Η Ελλάδα ως πρώιμη μικρογραφία της εμπειρίας του σύγχρονου μετα-αποικιακού κόσμου των αναπτυσσόμενων κρατών.

Ο πάλαι ποτέ αγαπημένος πρωθυπουργός της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τους φράχτες…

Η Περιστέρα Μπαζιάνα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα διπλά μέτρα και σταθμά της Αριστεράς.

Τι είναι χειρότερο; Να ήξεραν στο Μαξίμου για τον κ. Δημήτρη Καμμένο ή να έπεσαν από τα σύννεφα;

Η διακυβέρνηση δεν είναι συνταγή για γεμιστά. Χρειάζεται σχέδιο, συνοχή, ικανά και μορφωμένα στελέχη.

Είναι περίεργο να μιλά για βαρίδια ο κ. Τσίπρας, ο οποίος με προσωπική του επιλογή έκανε την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου πρόεδρο της Βουλής, τον κ. Γιάνη Βαρουφάκη υπουργό Οικονομικών και πριν από οκτώ μήνες έδωσε μάχη να ενταχθεί η κ. Ραχήλ Μακρή στα ψηφοδέλτια της Κοζάνης.

Can it create a new narrative or will it continue selling pipe dreams to the citizens?

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει κάποια καινούργια αφήγηση ή θα συνεχίσει να παραμυθιάζει τους πολίτες;

Η 20ή Σεπτεμβρίου είναι μια επανάληψη της 25ης Ιανουαρίου κι ας ελπίσουμε ότι θα αποφύγουμε τις υπόλοιπες επαναλήψεις.

Η μεγάλη επένδυση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στις νέες μορφές πληροφόρησης απέδωσε στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Τον Σεπτέμβριο τα πράγματα άλλαξαν…

Ο προστατευτισμός δεν αφορά την οικονομία στο σύνολό της· ωφελεί τους λίγους παραγωγούς και κοστίζει στους πολλούς καταναλωτές.

Η οικονομική προσαρμογή, που έτσι κι αλλιώς θα γίνει, θα είναι υπό την ευρωπαϊκή ομπρέλα ή υπό την προστασία των εγχώριων λαμόγιων που πουλάνε φύκια για εθνική ανεξαρτησία;

 …της Αριστεράς είναι η φιλολογία περί ηθικού πλεονεκτήματος.

Γιατί αποφεύγουν την Ελλάδα οι παραγωγοί ξένων ταινιών;

Από την άποψη της παραγωγικότητας της κυβέρνησης ο κ. Τσίπρας δεν ωχριά μόνο έναντι του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ακόμη και του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Τι νόημα έχει το δίλημμα του τέως πρωθυπουργού «στις 20 Σεπτέμβρη τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν»;

H πραγματικότητα είναι τόσο σύνθετη που ουδείς μπορεί να προϋπολογίσει τις επιπτώσεις από την δημοσίευση μιας φωτογραφίας.

Aκούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να θέτει τον παλιό στόχο (αυτοδυναμία), ενώ από την Νέα Δημοκρατία τον νέο (αλλά και εφικτό) την κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας.

Ολοι οι πολιτικοί έχουν πει κατά καιρούς ψέματα. Πρώτη φορά όμως εκστομίζονται τόσο χοντροκομμένα.

Η κριτική για το ντιμπέιτ είναι εν πολλοίς άδικη για τους συμμετέχοντες, επειδή γίνεται με την προσδοκία της «σοφίας» και ουχί του θεάματος.