Κι ύστερα ήρθε η χρεοκοπία, από την οποία δεν μάθαμε τίποτε. Τώρα είμαστε στο ίδιο έργο της χρεοκοπίας θεατές.

Η λειτουργική ουδετερότητα του Συντάγματος δεν περίμενε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να κατοχυρωθεί. Ζητούμενο ήταν μόνο σε συμβολικό επίπεδο. Ο κ. Τσίπρας ούτε καν αυτό κατάφερε…

Το άρθρο 16 δεν εμποδίζει τη λειτουργία των ιδιωτικών ΑΕΙ. Αυτά ήδη υπάρχουν (ασχέτως αν ονομάζονται κολέγια) Το πρόβλημα είναι ότι το άρθρο 16 εμποδίζει τα κρατικά πανεπιστήμια να προκόψουν.

Είκοσι τέσσερις χιλιάδες λέξεις έχει το κείμενο του Καταστατικού Χάρτη. Λογικό, αφού αποτυπώνει συγκεντρωτικό χαρακτήρα κράτους. Αλλά πρέπει το Σύνταγμα να γίνεται σε κάποια σημεία πιο λεπτομερές και από Προεδρικό Διάταγμα;

Από φιλμοκριτικός του «Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί», που ‘λεγε και ο Τζίμης Πανούσης, τώρα είναι μεγάλος θαυμαστής του έργου που παρήγαγε η βιομηχανία του Walt Disney.

Στο ζήτημα της καταπολέμησης της διαφθοράς οι κυβερνήσεις κρίνονται με βάση τους θεσμούς διαφάνειας που κληροδοτούν στον τόπο και όχι με το αν θα κλείσουν κάποιους πολιτικούς αντιπάλους στη φυλακή.

Μπορεί να γίνει κριτική για τις κυβερνήσεις του κ. Σημίτη στον τομέα της διαφθοράς και αυτοκριτική από τον ίδιο; Σίγουρα, αλλά στο θέμα των πολιτικών που θέσπισε και όχι αν επέλεξε τον κ. Τάσο Μαντέλη αντί του κ. Νίκου Καρανίκα.

Είναι μοναδική η ικανότητα της κυβέρνησης να ευτελίζει όλα τα θέματα και ίσως η μόνη της ικανότητα.

Απαιτείται κάποια δεοντολογία στην επικοινωνιακή πολιτική του Μαξίμου. 

Η χειρότερη απάντηση στην υπαρκτή (παγκοσμίως και διαχρονική) διαφθορά είναι να υπερψηφιστούν εκείνοι που υπόσχονται γρήγορη και ριζική λύση στο πρόβλημα, δηλαδή χωρίς το «χασομέρι» του κράτους δικαίου.

The worst response to corruption is voting for politicians who promise quick and radical solutions, meaning a fix that sidesteps the sticky process of rule of law.

Προχειρότητα χαρακτηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης. Δόγμα της το ό,τι φανεί του Λωλοστεφανή. Ο ένας ξεκίνησε να αλλάξει την Ευρωζώνη και χρεοκόπησε την Ελλάδα, ο άλλος επαναχαράσσει τα Βαλκάνια.

Υπάρχει ένα πρόβλημα με τα «εθνικά μυστικά». Είναι τόσο μυστικά που δεν ξέρουμε αν πράγματι είναι εθνικά, ή αν κάποιος τα χρησιμοποιεί για την πάρτη του.

Το ακαδημαϊκό άσυλο δεν απολιθώθηκε ως παρωχημένος αλλά άκακος θεσμός. Αφού δεν είχε λόγο ύπαρξης για την προστασία των ιδεών, έγινε άσυλο πάσης φύσεως τραμπούκων.

Μετά τους «αεροψεκασμούς» και «τα εμβόλια που βλάπτουν την υγεία» εισάγεται από επίσημα χείλη στο ανώτατο κυβερνητικό όργανο η συνωμοσιολογία του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν.

Το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας για να μην πλακώνονται στους δρόμους τα ρωμαλέα κινήματα φοιτητών, καταπατητών, αναρχικών, χρυσαυγιτών και δεν συμμαζεύεται.

Το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι ιδιωτικός χώρος στον οποίο ανταλλάσσουν ραβασάκια οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι.

Υπάρχει περίπτωση οι απογοητευμένοι του ΣΥΡΙΖΑ να φουντώσουν την ακροδεξιά; Εξαρτάται από το πότε θα γίνουν οι εκλογές…

Εκτοξεύοντας αστοιχείωτες καταγγελίες περί χρηματισμού όσων στήριξαν τον φίλο του πρωθυπουργού κ. Ζόραν Ζάεφ, παγιώνεται η ακροδεξιά αντίληψη ότι η πολιτική είναι υπόθεση σκοτεινών συμφερόντων που εξαγοράζουν πολιτικούς.

Ο κ. Μάρδας, παρά το χάος της επιχειρηματολογίας του, χαράσσει ως βουλευτής (και πριν ως υπουργός) πολιτική γι’ αυτήν την έρμη χώρα. Μετά θα διδάξει.