πώς στην ευχή αυξάνονται οι μειούμενοι φόροι και, πρωτίστως, πώς αυτοί κατανέμονται;

Οι Αρχές χρειάστηκαν εννιά μήνες για να βρουν αυτό που σε κάθε δυστύχημα ψάχνουν πρώτα.

Η κυβέρνηση «ούρησε» και στην Επιτροπή Ανταγωνισμού. Τώρα το βρίσκει στο αλάτι.

Η πολύ μικρή επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα ανθεί γιατί έχει κίνητρα, συνήθως εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Το πιο ορατό κίνητρο είναι η φοροδιαφυγή.

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που όλοι σκάβουν παντού και ασταμάτητα.

H κρίσιμη πληροφορία για την τιμή των προϊόντων και ένα σημαντικό όπλο κατά της ακρίβειας κρύβεται κάτω από γραμματάκια που χρειάζεται μεγεθυντικός φακός για να διαβαστούν.

Το κράτος επιδοτεί τις στρεβλώσεις της αγοράς διά της ενίσχυσης των καταναλωτών.

Ήμασταν νιοι και γεράσαμε ακούγοντας για τον έλεγχο της φοροδιαφυγής «με διενέργεια αυτόματων ψηφιακών ελέγχων».

Η μόνη αποτελεσματική αναδιανομή που κάνει το ελληνικό κράτος είναι να μεταφέρει τα διαφυγόντα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος στη φορολογία των προϊόντων.

Χρόνια τώρα, σκιαμαχούμε κατά της «θηριώδους φοροδιαφυγής» στην Ελλάδα.

Για την φορολογία μερισμάτων η ΝΔ προσπαθεί να μάς μπερδέψει με νούμερα που φέρουν το προσωπείο της κοστολόγησης, αλλά στην ουσία είναι «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο».

Πρόστιμα της εφορίας, και δη τσουχτερά, εν μέσω προεκλογικής περιόδου; Πού και πότε ακούστηκε (στα ελληνικά) αυτό;

Αυτό που πρέπει να μας θορυβήσει είναι το ύψος του χρέους που μεγαλώνει, επειδή σε μια επόμενη διεθνή κρίση θα είμαστε πάλι ευάλωτοι.

Ενα τέτοιο σύστημα παράλληλων και χωρίς εχέγγυα συναλλαγών δουλεύει μόνο τον καλό καιρό κι επομένως η «Δήμητρα» μάλλον πρέπει να μετονομαστεί σε Περσεφόνη.

Με σοσιαλισμό τα βάζουμε, με νεοφιλελευθερισμό τα βγάζουμε, τι έχουν τα έρμα τα εισοδήματα των εργαζομένων και φορολογούνται τόσο πολύ;

Τον περασμένο Ιανουάριο οι μετακλητοί ήταν 3.347, όταν πολλοί από εμάς φωνασκούσαμε ότι «οι κυβερνήσεις του πρόσφατου παρελθόντος είχαν 1.800-1.900 μετακλητούς. Αυτή (των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) τους έκανε 2.100, ζωή να ‘χουν».

Τώρα το τρένο χρειάζεται πάνω από επτά ώρες να φτάσει, ενώ τα λεωφορεία λιγότερες από έξι.

Το φορολογικό μας σύστημα δομήθηκε με το ρητό «μεροδούλι, μεροφάι, στατιστική».

Τα κέρδη που διανέμονται, παύουν να είναι της επιχείρησης και γίνονται εισόδημα του φυσικού προσώπου Χ, που πρέπει να φορολογείται εξίσου με τα εισοδήματα του φυσικού προσώπου Ψ.

Αρνητικό ρεκόρ επενδύσεων στις σιδηροδρομικές υποδομές είχαμε το 2014 και το 2020.