Η κυβέρνηση διευθετεί χρέη, ακόμη και τις κλήσεις της τροχαίας.
Εκατοντάδες αδιευκρίνιστου κόστους νομοσχέδια ψηφίστηκαν και αυτή την τετραετία, με τον λογαριασμό να έρχεται στα ραβασάκια της ΑΑΔΕ.
«Ακόμη και δύο δεκαετίες μετά την εφαρμογή του αναπτυξιακού νόμου 3299/2004 θα επιτρέπεται η ολοκλήρωση επενδυτικών σχεδίων που είχαν υπαχθεί σε αυτόν»!
Οταν το κράτος παράγει πάνω από το μισό του ΑΕΠ θα πρέπει να είναι «αιρετικός» κάποιος επιχειρηματίας για να απευθυνθεί στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Ακόμη κι αν του χρόνου οι τιμές παραμείνουν απολύτως σταθερές, ο σωρευτικός πληθωρισμός την περίοδο 2021-2022 θα «κλέβει» 15% από το πορτοφόλι μας κάθε χρόνο.
Τρία βραβεία Νόμπελ έχει ο Ερυθρός Σταυρός/Ερυθρά Ημισέληνος αλλά δεν απέφυγε τα σκάνδαλα.
Ο καπιταλισμός είναι μια διαδικασία διαρκών ρήξεων και εξ αυτού του λόγου διαρκών κρίσεων. Αυτό όμως που πρέπει να προσέξουμε είναι η επιτάχυνσή του.
Δεν υπάρχει θέμα «ανωτερότητας» του ελληνικού έθνους, αλλά πάντα υπάρχει το αιώνιο ζήτημα οργάνωσης του ελληνικού κράτους…
Αν ο πολιτικός προϊστάμενος και πρωθυπουργός δεν μπορεί να γνωρίζει, η Βουλή δεν μπορεί να ρωτήσει, πιθανότατα θα γίνεται πάρτι εκεί μέσα και να μην το μαθαίνει κανείς.
Η διαφάνεια στον δημόσιο βίο δεν είναι μόνον επωφελής για τη Δημοκρατία. Είναι ένας κατεξοχήν αμυντικός μηχανισμός κάθε κυβέρνησης.
Αν ανοίξει ο ασκός της αναθεώρησης των ασφαλιστικών νόμων, δεν θα βρούμε πάτο.
Ενα μέτρο το οποίο, αν και σωστό έχει και προεκλογικό χαρακτήρα, θα δημιουργήσει μια δεξαμενή 250.000 (τουλάχιστον) εξαγριωμένων από τη γραφειοκρατία ψηφοφόρων.
Το ελληνικό κράτος χρειάζεται μια δεύτερη Δι@ύγεια, κάτι σαν τον αμερικανικό νόμο για την ελεύθερη πρόσβαση στη δημόσια πληροφορία (Freedom of Information Act).
Το πρόβλημα στην ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δεν είναι η παραγωγός ΔΕΗ, αλλά το δίκτυο μεταφοράς.
Το πρόβλημα είναι ότι οι επιδοτήσεις, ενισχύσεις, παροχές κ.λπ. πολλάκις υποκαθιστούν μέτρα εκλογίκευσης της οικονομικής λειτουργίας, τα οποία έχουν πολλαπλασιαστικά οφέλη για τους πολίτες και την εθνική οικονομία.
Υπάρχει κι άλλος δρόμος, πέρα από τις οριζόντιες ενεργειακές επιδοτήσεις της κατανάλωσης που υιοθέτησε η κυβέρνηση.
Σε μια Δημοκρατία κάθε πτυχή των λειτουργιών του κράτους πρέπει να είναι δημόσια, έτσι ώστε να ελέγχεται και να κρίνεται.
Το εισόδημα των νομικών προσώπων που λέγονται επιχειρήσεις να φορολογείται με 22,5%, σχεδόν πέντε φορές περισσότερο από το εισόδημα του φυσικού προσώπου που λέγεται επιχειρηματίας (5%).
Μπορεί να μην το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση, αλλά διογκώνεται στην κοινωνία μια μουρμούρα για ζητήματα διαφάνειας και ακεραιότητας.
Τη δύσκολη δεκαετία του 2010 έγιναν μεταρρυθμίσεις που αύξησαν την παραγωγική δυναμική της χώρας. Το ερώτημα είναι αν εκείνο το άλμα είναι μεγαλύτερο από τη φθορά των απανωτών κρίσεων και του εφησυχασμού.
