται τα προσχήματα και το γράμμα του νόμου, η αδιαφορία για τα ηθικά και νομικά παραπτώματα υπουργών δείχνουν ότι με το ίδιο μείγμα προχειρότητας και απύθμενου αμοραλισμού συνεχίζει να πορεύεται στο εσωτερικό η κυβέρνηση.

H κυβέρνηση δεν θέλει να εξυγιάνει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, αλλά να το ελέγξει.

Tο μόνο πράγμα που έχει συνέχεια σ’ αυτή τη χώρα είναι το κομματικό κράτος.

Η κυβέρνηση υποχρεούται να καταστείλει το φαινόμενο της βίας και ουχί απλώς να διαπιστώνει το φαινόμενο.

Πως ξεκίνησε ο μικρός χαμός για το «τέλος των περιπτέρων» στην Ελλάδα.

Το ιδιωτικό σχολείο είναι επιλογή και η επιλογή πρέπει να πληρώνεται και με ΦΠΑ;

Ελπίζουμε ότι οι πολίτες, θα κατανοήσουν ότι οι ιδεοληψίες έχουν κόστος, το οποίο πληρώνουν.

Δεν έχουμε κυβέρνηση παντός καιρού. Έχουμε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ στον εαυτό του.

…παρεμβαίνουν υπουργοί ώστε να μην κατεδαφιστούν αυθαίρετα. Κι ας είναι υπουργοί της «Πρώτης Φοράς».

Ο διάβολος του πλαστικού χρήματος κρύβεται στις λεπτομέρειες και των χρεώσεων.

Εμπόδια διάσπαρτα στον δρόμο για οποιαδήποτε νέα προσπάθεια…

Ο μόνος τρόπος για να μάθει ο ΣΥΡΙΖΑ από τα λάθη των προηγουμένων είναι να τα επαναλάβει. Ολα, όμως;

Τα κινήματα αναχρονισμού ανθούν στη χώρα, με πολλά ψεύδη και υπό την ανοχή των πολιτικών.

Δεν ξέρουμε αν η Ν.Δ. ψάχνει για αντι-Τσίπρα ή για τον δικό της Τσίπρα, που θα λέει τα πάντα και τα αντίθετά τους μέχρι να οδηγήσει τη χώρα στα βράχια.

Ολα τα μνημόνια είναι υπό συνεχή διαπραγμάτευση και προσαρμογή, αλλά το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν ότι αυτό αποτελούσε μοναδικό στόχο του πολιτικού συστήματος.

«Οίκαδε», λοιπόν και στα ΑΕΙ. Τα παλιά κυκλώματα που λειτουργούσαν με πάσης φύσεως ανταλλάγματα -«under the table» που θα ’λεγε σε άπταιστο αγγλική και ο πρωθυπουργός- θα ξαναπιάσουν δουλειά.

 … δεν αντέχουν τον ζυγό των ανεμογεννητριών.

 Κάθε υπουργός λέει το κοντό του και το μακρύ του και το χειρότερο είναι ότι τα νομοθετεί.

Oλες οι θεολογίες –θρησκευτικές και πολιτικές– περιφρονούν την προηγούμενη εμπειρία.

Οι φαρμακευτικές εταιρείες βρίσκονται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα για τις τιμολογιακές πολιτικές που ακολουθούν σε ζητήματα ζωής και θανάτου.