Γιατί λοιπόν διατάσσεται προκαταρκτική εξέταση για μπλογκς που δημοσιοποιούν κάποια νούμερα από κάποιες δημοσκοπήσεις και όχι κατά του κ. Καρατζαφέρη που επίσης δημοσιοποίησε νούμερα και μάλιστα από όλα τα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας;

Eνα οργουελιανό παρακράτος αντικαπνιστών σβήνει τα τσιγάρα από τα χέρια μεγάλων προσωπικοτήτων.

Για δύο εβδομάδες, η ψαλίδα τής διαφοράς των δύο μεγαλύτερων κομμάτων θα ανοιγοκλείνει, ανάλογα με τις τελευταίες φήμες που θα κυκλοφορούν.

Η απαγόρευση της δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων είναι χειρότερη από συνταγματικό έγκλημα. Είναι ανόητη. Επί 15 ημέρες θα γίνεται πάρτι με την ανώνυμη παραπληροφόρηση.

Η επαναφορά της απαγόρευσης δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές είναι αντισυνταγματική.

Ολοι οι φορολογούμενοι καλούμαστε να πληρώσουμε 6,25 εκατ. ευρώ παρά το γεγονός ότι τα κανάλια υποχρεούνται να τα μεταδίδουν δωρεάν, ως ελάχιστο αντιστάθμισμα για τη δημόσια περιουσία που χρησιμοποιούν.

Ο δρόμος της ανελευθερίας είναι πάντα στρωμένος με καλές προθέσεις, όπως η εξάλειψη του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας.

Το πρόβλημα στην λειτουργία των ΜΜΕ σήμερα δεν είναι η ελευθερία τους, αλλά η θεσμισμένη λογοκρισία. Αυτή επιτρέπει την αναπαραγωγή της κατεστημένης ασυδοσίας, αλλά πνίγει και τις νέες ιδέες και αντιλήψεις που αναγκαστικά όλες ξεκινούν ως περιθωριακές και πολλές φορές αιρετικές.

Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με το πώς κατανοεί την ελευθερία του λόγου η ελληνική δικαιοσύνη, πρόβλημα που το επεσήμανε με τα πιο μελανά χρώματα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εξέδωσε την πέμπτη (!) κατά σειρά καταδίκη της χώρας μας για την παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης των δημοσιογράφων

Κάθε απαγόρευση στη διακίνηση πληροφορίας είναι χειρότερη από έγκλημα. Είναι ανοησία. Και δεν μπορεί να εφαρμοστεί, αλλά και το κύρος των νόμων πλήττει.

Προς τι η διακομματική πρεμούρα να «ρυθμιστεί το τοπίο των δημοσκοπήσεων»;

Η βελούδινη λογοκρισία που επιβάλλεται στα δημόσια πράγματα μπορεί να αιτιολογηθεί από τις υπερβολές των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά δεν δικαιολογείται.

Πως διαμορφώθηκε ένα τόσο ανελεύθερο νομικό πλαίσιο για τους Έλληνες δημοσιογράφους;

Το δίλλημα της Βουλής: Θα απαγορεύσουν στους δημοσκόπους να τηλεφωνούν ή θα απαγορευτεί στις εφημερίδες να δημοσιεύουν τα αποτελέσματα;

Είναι θεμιτή κάθε κριτική στις δημοσκοπήσεις αρκεί να μην εκτροχιαστεί σε αντιδημοκρατικές πρακτικές, δηλαδή σε λογοκριτικούς νόμους.

Τα όρια του ελεύθερου λόγου στα διάφορα Μέσα.

Το άρθρο 14 (περί Τύπου) θα αναθεωρηθεί προς φιλελεύθερη και ορθολογική κατεύθυνση. Να ελπίσουμε το ίδιο και για το άρθρο 16 για τα ΑΕΙ;

Στο Σύνταγμα, από τις 571 λέξεις του άρθρου 14 πρέπει να μείνει μόνο η δεύτερη παράγραφος: «Ο Τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται».

Είναι εκπληκτικό αλλά κάθε Έλλην δημοσιογράφος ξεχωριστά έχει άποψη επί παντός και η ελληνική δημοσιογραφία στο σύνολό της για τίποτε.