Σε μια Δημοκρατία κάθε πτυχή των λειτουργιών του κράτους πρέπει να είναι δημόσια, έτσι ώστε να ελέγχεται και να κρίνεται.
Το εισόδημα των νομικών προσώπων που λέγονται επιχειρήσεις να φορολογείται με 22,5%, σχεδόν πέντε φορές περισσότερο από το εισόδημα του φυσικού προσώπου που λέγεται επιχειρηματίας (5%).
Μπορεί να μην το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση, αλλά διογκώνεται στην κοινωνία μια μουρμούρα για ζητήματα διαφάνειας και ακεραιότητας.
Τη δύσκολη δεκαετία του 2010 έγιναν μεταρρυθμίσεις που αύξησαν την παραγωγική δυναμική της χώρας. Το ερώτημα είναι αν εκείνο το άλμα είναι μεγαλύτερο από τη φθορά των απανωτών κρίσεων και του εφησυχασμού.
Σε μια παγκόσμια κρίση όλες οι χώρες πλήττονται, αλλά όπως έγινε το 2008, έτσι και τώρα η Ελλάδα είναι και πάλι η πλέον ευάλωτη.
Καλοί είναι οι προβληματισμοί του Πρώτου Κόσμου, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εμείς ακόμη παλεύουμε με τα προβλήματα του Τρίτου, με κύριο την υπερχρέωση κράτους, επιχειρήσεων, νοικοκυριών.
Κάποιες περιοχές της Αθήνας υπερτουριστικοποιούνται. Αλλάζουν μορφή με θετικές και αρνητικές συνέπειες.
Οι μικρές αλλά σημαντικές εκλογικεύσεις σε τομείς της λειτουργίας του κράτους δεν θα ήταν ευεργετικές μόνο για τους δύσμοιρους φορολογουμένους. Θα βοηθούσαν και την κυβέρνηση.
Πόσοι υπουργοί χρειάζονται για να δοθεί ένα επίδομα στους δημοσιογράφους και τεχνικούς της ΕΡΤ που πάνε σε εμπόλεμες περιοχές;
Κάθε αντιπολίτευση να υπονοεί ότι σε κάποιες παραγράφους και αστερίσκους του νομοθετικού μας δαιδάλου υπάρχει το θρυλικό «λεφτόδενδρο».
Τα θεμελιώδη μεγέθη της οικονομίας μας πρέπει να παραμείνουν στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου γιατί δεν ξεμπερδέψαμε με τα μνημόνια, αλλά δεν ξεμπερδέψαμε καν με τις αιτίες που μας οδήγησαν σε αυτά.
Η ελληνική οικονομική ιστορία είχε δημοσιονομικές «μικροκαταστροφές» τις οποίες ακολουθούσαν δημοσιονομικοί «μικροθρίαμβοι». Μέχρι την περίοδο 2007-2009…
Όπως θα έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ των πλατειών ποιος μπορεί να σώσει την ΛΑΡΚΟ; Οι κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) που την χρεοκόπησαν οι ένας ιδιώτης με τα δικά του λεφτά;
Κυκλοφορούν πολλοί «πεφτοσυννεφάκηδες», που δηλώνουν έκπληκτοι απ’ όσα ακούγονται στο βίντεο με τον δήμαρχο Σπάρτης. Λες και δεν είχε γίνει τότε ανέκδοτο η προεκλογική αποζημίωση (3.000 ευρώ) με μια απλή δήλωση.
Για κάθε νέα πρόκληση (π.χ. σεξουαλική παρενόχληση) το κράτος έχει πάντα ως απάντηση μια νέα διοικητική δομή, χωρίς ποτέ να καταργεί κάποια παλιότερη.
Το ελληνικό Δημόσιο βρίσκεται πέρα από αυτό που οι φυσικοί ονομάζουν «ορίζοντα γεγονότων» στη μαύρη τρύπα.
Από το ακριβό (για την πλειονότητα των καταναλωτών) μπέρδεμα με τις τιμές των PCR test, μας επιτρέπει να βγάλουμε ορισμένα συμπεράσματα.
Στα ζητήματα υγείας οι καταναλωτές δεν προλαβαίνουν να διαμορφώσουν συνθήκες αγοράς· το πιθανότερο είναι να πεθάνουν πριν βρουν την καλύτερη τιμή.
Σε ολόκληρο τον κόσμο γίνεται το «πού σε… PCR και πού σε σφάζει». Οι τιμές κυμαίνονται από 20 έως 190 ευρώ!
Με φανερά και κρυφά κόστη, συν τις λαθροχειρίες (το λέμε ευγενικά) διοικήσεων και πολιτικών παραγόντων, αποκτήσαμε το ακριβότερο ρεύμα της Ευρώπης.
