Θα γελάσει κάθε πικραμένος αν το κόμμα που πολέμησε με νύχια και με δόντια τη μείωση του ελλείμματος 15,1%, συνομολόγησε στα εξωφρενικά πλεονάσματα 3,5%, αντιδράσει στην ελάφρυνση του άχθους που μας φόρτωσε.

Αργά, αλλά σταθερά, αυτή η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα σε νέα χρεοκοπία. Αναπαράγει διογκωμένες όλες τις παθογένειες του «παλιού πολιτικού συστήματος», σκορπάει λεφτά για μικροπολιτικούς λόγους.

…οι 4 «ανεξάρτητοι» που αρραβωνιάστηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ και οι 2 δισυπόστατοι βουλευτές.

Με δεδομένο ότι οι φορολογούμενοι πλήρωσαν ένα πανάκριβο σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (560.000 ευρώ), γιατί να είναι χρονοβόρες οι «συνεχείς ονομαστικές ψηφοφορίες»;

Ο πρωθυπουργός, όπως έπαιξε με το δημοψήφισμα για να διασώσει το κόμμα του, έτσι παίζει με τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς για να διασώσει την κυβέρνησή του.

Δεν έχει ματαγίνει τέτοιος ευτελισμός της Βουλής, σαν αυτόν που επέτυχαν η κυβέρνηση μαζί με τους έξι. 

Πριν κατακτήσουμε την ανεξαρτησία της Βουλής και τον εποπτικό της ρόλο στην κυβέρνηση (διαχρονικό πρόβλημα), πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που αυτό το κιγκλίδωμα της δημοκρατίας άντεξε.

Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα άντεξε σε αυτόν τον τόπο γιατί κάποιοι σεβάστηκαν τα αξιώματα που τους έδωσε –έστω για λίγο– ο ελληνικός λαός.

Είναι αναγκαία η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Οχι για να βγάλουν κάποιοι το γινάτι τους αλλά γιατί δεν μπορεί να γίνει με άλλους όρους η σύγκλιση του «ισχυρού προοδευτικού μετώπου».

Η επιλεκτικότητα του κράτους στις ενισχύσεις εμφανίζεται με κάθε πολιτική εξουσία και σε κάθε αγορά.

Ο κ. Καμίνης είναι ένα από τα πολλά στελέχη της Κεντροαριστεράς που συκοφαντήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια δεν υπήρξε στέλεχος του χώρου που δεν υβρίστηκε.

Η υγεία μιας οικονομίας δεν μετριέται μόνο από την ιστορική διαδρομή των επιτοκίων της χώρας, αλλά και με τα επιτόκια άλλων χωρών.

Ποια εθνικά συμφέροντα εξυπηρετεί η θετική στάση της κυβέρνησης στο αιματοβαμμένο καθεστώς Μαδούρο;

Οι ύβρεις προς το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι θλιβερό φαινόμενο και πρέπει ομοθυμαδόν να καταδικάζονται πολιτικώς.

Η απώλεια των «Μακεδονικών ροδάκινων» είναι ένας από τους ανύπαρκτους εθνικούς κινδύνους που εισάγονται στον δημόσιο διάλογο, επαναλαμβάνονται πολλές φορές και γίνονται σκληρό δόγμα.

Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα βαθιά διχαστικό κόμμα, που σαν τον σκορπιό του μύθου δεν μπορεί να απαρνηθεί τη φύση του.

Φωνασκούμε, ανταλλάσσουμε ύβρεις, φτιάχνουμε μεγαλειώδη συλλαλητήρια και τσουπ… η «Μακεδονία» προκύπτει εκεί που δεν το περιμένει κανείς.

Κι ενώ η Ελλάδα διαδηλώνει για το Μακεδονικό, μια σειρά ΔΕΚΟ (ΕΛΤΑ, ΟΑΣΑ, ΟΣΕ, ΕΑΒ κ.ά.) δημιουργούν ζημιές που θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι.

Ρώτησε ο Πρόεδρος της Βουλής την υπουργό Προστασίας του Πολίτη πώς πάνε οι ανακρίσεις για την κορυφαία αυτή απόπειρα εκτροπής;

Ό,τι ακούγαμε για τις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων, τα ξανακούμε τώρα με αφορμή την σύγκέντρωση για το Μακεδονικό.