Στο Δημόσιο, ακόμη και τα πιο λογικά, όταν δεν προβλέπονται ρητώς, απαγορεύονται. Αυτό εξηγεί και την απεραντολογία των νομοσχεδίων και τις άπειρες τροπολογίες αυτών.

Βρισκόμαστε σε εποχή των πολυκρίσεων και το χειρότερο είναι πως η διάρθρωση της ελληνικής παραγωγής και της ελληνικής αγοράς δημιουργεί τέλειες καταιγίδες.

Έχουμε μία ανεξάρτητη αρχή, ένα Συνήγορο, μια γενική γραμματεία (με ένα σκασμό γενικές διευθύνσεις από κάτω), συν μία Διυπηρεσιακή Μονάδα Ελέγχου Αγοράς. Μόνο προκοπή στα ράφια δεν έχουμε…

Το θέμα της ακρίβειας απασχολούσε πάντα τα ελληνικά νοικοκυριά, αλλά ως θέμα συζήτησης και όχι κάποιας αντίδρασης.

Αυτό που οι υπουργοί αφήνουν ως αίσθηση να πλανάται, ότι καταλογίζονται πρόστιμα τη μία ημέρα και καταβάλλονται την επομένη, εμπεριέχει μικρές αλήθειες για να φτιάξουν μια ψευδή πραγματικότητα.

Τα πρόστιμα στις πολυεθνικές, για τα οποία καμαρώνει η κυβέρνηση, δεν είναι καινούργιο φρούτο. Το καινούργιο θα είναι αν αυτά πληρώνονται και δεν χάνονται (βολικώς για κάποιους) στους λαβυρίνθους της γραφειοκρατίας.

Το δικαίωμα της επιλογής γίνεται άχθος για όσους απλώς βολεύονται με τα συστήματα που κάποιος άλλος λαμβάνει αποφάσεις για τη ζωή τους και την τσέπη τους.

Για να καμαρώνει λοιπόν η κυβέρνηση «τη μικρότερη ανεργία από το 2009», κάποιοι (προφανώς ευάλωτοι) δεν έχουν ασφάλιση ως «εθελοντές» και εργάζονται κανονικά.

Ένα έργο ξεκίνησε το 2014 και δεν έχει τελειώσει ακόμη. Αν είχε υλοποιηθεί σε δύο χρόνια, όπως προβλεπόταν, δεν θα θρηνούσαμε –εννέα χρόνια μετά– 57 νέα παιδιά.

Ακούγονται πολλά επιχειρήματα υπέρ της «μπιρ παρά» πώλησης των τραπεζικών μεριδίων που κατείχε το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

πώς στην ευχή αυξάνονται οι μειούμενοι φόροι και, πρωτίστως, πώς αυτοί κατανέμονται;

Οι Αρχές χρειάστηκαν εννιά μήνες για να βρουν αυτό που σε κάθε δυστύχημα ψάχνουν πρώτα.

Η κυβέρνηση «ούρησε» και στην Επιτροπή Ανταγωνισμού. Τώρα το βρίσκει στο αλάτι.

Η πολύ μικρή επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα ανθεί γιατί έχει κίνητρα, συνήθως εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Το πιο ορατό κίνητρο είναι η φοροδιαφυγή.

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που όλοι σκάβουν παντού και ασταμάτητα.

H κρίσιμη πληροφορία για την τιμή των προϊόντων και ένα σημαντικό όπλο κατά της ακρίβειας κρύβεται κάτω από γραμματάκια που χρειάζεται μεγεθυντικός φακός για να διαβαστούν.

Το κράτος επιδοτεί τις στρεβλώσεις της αγοράς διά της ενίσχυσης των καταναλωτών.

Ήμασταν νιοι και γεράσαμε ακούγοντας για τον έλεγχο της φοροδιαφυγής «με διενέργεια αυτόματων ψηφιακών ελέγχων».

Η μόνη αποτελεσματική αναδιανομή που κάνει το ελληνικό κράτος είναι να μεταφέρει τα διαφυγόντα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος στη φορολογία των προϊόντων.

Χρόνια τώρα, σκιαμαχούμε κατά της «θηριώδους φοροδιαφυγής» στην Ελλάδα.