Μόνο στην Ελλάδα το καθήκον των δημόσιων φορέων και οργανισμών να ενημερώνουν το κοινό θεωρείται «ύποπτη» δραστηριότητα.
Οι απειλές στην ελευθερία του Τύπου και οι «προειδοποιήσεις» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.
Από το «Κούγκι» του κ. Καμμένου μέχρι τον «αέρα με το οποίο θα πληρώνουμε τα δάνεια» του κ. Φλαμπουράρη, η γραφικότητα ξεχειλίζει στον πολιτικό λόγο της κυβέρνησης. Μόνο που πια αυτή η γραφικότητα έπαψε να είναι κωμική. Γίνεται επικίνδυνη για τον τόπο.
Από την τυπική νεοελληνική σκοπιά καλύτερα να μην πεις τίποτε, διότι πολλοί δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο αυτόφωρο λέγοντας πολλάκις το αυτονόητο ή προπηλακίστηκαν διότι είπαν κάτι που κάποιοι θεώρησαν «αιρετικό».
Σε υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος, όπως είναι η απόπειρα χρηματισμού ενός βουλευτή. Όλα πρέπει να βγαίνουν στο φως.
Οφείλουμε να ξαναδούμε ολόκληρο το νομικό πλαίσιο που αφορά την ελευθερία του λόγου στην Ελλάδα· από το Σύνταγμα μέχρι την νομολογία.
Ο καλός αντιδραστικός δεν ανησυχεί για τον εαυτό του, αλλά μόνο για τους άλλους.
Υπάρχουν πολλά κρούσματα λογοκρισίας και γι’ αυτό όλος ο δημοκρατικός κόσμος (με πρώτους του δημοσιογράφους) πρέπει να κινητοποιηθεί…
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι προθέσεις του κ. Μιχελάκη είναι αγαθές και αυτό το αντιδημοκρατικό μέτρο θα καταργηθεί διά παντός.
Όταν οι γελοιογραφίες ενοχλούν κάποιοι προσπαθούν να τις λογοκρίνουν. Μια μικρή αναδρομή…
Κατά κάποιο τρόπο, το νομοθετικό πλαίσιο δημιουργεί περισσότερα αντικίνητρα να μιλήσει κανείς, από όσα δημιουργεί για να δείρει.
Το αμερικανικό Σύνταγμα –που ορίζει ότι «το Κογκρέσο δεν πρέπει να κάνει νόμο που να περιορίζει την ελευθερία του λόγου»– είναι ιερό, ενώ στην Ελλάδα, Σύνταγμα είναι ό,τι καπνίσει στους διάφορους φανφαρολόγους που το κόβουν και το ράβουν στα μέτρα της συγκυρίας.
Δυστυχώς σ’ αυτή τη χώρα δεν θέλουμε να λύνουμε προβλήματα, προτιμούμε να τα αποσιωπούμε.
Το πρόβλημα με τον λόγο είναι ότι ποτέ κανείς δεν ξέρει από τι μυαλά θα περάσει.
Το θέμα των εικόνων, αλλά και των προσωπικών δεδομένων, ήταν ένα πεδίο τεράστιας αντιπαράθεσης, το οποίο όμως στην Ελλάδα είχε ένα ειδοποιό, σε σχέση με άλλες χώρες, χαρακτηριστικό. Ποτέ τα μέτωπα δεν ήταν καθορισμένα.
Στη χώρα της διάχυτης ανομίας επιβιώνει και διογκώνεται η νομολαγνεία· ως διαδικασία και όχι ως ουσία.
Eνα αξεδιάλυτο κουβάρι έχει γίνει η χώρα και γι’ αυτό δυστυχώς κάποιοι εκτός Ελλάδος σκέφτονται τη λύση του Αλέξανδρου.
Στα ζητήματα λόγου κάθε τρυπούλα ανελευθερίας μπορεί αν χρησιμοποιηθεί διασταλτικά από τις διωκτικές και δικαστικές αρχές με αποτέλεσμα την καθολική λογοκρισία.
Οι δημοσιογράφοι καλύπτουν τις πτυχές της πραγματικότητας που ανταποκρίνονται στο (κατά την ΠΟΕΣΥ) «λαϊκό αίσθημα»;
Το μεγάλο έλλειμμα στην Ελλάδα, και σε άλλες ανατολικές χώρες, είναι αυτό της ανοχής. Κυρίως στις απόψεις…
