Στην αγορά το κακό κέρδος διώχνει το καλό, η ευκολία κερδίζει από τα αποδυτήρια την καινοτομία.

Οι τράπεζες χρεώνουν και την «υπηρεσία» που προσφέρουν να πληρώνουν «τω κομιστή εις την εμφάνισιν» στο ΑΤΜ.

Σε ένα Κοινοβούλιο με αυτοσεβασμό, ταυτοχρόνως με την Εξεταστική για το διαρκές σκάνδαλο των επιδοτήσεων θα είχαμε και την Προανακριτική για να διαλευκανθούν όσα ο νόμος περί ευθύνης υπουργών απαγορεύει να ερευνήσει η Δικαιοσύνη.

Η συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής δεν απαιτεί στοιχεία –αυτά προσπαθεί να τα βρει η ανάκριση, αν η Βουλή το επιτρέψει– παρά μόνο ενδείξεις.

Η εξουσία και άγιους (πρωθυπουργούς, υπουργούς, στελέχη) κολάζει.

Δεν ξέρουμε τι διαφορετικό βλέπει τώρα στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ η κυβέρνηση και τώρα μπορεί να προτιμήσει τις «επιτροπές της Βουλής που ψηφίζουν με κομματικά κριτήρια [και όχι] ένα δικαστικό συμβούλιο που αποφασίζει με βάση τα στοιχεία».

Η Ελλάδα συγκεντρώνει το 85% των προστίμων και μόνο εδώ η Ευρωπαία εισαγγελέας ζητεί να ελεγχθούν υπουργοί.

Η διοίκηση έχει γίνει κάτι σαν θέατρο μαριονετών, τα σχοινάκια των οποίων καταλήγουν στα γραφεία των υπουργών. Τα δε σχοινάκια έγιναν τόσο πολλά, που μπερδεύτηκαν και πλέον τίποτε δεν κινείται.

Γιατί μια τόσο «καλή για τη διαφάνεια» ρύθμιση, για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των συγγενών πρώτου βαθμού των πολιτικών, έπρεπε να μπει με τροπολογία και κυρίως γιατί έπρεπε να κατατεθεί στις 10 το βράδυ;

Ο Σύλλογος Διαιτολόγων Διατροφολόγων -ήτοι ιδιωτών επιστημόνων- συστήνεται ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου.

Τα ν/σ συνεχίζουν να εισάγονται με γενικόλογες φράσεις του στυλ «προκύπτει επιβάρυνση στον κρατικό προϋπολογισμό». Πόση; Την προηγούμενη φορά το μάθαμε στη νεκροψία της οικονομίας.

Στην κυβέρνηση επικρατεί η λογική του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης: πολλοί κανόνες και καθόλου έλεος. Για κάθε πρόβλημα έχουν και μια ποινή.

Η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει ακόμη και τα μέτρα διαφάνειας που θέσπισε η ίδια.

Η Ελλάδα διαθέτει 4‰ από το Ταμείο Ανάκαμψης για τον σιδηρόδρομο, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που ο μέσος όρος είναι 10%…

Η επικοινωνιακή διαχείριση όλων των ζητημάτων που κάνει η κυβέρνηση κοστίζει ζωές.

Φτάσαμε να παράγεται στην περιφέρεια πρωτευούσης το 48% του ΑΕΠ, αλλά ουδείς αναρωτήθηκε, «μα και τα data centers θα στηθούν στην Αττική;».

Η αμερικανική εμπειρία από τα προγράμματα διάσωσης των τραπεζών.

«Οι επιχειρήσεις χρησιμοποίησαν το φθηνό χρήμα για το μόνο πράγμα που τις απασχολεί, να αυξήσουν την τιμή των μετοχών τους…»

Καταστράφηκε πραγματικός πλούτος για να διαφυλαχθεί ο εικονικός στους ισολογισμούς των τραπεζών. Η συντριπτική πλειονότητα των 17 εκατ. σπιτιών που κατασχέθηκαν στις ΗΠΑ την περίοδο 2007-2015 ρήμαξε.

Πόσο υγιές είναι ένα σύστημα που αντί να παίρνει ρίσκα στην παραγωγική οικονομία, εφευρίσκει διαρκώς νέους τρόπους για να αρμέγει τους πελάτες του;